Δεν γράφω πολύ τελευταία και αυτά τα λίγα που γράφω γίνονται όλο και πιο ανούσια. Βέβαια τι να περιμένει κανείς από κάποιον που διάνυει μια σχετικά ανούσια περίοδο, με ελάχιστες εξελίξεις στην προσωπική και ψυχολογική ζωή του.

Τουλάχιστον μπορώ να προτείνω κάποια βιβλία που διαβάζω τελευταία.

Πριν 10 μέρες τελειώσα το Rendezvous with Rama του Arthur C. Clarke το οποίο το βρήκα “ιδιαίτερα” καταπληκτικό, ειδικά αν κάποιος αναλογιστεί ότι γράφτηκε το 1972. Πρόκειτε για βιβλίο επιστημόνικής φαντασίας και έχει να κάνει με την πρώτη επαφή των “γήινων” με ένα αντικείμενο/διαστημόπλοιο από εξωγήινο πολιτισμό.

Αυτη την στιγμή διαβάζω το δεύτερο μέρος με τίτλο RAMA II. Περισσότερα αφου το τελειώσω, ώς τώρα φαίνεται αρκετά καλό αλλά σε τελιώς άλλο ύφος, πιθανότατα επίδη ο Arthur C. Clarke το έγραψε σε συνεργασία με τον Gentry Lee.

Ακόμα διαβάζω το The Player of Games του Iain M. Banks αλλά μιας και δεν έχω μπεί ακόμα στο “ζουμί” δεν θέλω να εκφέρω αυτή την στιγμή κάποια γνώμη.

^_^

Πλησιάζοντας στο 1/4 βρίσκω το εαυτό μου λίγο πιο σοφό και λίγο πιο γαϊδούρι. Βέβαια μια σχέση με τα γαϊδούρια την είχα ανέκαθεν.

Γαϊδουρινή υπομονή.

Γαϊδουρινό πείσμα.

Πετάει ο γάιδαρος;

Βέβαια είναι κομματάκι δύσκολο (ως και απίθανο, για να μην πω απίστεύτο) να αποκαλέσεις ένα γαϊδούρι σοφό… οπότε τα ευκόλως “ευνοούμενα” εμ..εμ.. εντάξει.

Είμαι λίγο στο τσακίρ κέφι σήμερα διότι έφαγα χόρτα. Βόσκησα ύστερα από καιρό…που ακούστηκε γαϊδούρι να τρώει μακαρόνια και κρέας…

ώρα να με ποτίσω…

Πάει καιρός που είχα την ευκαιρία να γράψω κάτι. Όσο περνάει ο χρόνος συνειδητοποιώ ότι όταν περνάνε οι μέρες χωρίς να κάνεις κάτι, οτιδήποτε είναι σαν να κολλάει ο χρόνος. Έτσι και εγώ ζω ακόμα στον Μάη. Η ανουσιότητα της υπαρξής μου έχει βαρέσει κόκκινο.

Δυστυχώς θέλω ακόμα αρκετό καιρό για να βγώ από την κατάψυξη και πολύ φοβάμαι ότι το επόμενο βήμα θα με βρει σε ένα λιβάδι ανθισμένης κατάθλιψης.

Οι μεταφορές με μάραναν.

…πολύ θα ήθελα να πατήσω πάυση…και να εξαφανιστώ…μεχρί να ξαναγίνω εγώ.

Κάτι συμβαίνει τελευταία. Ή εγώ ζούσα σε μια γυάλα με πολύ επιλεγμένο πλαστικό περιβάλλον, εμφιαλωμένο νερό και βιολογική τροφή ή ο κόσμος έχει πολλά προβλήματα τελευταία.

Και όταν αναφέρομαι σε προβλήματα εννοώ τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ 2 ατόμων (ανεξαρτήτου συνδυασμού φύλλου). Επικρατεί μια απίστευτη ανασφάλεια και τάση για μια αποκατάσταση. Αν μπορώ να δικαιολογήσω κάποιους είναι όσους πλησιάζουν τα 30, παρόλο που διαβαίνω σιγά σιγά τα 30, μόνος αλλά χωρίς καμία ανησυχία.

Δυστυχώς βλέπω αυτή την ανησυχία και σε πολύ νεώτερα άτομα, ακόμα και στις ηλικίες των 20. Γνωρίζω πολύ καλά ότι στις περισσότερες χώρες, όπως και στις περισσότερες επαρχίες τις χώρας μας ότι υπάρχει μια τάση να παντρεύονται μικροί αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουν και σωστή επιλογή..χωρίς να υπονοώ ότι είναι και η λάθος.

Πολύ ανασφάλεια στους σημερινούς νέους, έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι μια καλή σχέση θα τους λύσει τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά δυστυχώς από την βιασύνη, την απερισκεψία και την υπεραισιοδοξία καταλήγουν με ακόμα περισσότερα προβλήματα, σε σημείο που η κατάθλιψη γίνεται συχνό φαινόμενο.

Πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε και όχι να περιμένουμε το χέρι που θα μας σώσει για να μην πνιγούμε.

Ένα πράγμα που μου δίδαξε ο στρατός αυτή την εβδομάδα είναι ότι μπορεί να πέσει τέζα ένα ολόκληρο στρατόπεδο από μια χοντρή μαλακία ενός ατόμου. Πέφταμε σαν τις μύγες ύστερα από μια γερή δόση αεροζόλ. Γαστρεντερίτιδα είπε ο γιατρός αλλά από ότι ξέρω τα θρυλικά ξερατά και τα 40 άρια στο πυρετό δεν προκαλούνται από μια απλή γαστρεντερίτιδα.

Για να δούμε πως θα μας μορφώσει η πατρίδα την επόμενη εβδομάδα;

Ποτέ δεν έκρυψα το γεγονός ότι μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το γεγονός ότι μας εγκατέλειψε και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρατήσει έστω μια τυπική επικοινωνία. Υπήρχε κάποια εποχή, όταν ήμουν ακόμα στο σχολείο, που πίστευα ότι έγινα πολύ καλύτερος άνθρωπος για αυτό και μόνο το λόγο. Ίσως έψαχνα δικαιολογίες.

Δέκα και βάλε χρόνια αργότερα και ενώ το είχα ξεχάσει παντελώς έχει αρχίσει να ξαναβγαίνει αυτό το συναίσθημα στην επιφάνεια. Ο λόγος είναι απλός, από την στιγμή που μπήκα φαντάρος έχω αρχίσει να συναναστρέφομαι με πάρα πολύ κόσμο.

Μια ζωή προσπαθούσα και έκανα αυτό που θεωρούσα σωστό. Τώρα οι περισσότεροι σε συζητήσεις που κάνω έχουν πέσει με τα μούτρα να με πείσουν ότι είμαι ένα κορόιδο, και το να κάνεις το σωστό είναι απλά για γέλια.

“Όλοι κλέβουν γιατί όχι και εσύ” “Η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα, βούτα όσο είναι καιρός” “Οι νόμοι είναι απλά για τους αδύνατους και τους αποτυχημένους”

Και διάφορα τέτοιου τύπου. Στην αρχή δεν έδινα σημασία και σκεφτόμουν “μικροί είναι θα μεγαλώσουν” μιας και ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι δεκαετία και βάλε πιο κάτω από εμένα. Με λύπη όμως το γράφω ότι δυστυχώς η έκφραση “το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει” αποδεικνύεται πέρα προς πέρα αληθινή. Πατεράδες και μανάδες να υπενθυμίζουν συνεχώς στα παιδιά τους ότι μόνο οι απατεώνες περνάνε καλά. Όταν λέω ότι η ατομική προσπάθεια μπορεί να κάνει την διαφορά με κοιτάνε σαν τρελό και γελάνε.

Δεν θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι αλλά αυτό το τσουβάλι πια έχει γεμίσει τόσο που δεν κλείνει με τίποτα. Κάνοντας μερικά βήματα πίσω βλέπεις και άλλα τσουβάλια πολύ πιο επικίνδυνα από το πρώτο.

ρατσισμός χωρίς λόγο και αιτία που ορισμένες φορές πιάνει ταβάνι. Θα κλείσω με την χειρότερη ανούσια ρατσιστική δήλωση που έχω ακούσει ποτέ στην ζωή μου που ακούστηκε αφού είπα ότι βρίσκω όμορφο το πολιτιστικό ανακάτεμα και η φυλετική σαλάτα που έχει δημιουργηθεί σε κάποιες πόλεις όπως το Λονδίνο, Βερολίνο κτλ.

“Οι μαύροι στην Αγγλία είναι πολύ άσχημη ράτσα και τους αξίζει να πεθάνουν. Μην κοιτάς τους δικούς μας εδώ με τα cd που είναι καλά παιδιά, εκείνοι είναι σκουπίδια”

Σημείωση: Το νούμερο, που θα αναγράφω δίπλα από κάθε τίτλο, υποδηλώνει το ποσοστό χαμένου χρόνου επί του συνόλου, των εθνικών μας βασανιστηρίων που έχει σπαταληθεί.

Άλλοι μετράνε μέρες, εγώ βγάζω ποσοστά. Το έχω κάψει αδιαμφισβήτητα. Από μικρός το είχα αυτό το πρόβλημα με τα ποσοστά, το εφάρμοζα και στο σχολείο από την πρώτη μέρα μέχρι και την ολοκλήρωση της χρονιάς.

Κάποιοι το βρίσκουν πολύ καταναγκαστικό και αγχωτικό, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι απλά ένα νούμερο λιγότερο ενοχλητικό από το να μετράς απλά μέρες.

Όταν έχεις να κάνεις με μέρες ξέρεις ότι 4 μέρες περιλαμβάνουν και 4 βράδια άρα κάθε μέρα θα περιμένεις ανυπόμονα να νυχτώσει πριν περάσεις στο 3. Ενώ όταν αντί για 4 μέρες έχεις απλά ένα 1.44% φαίνεται καλύτερο.

Είμαι τραγικός…

Πρώτη φορά που μπαίνω νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο, και όχι δημόσιο ή ιδιωτικό, αλλά στρατιωτικό. Η “πολύ-διαφημισμένη” ανωτερότητα των στρατιωτικών νοσοκομείον και τον στρατιωτικών γιατρών είναι εν μέρη δικαιολογημένη. Κυρίως όμως όσο αφορά την διεξοδικότητα σε εξετάσεις.

Τεχνολογικά έχουν πολύ καλό εξοπλισμό και τον χρησιμοποιούν ασταμάτητα χωρίς να τους ενδιαφέρει το κόστος λειτουργίας ψάχνοντας τη κάθε μικρή λεπτομέρεια.

Η συμπεριφορά αρκετών Ιατρών όμως ήταν αρκετές φορές προσβλητική ή εντελώς αδιάφορη χρησιμοποιώντας τους ασθενείς σαν αντικείμενο μάθησης χωρίς να τους λένε στο κάτω κάτω τι έχουν. Ίσως φταίει που είμαι άμαθος από νοσοκομεία και στην επιστήμη της ιατρικής, δεν μπορώ να το αποκλείσω αυτό. Αλλά ατάκες χαβαλέ του τύπου “έλα μωρέ καλά είσαι μας κοροϊδεύεις” σε ασθενή είναι απαράδεκτες (μιας που ο ασθενής ήταν πέρα του εμφανές ότι είχε τα μαύρα του τα χάλια και ότι ο γιατρός έκανε πλάκα). Ίσως να είναι μια μοντέρνα τακτική να ανεβάζει το ηθικό του ασθενή αλλά δεν την έκοψα να πολύ-δουλεύει.

Πάντα ήμουν κακός στο να το παίζω σοβαρός. Πάντα ήμουν κακός στο να εκφράζω τα συναισθήματα  και τις σκέψεις μου. Άσε που όσο περνάει ο χρόνος γίνομαι όλο και πιο χειρότερος. Μου αρέσει να αφήνω τα πράγματα να κατρακυλάνε και να κυλάω και εγώ μαζί τους. Έτσι όταν ένα φίλος χρειάζεται την συμπαράσταση μου νιώθω ότι δυσκολεύω την κατάσταση και δημιουργώ μια γενική αμηχανία. Ίσως είναι η ιδέα μου.

μετά από προτροπή του indictos αποφάσησα να ανεβάσω τον γραφικό μου χαρακτήρα…αλλά μιας και τα μόνα πράγματα που γράφω τελευταία είναι νούμερα, αποφάσισα να ανεβάσω μια εικόνα από ένα sudoku και σαν ψωνάρα που είμαι ανέβασα ένα πολύ δύσκολο. χαχαχα!