διαλυμένο σπίτι με το dodici μου

Πάντως είναι μια ιδέα που θα έπρεπε να καλλιεργήσω. Στην χειρότερη θα φοράω τα μπλουζάκια μόνος μου. Το καλοκαίρι τα αλλάζω δύο δύο με τον ιδρώτα. Ακόμα αποφάσισα να αλλάξω την εικόνα με τα ζόμπι στο πάνω μέρος του ιστολογίου παρότι έχει γίνει κάτι σαν σήμα κατατεθέν.

Η πραγματικότητα είναι ελαφρώς διαφορετική. Είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους που τους αρέσει να παρατηρούν τα πάντα γύρω τους και τους αρέσει να συζητάνε και να λένε ιστορίες για αυτά.

Αγαπάω επίσης τις εισαγωγές που βάζουν στρατηγικά λίγη ανυπομονησία στον ακροατή. Δυστυχώς όσο αφορά τα προφορικά, επειδή πιστεύω ότι μπορεί να γίνει και κουραστικό, τείνω να τις μικραίνω ή και να τις αποφεύγω τελείως. Στα γραπτά όμως δεν μπορώ να αντισταθώ, θέλω πάντα να αναλύσω γιατί τελικά θα γράψω αυτό που θα γράψω. Θέλω να αναλύσω την ροή της σκέψης μου, μιας που από ότι έχω καταλάβει κάποιοι δυσκολεύονται να ακολουθήσουν αυτή την ροή. Εννοείται πως δεν φταίνε καθόλου αυτοί.

Πριν 10 μέρες έγραψα μία ανάρτηση με δύο μέρη  ξεχωρίζοντας κάποιες σκέψεις που θεωρώ συνδεδεμένες. Ένα πείραμα που μπορώ να ομολογήσω ότι μου άρεσε σαν αποτέλεσμα, οπότε θα το επαναλάβω.

ΜΕΡΟΣ Α

Εχτές, όπως  και συνηθίζω τελευταία κάθε παρασκευή, βγήκα μια βόλτα με το ποδήλατο με το fast friday. Μου αρέσει αρκετά αυτή η βόλτα σε αντίθεση με άλλες πολύ πιο διαδεδομένες γιατί έχει ένα μοναδικό, κάπως παρείστικο, χαρακτήρα και τον κόσμο τον ενώνει μια ξεχωριστή αγάπη για το ποδήλατο, όχι μόνο γενικότερα αλλά και ειδικότερα. Άσε που και σε αυτή, όπως στην καθημερινότητα μου, όλο και κάτι αναπάντεχο, άξιο συζήτησης, θα συμβεί.

Εχτές λοιπόν ξεκινήσαμε όπως πάντα από το κέντρο με προορισμό την άνω γλυφάδα, στο τέρμα της Κ. Αθανάτου (ξεπατωθήκαμε σε εκείνη την ανηφόρα).

Εκεί, αφού κάτσαμε λιγάκι, άρχισε να βρέχει. Έτσι είπαμε να φύγουμε αργά και προσεχτικά (μην φάμε καμία σούπα συν ότι έκανε και βρωμόκρυο) και ενώ φευγάμε κάποιος παρατήρησε έναν άνθρωπο πεσμένο στο δρόμο, δίπλα σε μια στάση λεωφορείου. Ήταν αρκετά σκοτεινά αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία και νιώθω κάπως άσχημα που δεν κατάλαβα ότι ήταν άνθρωπος, γιατί αν ήμουν μόνος το πιθανότερο θα ήταν να μην το έχω πάρει χαμπάρι.

Μόλις καταλάβαμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Προσπαθήσαμε να μιλήσουμε στον άνθρωπο, ο οποίος με λίγες και περιορισμένες κινήσεις μας έδειξε να καταλάβουμε ότι τον είχαν δείρει. Δεν μπορούσε να μιλήσει και είχε μόνο το ένα μάτι ανοιχτό και κουνιόταν από ελάχιστα εως καθόλου.

Έτσι πήραμε το ΕΚΑΒ, τους εξηγήσαμε την κατάσταση και ζητήσαμε ένα ασθενοφόρο. Πέρασε μισή ώρα και τίποτα, φλερτάροντας με τα όρια του ξεπαγιάσματος. Έτσι επαναλάβαμε την κλήση για να δούμε τι γίνεται. Μας είπαν ότι τώρα ξεκινάει. Για να σιγουρευτούμε είπαμε και σε ένα οδηγό της ΕΘΕΛ να ειδοποιήσει και αυτός, γιατί μια κλήση από κινητό ίσως να μην έχει τόση βαρύτητα. Το αποτέλεσμα ήτα να περάσουν άλλα 20 λεπτά και αντί για ασθενοφόρο να έρθει περιπολικό. Οι δύο αστυνομικοί αφού τσέκαραν ότι είχε σφυγμό και έπειτα από μερικές ανεπιτυχής προσπάθειες να συνεφέρουν τον άνθρωπο ….τους βοηθήσαμε να τον βάλουν στο περιπολικό.

Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω καλέσει ποτέ ξανά ασθενοφόρο. Ακόμα και μια φορά που είχα χρειαστεί στο παρελθόν με πήγαν στο νοσοκομείο κάτι γείτονες για πιο γρήγορα. Ήταν μια πρώτη και απογοητευτική εμπειρία.

ΜΕΡΟΣ Β

Tο γεγονός ότι αυτό το περιστατικό συνέπεσε λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Θεοδώρου Αγγελόπουλου όπου και εκεί το ασθενοφόρο είχε μια σημαντική καθυστέρηση που αν κατάλαβα καλά, ίσως έπαιξε και κρίσιμο ρόλο. Δεν θέλω όμως να σχολιάσω το πως έγινε αυτό το ατύχημα, για μένα ήταν απλά ένας συνδυασμός απροσεξίας και κακής κρίσης από όλες τις πλευρές.

Αυτό που θέλω να γράψω είναι οι σκέψεις μου την στιγμή που έμαθα για τον θάνατο του.

Προσωπικά είχα μικρή επαφή με το έργο του Θεοδώρου Αγγελόπουλου…οπότε ούτε να τον εξυμνήσω μπορώ, ούτε να γράψω διθυράμβους.

Παρόλα αυτά το έργο του, αν και ξώφαλτσα, με έχει σημαδέψει κατά ένα τρόπο. Ιστορικά η πρώτη μου επαφή  ήταν με την ταινία “Ο Μελισσοκόμος” κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 όπου είχα προσπαθήσει να το δω στην τηλεόραση. Αν λάβεις υπόψιν ότι εκείνη την περίοδο μάλλον τελείωνα το γυμνάσιο, μπορείς και να είσαι σίγουρος ότι το βρήκα και βαρετό και ανούσιο.

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να ξανα προσπαθήσω να δω ταινία του Αγγελόπουλου.  Έπρεπε να φτάσουμε στο 2001, να δω το “Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα” για να τον εκτιμήσω. Παρόλο που η αφορμή να κάτσω να δω αυτή την ταινία ήταν το ότι ένας καλός μου φίλος είχε πάρει μια τεράστια γαμάτη τηλεόραση και είχα διαβάσει ότι η συγκεκριμένη ταινία είχε υπέροχη εικόνα.

Η εικόνα ήταν όντως μαγευτική.

Πέρα όμως από την εικόνα, εξίσου μαγευτική ήταν και η ταινία. Αυτή την ανάμνηση την έχω συνδυάσει πολύ με το συγκεκριμένο φίλο ο οποίος και με το γεγονός ότι λίγα χρόνια αργότερα πέθανε από υπογλυκαιμικό σοκ. Έκτοτε, κάθε φορά που βλέπω ταινία ή κάποια αναφορά στο όνομα του Αγγελόπουλου, μου έρχεται στο μυαλό ο συγκεκριμένος φίλος μου.

Όταν αλλάζεις ποδήλατο σου παίρνει κάποιες μέρες να το συνηθίσεις. Ύστερα από 5 μέρες έχω ήδη σιγά σιγά να το νιώθω σαν επέκταση των ποδιών μου.

Ήδη το εγκαινίασα δεόντως, με ένα σκασμένο λάστιχο (και μια στραβωμένη βαλβίδα). Δεν ξέρω φυσικά ποιον ενδιαφέρουν αυτές οι φωτογραφίες αλλά σας απειλώ ανοιχτά ότι θα ακολουθήσουν και άλλες.

ΜΕΡΟΣ Α

Όπως συζητούσα και εξηγούσα σε με μια καλή μου φίλη. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω λίγο άσχημα να γράφω συνεχόμενα για “προσωπικά” θέματα (πράγματα που αγαπάω ή ασχολούμαι). Ειδικά όταν, μέρα με την μέρα, τα πράγματα από την μια χειροτερεύουν και από την άλλη τα ζώα καλά κρατούν και τραβάνε και αυτά κουπί με κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Υπάρχει, ακόμα!, πολύς κόσμος που είτε δεν βλέπει, είτε δεν θέλει να ανοίξει τα μάτια του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι το οποίο πριν μερικά χρόνια ήταν μόδα και καύλα όπως το ποδήλατο έχει αρχίζει να γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.  Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι που σπάνια έβλεπες, πλέον το βλέπεις σε κάθε γωνία…έναν συνάνθρωπο σου να κοιμάται.Πρέπει να είναι κάποιος πραγματικά τυφλός αν δεν μπορεί να δει ότι όσο περνάει ο καιρός τα αυτοκίνητα μειώνονται, τα ποδήλατα πληθαίνουν όπως πληθαίνουν και οι άστεγοι.

Αυτά τα τρία “σημάδια” έχουν ένα κοινό παράγοντα, την θυσία με σκοπό την επιβίωση, έτσι επιβάλλεται στους μεν, με το ζόρι και λιγότερο από άποψη, μια ζωή όπου πρέπει να ξεφορτωθούν το αυτοκίνητο τους επειδή δεν έχουν αρκετά λεφτά να το συντηρήσουν, και στους δε, μη έχοντας τίποτα άλλο να χάσουν, χάνουν πρώτα την δουλειά τους και στην συνέχεια το σπίτι τους (συνήθως από κάποια τράπεζα).

Θα γίνω λίγο αυστηρός και θα πω, πως παρόλο που είμαι διατεθειμένος, στο βαθμό που μπορώ να βοηθήσω, κάποιον που έχει μείνει άστεγος, πως αν είχε πάρει ένα από αυτά τα υπέρογκα δάνεια με κάτι δόσεις χιλιάρικου και πάνω…που ακούω από πολλούς πρώτους πεσόντες (ναι έχουμε πόλεμο, όχι μεταξύ μας αλλά και με το κράτος και με τις κακές μας συνήθειες) και δεν καταλαβαίνει τι βλακεία έκανε…ε αεί χάσου. Βέβαια δεν αποτελούν την πλειοψηφία τον περιπτώσεων (πάλι καλά που ο κόσμος δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζω ορισμένες φορές).

Βέβαια από την άλλη όταν κάποιος με κατηγορεί ότι δεν αρκεί να δίνω μια κουβέρτα ή λίγο φαγητό σε κάποιον που το έχει ανάγκη αλλά θα έπρεπε να καταλάβω ότι κτήριο μου κατέβει (δημόσιο) για να κοιμίσω κόσμο μέσα…διαφωνώ όσο δεν πάει και γιαυτό είχα γράψει και αυτή την σχετική ανάρτηση.

Και περνώντας από το ένα rant σε κάποιες λίγο πιο αδόμητες σκέψεις, για μια πιο ομαλή μετάβαση στο δεύτερο και πιο προσωπικό κομμάτι της ανάρτησης. Έχω να πω ότι μου αρέσει αυτή η μείωση τον αυτοκινήτων και η ταυτόχρονη αύξηση του ποδηλάτου.

Ξαφνικά οι δρόμοι είναι λίγο πιο ασφαλείς (και λίγο τα μαύρα τους τα χάλια αφού στην καλύτερη μόνο μπαλώνουν λακκούβες) για τον μέσο ποδηλάτη και όταν κάποιος επιλέξει το ποδήλατο σαν μέσω μεταφοράς είτε το κάνει από καύλα, ανάγκη ή απελπισία (έχω δει μέχρι και άστεγο να έχει ποδήλατο), πράττει κάτι που έπρεπε, να πράξει εξ αρχής.

Πέρα από τα οφέλη της άσκησης, η Αθήνας αν της δώσεις μια ευκαιρία, είναι ωραία πόλη για ποδήλατο και οι αποστάσεις δεν είναι τόσο μεγάλες όπως διάφοροι θεωρούν. Το να διασχίσει κάποιος το 1/3 είναι πραγματικά παιχνιδάκι και δεν πρόκειται να γίνει προφανές παρά μόνο αν τους δώσεις μια ευκαιρία. Τα πράγματα δυσκολεύουν μόνο όταν κάποιος θέλει να πάει από την μία άκρη στην άλλη. Κηφισιά-Πειραιάς για παράδειγμα ή Πειραιάς – Γλυφάδα αλλά πλέον ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις το βάζεις το ποδήλατο στο τρένο, στο μετρό ή και στο τραμ και πας ανάλογα με τις δυνάμεις σου.

ΜΕΡΟΣ Β

Στις 5 Δεκεμβρίου είχα γράψει μια ανάρτηση για τον καινούριο σκελετό που είχα παραγγείλει. Ένα dodici leggero χρώματος  πράσινου (καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ, μην φάμε και ντομάτες και σφαλιάρες άδικα).

Το ποδήλατο από όποια μεριά και να το στρίψεις σου βγάζει μια αίσθηση ιταλικής φινέτσας (παρόλο που τα παρελκόμενα είναι ιαπωνικής προέλευσης). Είναι απίστευτα ελαφρύ και αεράτο και τελικά η αναμονή, κοντά δύο μηνών, άξιζε κάθε λεπτό. Βέβαια με πληροφόρησαν ότι ήμουν σχετικά τυχερός και ότι άλλοι περιμένουν αρκετά περισσότερο.

Έχω ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο (ωσάν τον joker). Μου σπάει λίγο τα νεύρα που δεν το έκανα καμία ουσιαστική βόλτα,  παρά μόνο λίγα μέτρα. Αλλά και αύριο μέρα είναι.

Γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο; Πάντα μας τραβάνε οι μικρές λεπτομέρειες και τρώμε κολλήματα με αυτές.

Οι φωτογραφίες δεν είναι όλες ιδιαίτερα καλές αλλά με τόσο χαμηλό φωτισμό τι να κάνεις δηλαδή….

ευχαριστώ το 48×17 για το ποδήλατο και την ιδιαίτερη προσοχή που δίνει σε κάθε ενδιαφερόμενο

Σε γενικές γραμμές δεν μου αρέσει να αφήνω αδιάβαστα βιβλία και το 2011 άφησα 3 (και άλλα 3, ντρέπομαι να το πω, αδιάβαστα από το 2010).  Σπάνια βάζω στόχους  επειδή συνήθως τους καταπατάω αλλά φέτος θα κάνω μια εξαίρεση. Δεν μου αρέσει καθόλου η αίσθηση της αθέτησης μιας υπόσχεσης ακόμα και είναι από εμένα προς τα εμένα. Αυτή την φορά όμως, θα βάλω αυτό τον μικρό στόχο, στον οποίο ευελπιστώ ότι θα σταθώ στο ύψος του.

εγκώμιο του ποδηλάτου

Έτσι άνοιξα το βιβλίο-δώρο και διάβασα μια σελίδα, την έβγαλα και φωτογραφία. Πιστεύω ότι πρέπει να είναι καλό.

Η Σελίδα που διάβασα

Παρόλα που είναι ένα μικρό βιβλίο (μετά βίας φτάνει της 100 μικρές σελίδες, με μεγάλα γράμματα) και θα μπορούσε να διαβαστεί σε μια ημέρα αποφάσισα να το βάλω στην άκρη και να πιάσω αυτά που είχα αφήσει στην άκρη το 2010.

Έτσι ξεκίνησα το ark του Stephen Baxter, ένα βιβλίο που μου το είχα πάρει δώρο στα γενέθλια μου το 2010 και είχε μείνει από τότε άθικτο στην βιβλιοθήκη. Δεν έχουν περάσει καλά καλά 3 μέρες και κοντεύω να το τελειώσω. Πάντα μου άρεσε ο Stephen Baxter και δεν ξέρω γιατί το είχα παραμερίσει. Αν δει κάποιος αυστηρά αυτό το βιβλίο ίσως θα του θυμίσει της γνωστές ρηχές ταινίες καταστροφής του Hollywood. Βέβαια μια τέτοια ταινία δεν θα ήταν ικανή να γεμίσει 500 σελίδες. Έτσι το ζουμί βρίσκεται στους χαρακτήρες, την μηχανική πίσω από την φυσική καταστροφή (για όσους έχουν διαβάσει Baxter καταλαβαίνουν τι εννοώ) καθώς και στην απεγνωσμένη προσπάθεια σωτηρίας του ανθρώπινου είδους.

Η υπόθεση όπως δηλώνει και το εξώφυλλο έχει να κάνει με την κιβωτό. Ο πλανήτης έχει πλημμυρίσει, κάποιοι σκέφτονται υποβρύχιες πόλεις, άλλοι πλωτές και οι πιο τολμηροί μια απόδραση στα άστρα….

Ώρες ώρες είναι αρκετά δύσκολο να γράψω κάτι χωρίς να θίξω κανέναν. Σε γενικές γραμμές μπορεί αυτό το blog να είναι εν μέρη ανώνυμο αλλά ύστερα από κοντά 2+ χρόνια το ξέρουν πλέον όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου. Δεν γνωρίζω βέβαια σε όλες τις περιπτώσεις ποιοι μπαίνουν στον κόπο ή όχι να το διαβάσουν αλλά για όσου γνωρίζω μοιράζομαι τα πάντα και δεν έχω κανένα ενδοιασμό και μοιράζομαι τα πάντα μαζί τους.

Αν κανείς προσθέσει το ελάττωμα του ότι δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό δεν θα έπρεπε να νιώθω ότι μπορώ να θίξω κάποιους. Γιατί πολύ απλά έχω θίξει ήδη από μόνος μου το μισό σύμπαν. Με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. Άλλες φορές αφήνει πατημασιές γάτας και άλλες ελέφαντα.

Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα τότε και απλά επέλεξα να το ξεφορτωθώ. Το γεγονός του ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι πολύ κοντά στα γενέθλια μου υπαινίσσει πιθανή συναισθηματική φόρτιση. 4 χρόνια μετά, μπορεί μεν να μην νιώθω διαφορετικά αλλά το έχω συνηθίσει. Στις ανάλογες αναρτήσεις γράφω ποιο μυστικιστικά, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό μου εαυτό μέσα από προσεχτικά και προσωπικά κωδικοποιημένα τοποθετημένες λέξεις αναμένοντας κάποιον να τις αποκωδικοποιήσει.

Ήρθε η ώρα, καιρό τώρα, να σπάσει και αυτός ο κύκλος και οι λέξεις να πετάξουν σαν πεταλούδες.

το 2010 ερωτεύτηκα μια φορά, ένα κορίτσι που πλέον έχει πάρει το δικό του δρόμο.
το 2011 ερωτεύτηκα 2.01 φορές το 0.01 για 3 σκόρπιες μέρες του Δεκέμβρη.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι θα γίνει από εδώ και πέρα… αλλά αν πιστέψω τα άστρα (φτου φτου φτου) μέχρι το Σεπτέμβρη θα πάνε όλα χάλια και μετά θα ερωτευτώ μια συνάδελφο και φίλη (φτου φτου φτου)

Σήμερα βασικά είχα όρεξη να γράψω πολλές προσωπικές μαλακίες οπότε θα σας πετάξω μια εξυπνάδα και μια φωτογραφία γάτας για θολώσω τα νερά. Η εξυπνάδα είναι ότι στους δύσκολους καιρούς που διασχίζουμε..

• Ζωντανούς μας κρατάει ο έρωτας και η αγάπη.
• Επαναστάτες μας κρατάει το πείσμα και η λογική.
• Ανθρώπους μας κάνει η αλληλεγγύη και συμπόνοια.

γάτα έξω από φούρνο

Κάπου, κάποτε υπήρχε ένας παπαγάλος που μπορούσε να μιμηθεί τον ήχο που κάνει το καζανάκι.

Βέβαια, δεν το συνηθίζω να θίγω πρόσωπα οπότε δεν υπάρχουν “καυτές” φωτογραφίες (χα!) αλλά υπάρχουν φωτογραφίες κλειδιά που οι παρόντες θα καταλάβουν και ελπίζω να χαμογελάσουν.

Οι φωτογραφίες είναι με χρονική σειρά

Φυσικά δεν είναι η μοναδική ή η καλύτερη λύση άλλα όσο πάνε όλα από το κακό στο χειρότερο είναι μια κίνηση τόσο αυτονόητη όσο και αναγκαία. Τέτοιες ενέργειες θα έπρεπε να υπήρχαν πολλά χρόνια πριν είτε υπήρχε η ανάγκη είτε όχι.

Μια τέτοια ενέργεια θα έπρεπε κανονικά να οικειοποιηθεί και να εφαρμοστεί από κάθε δήμο. Ειδικά δε αν αυτά τα καταλύματα χρησιμοποιούνται μόνο για ύπνο, το βράδυ (για αυτονόητους λόγους όπως πχ αποφυγή σημείου εγκληματικότητας, η εκμετάλλευση από εμπόρους ναρκωτικών κτλ κτλ*) το κόστος θα είναι πραγματικά ελάχιστο. Κάποιες κλίνες και 2-3 άτομα την ημέρα για καθαρισμό και το πλύσιμο.

Με ένα πρόχειρο υπολογισμό αν κάθε δήμος μπορεί να παρέχει τουλάχιστον 100 θέσεις, αυτές υπερβαίνουν το “υποτιθέμενο” νούμερο αστέγων που έχουν αυτή την στιγμή.

Ταυτόχρονα αυτά τα κέντρα μπορούν να συνεργάζονται άμεσα με το εκάστοτε τοπικό ΟΑΕΔ για την αποκατάσταση (όσο είναι δυνατόν πλέον) των αστέγων.

Και πρώτη φορά που θα το πω κάτι καλό για μπάτσο, αλλά και μέχρι και η αστυνομία θα μπορούσε να παίξει ένα καλό ρόλο σε κάτι τέτοιο (ψάξε και δες το αστεράκι)

Πέρα από το alley cat το Σαββάτο το βράδυ όπου μπορείτε να δείτε ακόμα περισσότερες φωτογραφίες στο επίσημο flickr account της ομάδας λοκαλ/athens της τελευταίες 2 μέρες έχω γράψει αρκετά χιλιόμετρα. Ξυπνάω με όρεξη και οργώνω τους δρόμους. Την τρίτη λόγο της γιορτής μου και μιας που δεν μπόρεσα να μαζέψω τους φίλους μου όλους μαζί, τους πήρα με την σειρά από το πρωί εξερευνόντας κάθε άκρη της Αθήνας και του Πειραιά με το ποδήλατο.

Πειραιάς

Σήμερα είδα κάποιους ακόμα ανθρώπους που δεν πρόλαβα να δω εχτές, και αύριο θα δω και κάποιους ακόμα. Μπορεί στις γιορτές να λένε ότι πρέπει να σε θυμηθούν οι άλλοι αλλά όλα αυτά είναι βλακείες. Τα πράγματα τελευταία είναι τόσο χαοτικά που οι τυπικότητες πολλές φορές είναι πολυτέλεια. Μπορεί τα δώρα να λείπανε από τις φετινές γιορτές αλλά η χαρά που σου δίνουν οι άλλοι είναι ανεκτίμητη.

κανέλα

Σε κάτι τέτοιες μέρες πάντα κοιτάω και το τι “έσιαχνα” στο παρελθόν, το ιστολόγιο κατά ένα τρόπο δρα σαν ένα ντοσιέ από μνήμες και σκέψεις.

Έτσι το 2008 έφτιαχνα brownies,

το 2009 μάλλον ήμουν τσαντισμένος

το 2010 απορούσα γιατί το 2009 ήμουν τσαντισμένος

Επιπλέον επειδή ο ενθουσιασμός μου για την φωτογραφία καθώς για την καινούρια μου φωτογραφική μηχανή για την ώρα είναι ανεξάντλητος, βγάζω ότι βλακεία (και μη) μου κατεβαίνει. Οπότε βάζω 4 φωτογραφίες από σήμερα (ότι δεν έχει πρόσωπα βασικά, μην εκθέσουμε και κανέναν).

λουλουδάκια

λεπτομέρια λουλουδιών

μπροστινό κέντρο

Σήμερα ήθελα να γράψω για το χτεσινό χριστουγεννιάτικο alleycat race καθώς και το πάρτι που ακολούθησε, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες αλλά σαν γνωστός μπούφος ξέχασα να πάρω την μπαταρία της φωτογραφική μηχανής μαζί μου.

Κάποιες φωτογραφίες βρίσκονται στο blog των λοκαλ/athens εδώ και φαίνομαι και σε μία, είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα εμφανιστούν εκατοντάδες. Απλά πρέπει ο κόσμος να σηκωθεί και να πιει έναν καφέ πρώτα, μετά να κάτσει να τις ξεδιαλέξει κτλ κτλ.  Προσωπικά είναι ένα από τα events γεγονότα και πάρτι που έχω πάει ποτέ.

Αντί αυτού θέλω να γράψω για το οικογενειακό τραπέζι.

Εχτές ύστερα από πολλά χρόνια μαζεύτηκε το σόι για χριστουγεννιάτικο τραπέζι, μου είχαν φτιάξει και ξεχωριστό φαγητό (επειδή δεν τρώω κρέας, άσε που και να έτρωγα γαλοπούλα δεν θα έτρωγα ποτέ). Κάποια ξαδέλφια είχα να τα δω μια δεκαετία τουλάχιστον είναι αρκετά περίεργο πως εξελίσσεται κάποιος άνθρωπος που μικρός είχες πολύ καλές σχέσεις μαζί του.

Σε Γενικές γραμμές ήταν ένα φωνακλάδικο event αλλά μπορώ να ομολογήσω ότι ήταν ένα γεγονός το οποίο το επιζητούσα, πάντα διάβαζα για οικογενειακά τραπέζια αλλά ήταν κάτι που σπάνια ζούσα (το εγώ, ο αδελφός μου και η μάνα μου δεν πολύ μετράει για γεγονός). Γενικά σαν σόι είμαστε λίγο αποκομμένοι, μπορεί η μάνα μου με τις αδελφές τις να τα λένε από εδώ και από εκεί, αλλά όσο αφορά και τα ξαδέλφια δεν ξέρω καν πως καταφέρανε να κανονίσουν κάτι τέτοιο και μάλιστα με 30% συμμετοχή, είναι πραγματικά κορυφαία στιγμή.

Το μόνο αρνητικό ήταν οι αγριοφωνάρες ορισμένων, ειδικά της μιας εξαδέλφης και του άντρα της που μιλάγανε, (να σημειωθεί αυτό το μίλαγαν, σε φάση “δώσε μου το ποτήρι ή το πιπέρι πχ”) λες και ήταν 12 δωμάτια απόσταση. Σε σημείο που δεν ξέρω αν τα αυτιά μου σήμερα βουίζουν από το χτεσινό πάρτι ή από τις αγριοφωνάρες αυτών τον δύο.

Και επειδή πραγματικά ήθελα να βάλω μια φωτογραφία….θα βάλω το τραπεζομάντιλο της θείας (το οποίο λερώθηκε και με κρασί στο τέλος) σε macro.

πλεκτό τραπεζομάντιλο

Μπορεί γενικά να έχω τα Χριστούγεννα χεσμένα, αλλά το να λες χρόνια πολλά και καλά είναι κάτι που πάντα μου άρεσε. Βέβαια και αυτά σπανίως έρχονται από μόνα τους.

—-

και κάτι άσχετο έτσι επειδή μου ήρθε και επειδή γουστάρω απλά να το πω…την προηγούμενη μέρα είδα στον ύπνο μου μια καλή μου φίλη που ήρθε με ένα κανό (κακός συνειρμός εδώ) να με σώσει. Θυμάμαι της είπα μπορεί να μην ξέρω να κολυμπάω αλλά σε εμπιστεύομαι.