[23.19%] ο(^_^)ο

Πλησιάζοντας στο 1/4 βρίσκω το εαυτό μου λίγο πιο σοφό και λίγο πιο γαϊδούρι. Βέβαια μια σχέση με τα γαϊδούρια την είχα ανέκαθεν.

Γαϊδουρινή υπομονή.

Γαϊδουρινό πείσμα.

Πετάει ο γάιδαρος;

Βέβαια είναι κομματάκι δύσκολο (ως και απίθανο, για να μην πω απίστεύτο) να αποκαλέσεις ένα γαϊδούρι σοφό… οπότε τα ευκόλως “ευνοούμενα” εμ..εμ.. εντάξει.

Είμαι λίγο στο τσακίρ κέφι σήμερα διότι έφαγα χόρτα. Βόσκησα ύστερα από καιρό…που ακούστηκε γαϊδούρι να τρώει μακαρόνια και κρέας…

ώρα να με ποτίσω…

[17.3%] φινάλε;

Πάει καιρός που είχα την ευκαιρία να γράψω κάτι. Όσο περνάει ο χρόνος συνειδητοποιώ ότι όταν περνάνε οι μέρες χωρίς να κάνεις κάτι, οτιδήποτε είναι σαν να κολλάει ο χρόνος. Έτσι και εγώ ζω ακόμα στον Μάη. Η ανουσιότητα της υπαρξής μου έχει βαρέσει κόκκινο.

Δυστυχώς θέλω ακόμα αρκετό καιρό για να βγώ από την κατάψυξη και πολύ φοβάμαι ότι το επόμενο βήμα θα με βρει σε ένα λιβάδι ανθισμένης κατάθλιψης.

Οι μεταφορές με μάραναν.

…πολύ θα ήθελα να πατήσω πάυση…και να εξαφανιστώ…μεχρί να ξαναγίνω εγώ.

[10.14%] προβληματισμοί

Κάτι συμβαίνει τελευταία. Ή εγώ ζούσα σε μια γυάλα με πολύ επιλεγμένο πλαστικό περιβάλλον, εμφιαλωμένο νερό και βιολογική τροφή ή ο κόσμος έχει πολλά προβλήματα τελευταία.

Και όταν αναφέρομαι σε προβλήματα εννοώ τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ 2 ατόμων (ανεξαρτήτου συνδυασμού φύλλου). Επικρατεί μια απίστευτη ανασφάλεια και τάση για μια αποκατάσταση. Αν μπορώ να δικαιολογήσω κάποιους είναι όσους πλησιάζουν τα 30, παρόλο που διαβαίνω σιγά σιγά τα 30, μόνος αλλά χωρίς καμία ανησυχία.

Δυστυχώς βλέπω αυτή την ανησυχία και σε πολύ νεώτερα άτομα, ακόμα και στις ηλικίες των 20. Γνωρίζω πολύ καλά ότι στις περισσότερες χώρες, όπως και στις περισσότερες επαρχίες τις χώρας μας ότι υπάρχει μια τάση να παντρεύονται μικροί αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουν και σωστή επιλογή..χωρίς να υπονοώ ότι είναι και η λάθος.

Πολύ ανασφάλεια στους σημερινούς νέους, έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι μια καλή σχέση θα τους λύσει τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά δυστυχώς από την βιασύνη, την απερισκεψία και την υπεραισιοδοξία καταλήγουν με ακόμα περισσότερα προβλήματα, σε σημείο που η κατάθλιψη γίνεται συχνό φαινόμενο.

Πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε και όχι να περιμένουμε το χέρι που θα μας σώσει για να μην πνιγούμε.

[7.25%] Σκέψεις περί μετρήματος

Σημείωση: Το νούμερο, που θα αναγράφω δίπλα από κάθε τίτλο, υποδηλώνει το ποσοστό χαμένου χρόνου επί του συνόλου, των εθνικών μας βασανιστηρίων που έχει σπαταληθεί.

Άλλοι μετράνε μέρες, εγώ βγάζω ποσοστά. Το έχω κάψει αδιαμφισβήτητα. Από μικρός το είχα αυτό το πρόβλημα με τα ποσοστά, το εφάρμοζα και στο σχολείο από την πρώτη μέρα μέχρι και την ολοκλήρωση της χρονιάς.

Κάποιοι το βρίσκουν πολύ καταναγκαστικό και αγχωτικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι απλά ένα νούμερο λιγότερο ενοχλητικό από το να μετράς απλά μέρες.

Όταν έχεις να κάνεις με μέρες ξέρεις ότι 4 μέρες περιλαμβάνουν και 4 βράδια άρα κάθε μέρα θα περιμένεις ανυπόμονα να νυχτώσει πριν περάσεις στο 3. Ενώ όταν αντί για 4 μέρες έχεις απλά ένα 1.44% φαίνεται καλύτερο.

Είμαι τραγικός…

[6.9%] περί νοσοκομείων

Πρώτη φορά που μπαίνω νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο, και όχι δημόσιο ή ιδιωτικό, αλλά στρατιωτικό. Η “πολύ-διαφημισμένη” ανωτερότητα των στρατιωτικών νοσοκομείον και τον στρατιωτικών γιατρών είναι εν μέρη δικαιολογημένη. Κυρίως όμως όσο αφορά την διεξοδικότητα σε εξετάσεις.

Τεχνολογικά έχουν πολύ καλό εξοπλισμό και τον χρησιμοποιούν ασταμάτητα χωρίς να τους ενδιαφέρει το κόστος λειτουργίας ψάχνοντας τη κάθε μικρή λεπτομέρεια.

Η συμπεριφορά αρκετών Ιατρών όμως ήταν αρκετές φορές προσβλητική ή εντελώς αδιάφορη χρησιμοποιώντας τους ασθενείς σαν αντικείμενο μάθησης χωρίς να τους λένε στο κάτω κάτω τι έχουν. Ίσως φταίει που είμαι άμαθος από νοσοκομεία και στην επιστήμη της ιατρικής, δεν μπορώ να το αποκλείσω αυτό. Αλλά ατάκες χαβαλέ του τύπου “έλα μωρέ καλά είσαι μας κοροϊδεύεις” σε ασθενή είναι απαράδεκτες (μιας που ο ασθενής ήταν πέρα του εμφανές ότι είχε τα μαύρα του τα χάλια και ότι ο γιατρός έκανε πλάκα). Ίσως να είναι μια μοντέρνα τακτική να ανεβάζει το ηθικό του ασθενή αλλά δεν την έκοψα να πολύ-δουλεύει.

γραφικός χαρακτήρας

μετά από προτροπή του indictos αποφάσησα να ανεβάσω τον γραφικό μου χαρακτήρα…αλλά μιας και τα μόνα πράγματα που γράφω τελευταία είναι νούμερα, αποφάσισα να ανεβάσω μια εικόνα από ένα sudoku και σαν ψωνάρα που είμαι ανέβασα ένα πολύ δύσκολο. χαχαχα!

σκέψεις 6 μέρες πριν

Σήμερα χρειάστηκε να πάω στο 401 για κάποιες εξετάσεις και ακτινογραφίες. Σε κάποια φάση μου έπιασε κουβέντα ένας τύπος που απολυόταν. Με ρώτησε τα κλασσικά του τύπου που παρουσιάζομαι, πως βλέπω τα πράγματα κτλ κτλ.

Τίποτα αξιοσημείωτο ως αυτή την στιγμή ώσπου όπως τα φέρνει η κουβέντα του είπα ότι προσπαθώ να πάρω Ι5 παθολογικό γιατί έχω αρθριτικά. Ανοίγει λοιπόν το στόμα του, με ένα ύφος τρομερής έκπληξης και λέει:

“ποπό φίλε πολύ διαστημικό ακούγεται αυτό. Τι είναι;”

Μου φαίνεται θα γράψω βιβλίο όσο καιρό θα είμαι μέσα…με ανέκδοτα.

σκέψεις 9 μέρες πριν

Αν υπάρχει κάτι που βαριέμαι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η γραφειοκρατεία. Για αλλαγή θα ήθελα να δούλευαν όλα όπως θα έπρεπε(πλήρως αυτοματισμένα κατά προτίμηση και φαντασία).

Αναρωτιέμαι αν αυτό το μέτρο, που αναγγέλθηκε κάποια χρόνια στην Ευρώπη και πριν μερικούς μήνες στην Ελλάδα, με την προσωπική ηλεκτρονική κάρτα υγείας (που περιλαμβάνει όλο το ιστορικό του ασθενούς) θα γίνει ποτέ πραγματικότητα.

Κάποιος θα πρέπει, δυστυχώς στην Ελλάδα, να αναρωτηθεί και την εγκυρότητα των δεδομένων που περιλαμβάνονται σε αυτή. Μιας που ας το παραδεχτούμε επιτέλους, το φακελάκι πέφτει σύννεφο.

Μερικοί αντιτίθενται σε μέτρα σαν αυτό γιατί θεωρούν ότι πιθανότητα θίγουν θέματα προσωπικών δεδομένων αλλά όταν μέσα στον πανζουρλισμό του συστήματος μας, όταν ο ασθενής αλλάζει γιατρό για οποιωνδήποτε λόγο (ή όταν θέλει ένα αντίγραφο κάποιας διάγνωσης και ο γιατρός του δεν είναι διαθέσιμος), συνήθως αναγκάζεται να υποβάλλεται ξανά σε δαπανηρές εξετάσεις.

Περί ηλεκτρονικής κάρτας υγείας

απομάκρυνση

Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι αγαπάμε την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς μέρα με την μέρα βρίσκω ακόμα έναν λόγο για να μην θέλω να μείνω άλλο πια σε αυτή την χώρα.

Η απόφαση είναι δύσκολη ειδικά όταν είσαι μία ανάσα πριν τα 30. Το γεγονός ότι πρέπει σύντομα να παρουσιαστώ για να εκτίσω την ποινή θητεία μου στις φυλακές στο στρατό. Ελπίζω να τα καταφέρω γιατί δεν θέλω να είμαι μπροστά όταν ξεπουληθεί αυτή η χώρα. Τώρα σκέφτονται να κάνουν την θητεία στο στρατό υποχρεωτική στα 18, όταν θα έπρεπε να κινούνται προς την κατεύθυνση της κατάργησης.

Άντε να κάνεις παιδιά και να τους εξηγήσεις ότι πρέπει να υπηρετήσουν μια χώρα που τους έχει παντελώς χεσμένους και τους βλέπει μόνο σαν πιόνια. Άντε να τους πείσεις να σπουδάσουν ύστερα από αυτό. Δυστυχώς η φλόγα για την γνώση σβήνει εύκολα και εμείς αντί να βοηθήσουμε να την κρατήσουμε αναμμένη, φυσάμε σαν μαλάκες.

Το βάζω κάτω; Δεν νομίζω …απλά αγανακτώ και παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου.

αποξένωση

Όσο περνάνε τα χρόνια, συνειδητά,  έχω μικρύνει το κύκλο των γνωστών μου κατά το ελάχιστο. Πολλοί έχουν ενοχληθεί από αυτή μου την ενέργεια, κυρίως η μητέρα μου.

Τελικά ορισμένοι άνθρωποι όσο νέοι και να είναι τείνουν να κολλάνε στο παρελθόν και έχουν μια πολύ κλειστή άποψη για τα πράγματα σήμερα.

Έτσι και η μητέρα μου αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας. Πιστεύει ότι μέχρι να παντρευτώ δικαιούται να με βοηθάει να καθαρίζω το σπίτι μου και να μου μαγειρεύει και να φέρνει τακτικά φαγητό από εδώ, σε σημείο που το βλέπω καθαρά στα μάτια της ότι ενοχλείτε όταν μαγειρεύω μόνος μου.

Ακόμα αρνείται να αποδεχτεί τα μικρά προβλήματα υγείας που έχω ρίχνοντας το φταίξιμο είτε στο ότι δεν γυμνάζομαι τακτικά είτε στο ότι είναι ψυχολογικό γιατί έχω λίγες παρέες.

Δεν τα λέω όλα αυτά για να γκρινιάξω η να πω τον πόνο μου. Δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω ότι οι περισσότεροι γονείς είναι έτσι. Θα τολμήσω να πω ότι η συμπεριφορά αυτή δρα πολύ άσχημα σε λιγότερο θρασύς και αναίσθητους χαρακτήρες.

Δεν μπορούν να συνηδειτοποιήσουν ότι δεν έχουμε σκοπό να παντρευτούμε, μόνο το να συζήσεις είναι μόνο υπό συζήτηση αλλά ακόμα και αυτό τους φαίνεται υπερβολικά παράλογο.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες επάνω σε αυτό το θέμα, αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Τουλάχιστον όχι σε μονόλογο.