Αλλαγές

Όταν η φαντασία ξεπερνάει κάθε όριο, έρχομαι εγώ και αποφασίζω να τοποθετήσω (όπως κάνουμε στα βάζα με τα λουλούδια) μια συγκάτοικο.

Η χρησιμότητα της πολλαπλή. Τσάμπα ψυχοθεραπεία …αφού τυγχάνει ψυχολόγος. Πάντα θεωρούσα την συγκατοίκηση εύκολη. Ειδικά αν πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν συγκατοικείς και ότι η εν λόγω συγκάτοικος δεν είναι πάρα ένα δημιούργημα της φαντασίας τα πράγματα γίνονται ξαφνικά πολύ εύκολα. Τώρα το ότι υπάρχει κάποιος στο σπίτι και ότι βρίσκεις τα πράγματα σε διαφορετικές θέσεις όταν επιστρέφεις εξηγείται πολύ εύκολα με τους νόμους της φυσικής…ξεχάσαν να έρθουν από το σπίτι σου ή πολύ απλά όταν περάσαν μια βόλτα από εκεί έλειπες και δεν άφησες οδηγίες σε ανύπαρκτα πρόσωπα να τους ανοίξουν.

Οι συστάσεις είναι κάπως ενοχλητικές.

Με λένε Alberto και είμαι καλά.

Δεν έχει ξανθά μαλλιά.

Κινητή τηλεφωνία – παππούς : 0-1

Όποιος διαβάζει αυτό το μπλογκ θα έχει συνειδητοποιήσει ότι γράφω πολλές μαλακίες. Μαλακίες με κύριους πρωταγωνιστές διάφορους παππούδες ή τρελές γιαγιάδες.

Θέλω να πω ότι απλά είναι σύμπτωση. Μαλάκες υπάρχουν παντού και δεν φταίει η ηλικία (όχι πάντα τουλάχιστον) για την μαλακία που τους δέρνει. Απλά συνήθως ο κόσμος ή δουλεύει ή είναι πολύ κουρασμένος για να πρωταγωνιστήσει σε ένα Χ σουρεάλ σκηνικό.

Οι μεγάλοι ανθρωποί βαριούνται και έχουν γενικά όλο το χρόνο να δείξουν τον αληθινό τους εαυτό ενώ τα προηγούμενα 60 χρόνια δεν μπορούσαν.

Σήμερα πήγα σε μια εταιρία κινητής τηλεφωνίας για να ανανεώσω το συμβόλαιο μου και να δω μήπως πάρω καινούρια συσκευή.

Και βλέπω έναν παππούλη να τσακώνεται με τον υπάλληλο. Δεν ήταν μόνος ο παππούλης, είχε και το χάρο δίπλα του που περίμενε υπομονετικά να τον πάρει στην άλλη ζωή.

Ο παππούλης ήθελε να γράψει γράμμα παραπόνων στην εταιρία γιατί του χάσανε το νούμερο. Ο υπάλληλος του είπε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα και άμα θέλει να πάρει τηλέφωνο στην γραμμή παραπόνων ή να στείλει φαξ. Μόλις άκουσε την λέξη φάξ άρχισε να λέει τον υπάλληλο ΑΛΗΤΗ. Γούρλωσε τα μάτια του ο υπάλληλος. Ψύχραιμος όμως ο υπάλληλος του είπε ότι δεν είναι απαραίτητο να στείλει φαξ μπορεί απλά να πάρει τηλέφωνο.  Ηρεμεί λίγο ο παππούς και λέει ότι δεν θέλει να πάρει τηλέφωνο αλλά θέλει να στείλει επιστολή.

-Με το ταχυδρομείο; του λέει ο υπάλληλος

-Ναι λέει ο παππούς. Δώσε μου την διεύθυνση τώρα.

-Δεν γίνεται, λέει ο υπάλληλος, να στείλετε γράμμα δεν υπάρχει τέτοια υπηρεσία

-Γιατί; λέει ο παππούς δεν έχει κτήριο η εταιρία; στο παγκάκι κοιμάστε; (o_o)

Άρχισε και ο παππούς να κοπανάει τα χέρια του στο γραφείο απαιτώντας να του βρούνε το νούμερο του. Μαλάκας ο υπάλληλος.

έφυγε ο παππούς απειλώντας τους για μήνυση.

 

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΗΤΑΝ ΟΤΙ Ο “ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΣΤΟ ΤΑΦΟ” ΕΙΧΕ IPHONE!!!

ωτοασπίδες

Τι είναι πιο ενοχλητικό από μια ενοχλητική γριά σε ένα γεμάτο λεωφορείο; Κάποιος θα μπορούσε να πει 2 ενοχλητικές γριές ή ακόμα και 3.

Η απάντηση όμως είναι μια ενοχλητική γριά. Το πως τώρα γίνεται μια ενοχλητική γριά να είναι πιο ενοχλητική από πολύ ενοχλητική γριά είναι μια περίπλοκη απάντηση η οποία περιλαμβάνει ένα αξεσουάρ θαλάσσης ή και ύπνου.  Και όχι δεν μπήκε η εν λόγω κυρία αγκαλιά με ένα στρώμα στο λεωφορείο.

Το περιβόητο αξεσουάρ δεν είναι άλλο από τις ωτοασπίδες. Ιδιαίτερα χρήσιμες αν έχεις μια θεία που ροχαλίζει σαν ελέφαντας ένα ζεστό καλοκαιρινό Σαββάτο που είπες να κάνεις τον καλό και να την φιλοξενήσεις για μία μέρα. Δεν έχει σημασία αν έχασες τον ύπνο σου…τουλάχιστον δεν θα σε πει μαλάκα.

Επίσης ιδιαίτερα χρήσιμες για όσους δεν μπορούν το νερό της θάλασσας να χαϊδεύει τα αυτάκια τους.

Εντελώς απαραίτητες όταν ο καλύτερος σου φίλος είναι ένα κομπρεσέρ.

Αλλά ένα μέρος που δεν είναι απαραίτητες είναι ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ενώ σπρώχνεις τους πάντες για να πλησιάσεις τα καθίσματα και αφού τελικά μετά από 3 στάσεις συνειδητοποιήσεις ότι δεν γίνεται να κουνηθείς πάνω από 3 εκατοστά κάθεσαι σαν μπάστακας στην πόρτα μην αφήνοντας κανέναν να κατέβει επειδή έχει απλώσει τα χέρια σου σαν βεντούζες διαμήκους της πόρτας φορώντας μην σε κατεβάσει κανείς κατά λάθος. 2 άτομα δεν κατάφεραν να κατέβουν και ενώ την βρίζανε αυτή τους έσπρωχνε προς τα πίσω και μετά έσπρωξε και κάποιον από την θέση του για να κάτσει.

 

Κρίμα που έπρεπε να κατέβω και δεν είδα το τέλος του σουρεάλ show αλλά άκουσα κάτι ξεγυρισμένα βρισίδια….τώρα αυτή μάλλον δεν άκουσε τίποτα.

ΗΣΑΠ

Σήμερα λέω να ξαναπιάσω το αγαπημένο μου θέμα, για γκρίνια. ο ΗΣΑΠ. Μια λέξη έχω να πω!

ΑΠΟΤΥΧΙΑ.

Σε κάθε επίπεδο.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ!!

Ανύπαρκτος και αυτός σε κάθε επίπεδο.

ΛΟΓΙΚΗ.

Ανύπαρκτη και αυτή σε κάθε επίπεδο.

Ο ΗΣΑΠ έχει τόσα επίπεδα τελικά που θα μπορούσε να χτίσει έναν ουρανοξύστη από μαλακίες.

 

Θέλετε να κλείσετε έναν από τους πιο δημοφιλείς σταθμούς (Μαρούσι). ΟΚ μαζί σας…μήπως όμως να ενημερώσετε και το κοινό….λέω εγώ τώρα…καμιά εβδομάδα νωρίτερα…

Το καλοκαίρι ένα μήνα που ήταν κλειστά από Νέα Ιωνία ως Κηφισιά …τι κάνατε τον παίζατε;

Άντε και κλείσατε μόνο την άνοδο από Μαρούσι. Γιατί να μην σταματάει το τρένο και να πρέπει να πηγαίνεις ΚΑΤ και να ξαναγυρνάς;

 

μπλεργκ!!

1 χρόνο μετά

ένα χρόνο πριν , βίωσα την παρέλαση της 28 Οκτωβρίου στην Πανέμορφη Αλεξανδρούπολη, η οποία μόνο για μια μέρα μεταμορφώθηκε σε σκουπίδι.

Φέτος στην Αθήνα δεν έκανα καν το κόπο να βγω από το σπίτι. Συχαίνομαι τις παρελάσεις. Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει που δεν δουλεύω σήμερα.

Εχθές το βράδυ ήμουν κομματάκι κουρασμένος και κοιμήθηκα με την τηλεόραση ανοιχτή. Δεν το συνηθίζω εκτός τον περιπτώσεων, όπως προανέφερα, που είμαι πτώμα. Ξύπνησα γύρω στις 6 με την είδηση της τρομοκρατικής επίθεσης και από μια γλυκιά ανάμνηση ενός πολύ όμορφου και σουρεαλιστικού, όπως πάντα, ονείρου.

Ο κύριος πρωταγωνιστής στο όνειρο ήταν ένα μικρό πλαστικό γουρουνάκι. καλή ώρα σαν αυτό στην από κάτω φωτογραφία

το οποίο ήταν κάτι σαν φορητό video player. Το οποίο μπορούσες να το τραβήξεις όσο ήθελες και να το κάνεις όσο μεγάλο ήθελες και κοιτώντας στην κοιλίτσα του έβλεπες όποιο βίντεο ήθελες. Δεν ήμουν μόνος ήταν και το κορίτσι από τον οδοντίατρο. Την ρώτησα αν την ενοχλεί που μου αρέσει και απάντησε “Δεν νομίζω”.

Μετά πήρα το γουρουνάκι μου και πήγα μια βόλτα με ένα τρενάκι χαζεύοντας το πράσινο τοπίο.

δύο προσωπικότητες

Αφορμή για αυτά που θα γράψω είναι δυο μικρά περιστατικά.

Α. Ένα μήνυμα που έστειλα σε μια φίλη μου και δεν κατάλαβε τίποτα απολύτος από αυτά που τις έγραψα

Β. Μου είπε η ίδια σήμερα πριν φύγω από την δουλειά ότι “οι άνθρωποι που γράφουν είναι επιρρεπείς στην κατάθλιψη”

Α

Το πρώτο οφείλεται στον τρόπο σκέψης τον οποίο διέθετα πάντα. Ή για να είμαι πιο σαφείς στο τρόπο επικοινωνίας που έχω με τον έξω κόσμο. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στις συζητήσεις μου κολλάω στο χρόνο και συμπεριφέρομαι με τους εξής τρόπους:

1. Πηδάω ακατάπαυστα από θέμα σε θέμα χωρίς να έχουν μια φυσική η λογική συνέχεια (για τους άλλους).

2. Επιστρέφω σε συζητήσεις μέχρι και 2-3 μήνες πριν χωρίς πρόλογο συνεχίζοντας από εκεί που είχα μείνει (φυσικά οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν καν τι λέω.

3. Συζητάω τα πράγματα με τον δεύτερό εαυτό μου συχνά. Ποτέ δεν τον συμπάθησα αυτόν τον τύπο. Περισσότερα για αυτό παρακάτω.

Β

Ναι το πιστεύω και εγώ αυτό και το καταλαβαίνω. Κάποτε θα μπορούσα να περιλάβω και εμένα σε αυτή την κατηγορία (μιας που είναι προφανές ότι μου αρέσει να γράφω). Αλλά πάντα υπάρχει ένα αλλά. Ας το πάρουμε λίγο μεθοδικά το γιατί μπορεί να ισχύει μια τέτοια πρόταση.

Υποθέτω ότι είναι παρόμοιο με το να βλέπεις τον εαυτό σου στο καθρέφτη ή να γράφεις την φωνή σου σε ένα μαγνητόφωνο, κασετόφωνο, mp3, wav και οτιδήποτε άλλο τρόπο ηχογράφησης υπάρχει. Η πρώτη σκέψη που έρχεται στον περισσότερο κόσμο όταν ακούει την φωνή του είναι

“ΜΑ ΤΙ ΑΠΑΙΣΙΑ ΦΩΝΗ ΕΧΩ!!!”

Το ίδιο ισχύει και στα γραπτά. Γράφεις κάτι …το ξαναδιαβάζεις και λές.

“ΜΑ ΤΙ ΠΙΠΕΣ ΓΡΑΦΩ”

ή πολύ απλά σου θυμίζουν πράγματα που δεν θα ήθελες να γράψεις ποτέ και πέφτεις σε κατάθλιψη.

και τα δύο τα τελευταία τα είχα βιώσει πολύ στο παρελθόν. Τα τελευταία όμως τρία χρόνια , ύστερα από μια γερή δόση παρανοϊκής καταθλιπτικής σύγχυσης, έριξα τον άλλο μου εαυτό (αυτόν που δεν συμπαθώ) στο κελάρι …και ασχολούμαι μαζί του μόνο όταν του πάω πρωινό και τότε πάλι αλλάζουμε μόνο κανα δυο κουβεντούλες. Τι κάνεις; καλά είσαι; τέτοια πράγματα.

Αυτό έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του. Το θετικό είναι ότι έχω ησυχάσει από την γκρίνια του, την μαυρίλα του, τις υπερβολές του και τους πολλούς συναισθηματισμούς. Το κακό είναι ότι ενημερώνομαι για διάφορα πράγματα, όπως για το ποια εντέλει μου αρέσει(που είναι και ο τομέας του) τελευταίος χωρίς να μπαίνει στον κόπο να με ρωτήσει.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Discoworld & Hitchhiker’s guide to the galaxy

Επεισοδιακή μέρα αλλά τέλος καλό όλα καλά. Το πρωί μου ήρθαν τα 4 καινούρια βιβλία.

The Light Fantastic, Equal Rites και Mort από τον Terry Pratchett

And another thing το 6ο βιβλίο από την τριλογία του hitchhikers guide to the galaxy.

Ανυπομονώ να τα διαβάσω όλα. Το “And another thing” το ξεκίνησα ήδη…και αν και η ραδιοφωνική έκδοση είναι κάπως βαρετή, το βιβλίο έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα που είχε η hardcore έκδοση του βιβλίου. Νομίζω ότι θα ήθελα όλη την σειρά δεμένη με αυτό τον τρόπο.

Τα βιβλία αρνιόντουσαν κατηγορηματικά το πρωί να εισέλθουν στην αγκαλιά μου μιας που η υπάλληλος στο ταχυδρομείο έχασε την ταυτότητα μου για σχεδόν 20 με 25 λεπτά. Ο πανικός στο πρόσωπό της ήταν εμφανής …καθώς και η βαρεμάρα στο προσωπό μου, μην ξέροντας πως να αντιδράσω.

Το παθαίνω συχνά τελευταία μου φαίνεται. Ο κόσμος μου συμπεριφέρεται ύποπτα πετώντας ένα πιάτο μακαρόνια μπολονέζ στην μάπα μου.

Στην συνέχεια είχα φωτογράφιση στο βράχο της ακρόπολης. Μια υπέροχη μέρα φωτογραφίζοντας όμορφες στρουμπουλές πετρούλες. Είχε καλό καιρό και είχαμε γρήγορα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τα πορτοφόλια βροχή στο πάτο του βράχου…οι πορτοφολάδες είναι περισσότεροι από τις σταγόνες τις βροχής στο συγκεκριμένο μέρος.

Μια χοντρή κυρία ανάγκασε όλο το λεωφορείο να κατέβει κάτω για να χωρέσει να προσγειωθεί στο έδαφος…λίγα δευτερόλεπτα αφού κατέβασε και το δεύτερό της πόδι στον πλανήτη γη …θυμήθηκε ότι αυτή δεν ήταν η στάση της και μας έσπρωξε όλους ξανά μέσα.

Τσάι, Κέικ, μια μπανάνα και κουλουράκια είναι αρκετές λέξεις για να περιγράψουν την υπόλοιπη ημέρα.

στο σπίτι…

Εχθές η γειτόνισσα τα έπαιξε. Άκουγα με την ησυχία μου BBC όπως πάντα μέχρι τις 23.30. Ξαφνικά ακούω κραυγές και την γειτόνισσα να κοπανάει με κάτι τους τείχους.

Σκέφτομαι τι σκατά …το ράδιο δεν είναι καν δυνατά και γιατί ουρλιάζει σαν κολασμένη;;;

Χαμηλώνω τελείως και στήνω αυτί και ακούω τα εξής:

“Στο διάολο να πάτε όλοι σας!!!  2 χρόνια τώρα συνέχεια φασαρία το βράδυ δεν μπορώ να κοιμηθώ….θα σας κάνω μήνυση θα φωνάξω την αστυνομία…θα σας πάρει ο διάολος τον πατέρα. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ….ΑΛΗΤΕΣ ΒΟΓΚΑΤΕ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ…αλλά θα σας δείξω εγώ μέσα θα σας χώσω….”

Ναι!!! δεν ήξερα να φεύγω από το σπίτι μου και να πληρώνω ξενοδοχεία γιατί ενοχλούν διάφορα βογκητά την γειτόνισσα. Εγώ μπακούρι κάμποσο καιρό τώρα όμως…άρα υποθέτω ότι αναφερόταν στο ζευγάρι στο διπλανό διαμέρισμα. Προσωπικά ποτέ δεν έχω ακούσει τίποτα προς τα εκεί; Βογκητά στις ειδήσεις του BBC από ότι ξέρω δεν έχει.

Φαντασμένη; Παρανοϊκή; Δυστυχώς δεν κάλεσε την αστυνομία…θα είχε αρκετή πλάκα.

Μετά από καμιά ωρίτσα πήγα για ύπνο και είδα το πιο περίεργο όνειρο που έχω δει.

Βγήκα ραντεβού με μια κοπέλα από την δουλειά στον ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ. Η τρελή ακούει βογκητά και εγώ πηγαίνω το ραντεβού μου για σφραγίσματα….

στην δουλειά…

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι διαφέρω πάρα πολύ από τον μέσο άνθρωπο. Περίεργες εμμονές, μεγάλο ενθουσιασμό για πράγματα που κανένας δεν νοιάζεται ενώ επιδεικνύω απίστευτη απάθεια και αναισθησία σε πράγματα που πειράζουν/επηρεάζουν σχεδόν τους πάντες.

Ταυτόχρονα ακούω το another thing στο BBC radio 4…

“the earth is about to be destroyed….again.”

Φτάνω στην δουλειά και κάθομαι αμέσως στον υπολογιστή μου…που συνήθως έχει ξεμείνει ανοιχτός από την προηγούμενη μέρα τρέχοντας διάφορα δεδομένα.

“coincident and deja vu are main parts of its engine“

Κάτι μου είπε μια κοπέλα από την δουλειά, μου πήρε γύρω στα 10 δευτερόλεπτα για να απαντήσω γιατί προσπαθούσα να ξεδιαλύνω τα δεδομένα που είχαν τρέχει από την προηγούμενη μέρα. Με αποκάλεσε αγενή γιατί καθυστέρησα να της απαντήσω και ότι η δικαιολογία μου ότι είχα την προσοχή μου αλλού με κάνει ακόμα πιο αγενή. Μετά είπε ότι έπρεπε να της πω εξαρχής ότι δεν μπορώ να απαντήσω.

“He tapped the secret code… 1,2,3″

Συνήθως δεν δουλεύω μόνος μου στην δουλειά. Αφού τελειώσαμε κάτι το δείξαμε σε μια άλλη κοπέλα και την ρώτησε πως της φαίνεται. Το κοίταξε και είπε “δεν βλέπω καμία ατέλεια”. Την κοίταξε στραβά με προφανή ενόχληση και της είπε “εσένα όταν σου δείχνουν κάτι ωραίο, απλά λες ότι δεν βλέπεις ατέλειες;”

Εγώ ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν ενόχλησε και εμένα (μιας που είχα ρίξει την περισσότερη δουλειά).

“wowbagger the infinite prolonged insulted Zaphod Beeblebrox”

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι απλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη της συγκεκριμένης κοπέλας. Εγώ θα πω ακριβώς το αντίθετο.

———————-

Δεν μπορώ να αποφασίσω αν ο αφηγητής του καινούριου Hitchhikers guide to the galaxy είναι κακός ή απλά το όλο βιβλίο είναι μάπα. 19 του μήνα θα το έχω στα χέρια μου και σε 3 μέρες το πολύ θα το έχω διαβάσει. Σκοπεύω να γράψω μια εκτεταμένη ανάλυση.

Ως τώρα έχω σχηματίσει πολύ κακή εντύπωση. Έχει φέρει τα πάνω κάτω μέσα σε 2 τέταρτα αφήγησης.

…And another thing

Είμαι ενθουσιασμένος!! βγαίνει επιπλέον βιβλίο (έκτο) του hitchhikers guide to the galaxy αυτή την φορά γραμμένο από τον Eoin Colfer (μιας που ο δημιουργός του, Douglas Adams, πέθανε το 2001). O Eoin Colfer παρότι δεν έχω διαβάσει τίποτα δικό του, πολλοί των συγκρίνουν με την J. K. Rowling.

Για να πω την αλήθεια, παρότι είμαι αρκετά μεγάλος θαυμαστής του Adams δεν είχα ακούσει για αυτό το βιβλίο απολύτως τίποτα. Βγαίνει την Δευτέρα 12 Οκτώβρη. Το άκουσα κατά λάθος σε μια διαφήμιση του BBC radio 4 για τα 30 χρόνια του hitchhikers guide to the galaxy. Όπου ακούγεται ο Simon Jones να λέει κάτι του στυλ

“…Is this the complain department? I heard you brought me back from the dead…haven’t I suffered enough?”

Ίσως είναι πατάτα, ίσως και όχι. Εγώ θα του δώσω μια ευκαιρία, πριν βγάλω οποιοδήποτε πόρισμα.

Ακόμα από την Δευτέρα 12 Οκτώβρη μέχρι και τις 23 το BBC radio 4 θα παρουσίαση την ραδιοφωνική έκδοση του βιβλίου. Για όσους ενδιαφέρονται είναι στις 22.45 ώρα Αγγλίας.

————-

ένα από τα πιο αγαπημένα μου κλιπάκια