Όταν αλλάζεις ποδήλατο σου παίρνει κάποιες μέρες να το συνηθίσεις. Ύστερα από 5 μέρες έχω ήδη σιγά σιγά να το νιώθω σαν επέκταση των ποδιών μου.

Ήδη το εγκαινίασα δεόντως, με ένα σκασμένο λάστιχο (και μια στραβωμένη βαλβίδα). Δεν ξέρω φυσικά ποιον ενδιαφέρουν αυτές οι φωτογραφίες αλλά σας απειλώ ανοιχτά ότι θα ακολουθήσουν και άλλες.

ΜΕΡΟΣ Α

Όπως συζητούσα και εξηγούσα σε με μια καλή μου φίλη. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω λίγο άσχημα να γράφω συνεχόμενα για “προσωπικά” θέματα (πράγματα που αγαπάω ή ασχολούμαι). Ειδικά όταν, μέρα με την μέρα, τα πράγματα από την μια χειροτερεύουν και από την άλλη τα ζώα καλά κρατούν και τραβάνε και αυτά κουπί με κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Υπάρχει, ακόμα!, πολύς κόσμος που είτε δεν βλέπει, είτε δεν θέλει να ανοίξει τα μάτια του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι το οποίο πριν μερικά χρόνια ήταν μόδα και καύλα όπως το ποδήλατο έχει αρχίζει να γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.  Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι που σπάνια έβλεπες, πλέον το βλέπεις σε κάθε γωνία…έναν συνάνθρωπο σου να κοιμάται.Πρέπει να είναι κάποιος πραγματικά τυφλός αν δεν μπορεί να δει ότι όσο περνάει ο καιρός τα αυτοκίνητα μειώνονται, τα ποδήλατα πληθαίνουν όπως πληθαίνουν και οι άστεγοι.

Αυτά τα τρία “σημάδια” έχουν ένα κοινό παράγοντα, την θυσία με σκοπό την επιβίωση, έτσι επιβάλλεται στους μεν, με το ζόρι και λιγότερο από άποψη, μια ζωή όπου πρέπει να ξεφορτωθούν το αυτοκίνητο τους επειδή δεν έχουν αρκετά λεφτά να το συντηρήσουν, και στους δε, μη έχοντας τίποτα άλλο να χάσουν, χάνουν πρώτα την δουλειά τους και στην συνέχεια το σπίτι τους (συνήθως από κάποια τράπεζα).

Θα γίνω λίγο αυστηρός και θα πω, πως παρόλο που είμαι διατεθειμένος, στο βαθμό που μπορώ να βοηθήσω, κάποιον που έχει μείνει άστεγος, πως αν είχε πάρει ένα από αυτά τα υπέρογκα δάνεια με κάτι δόσεις χιλιάρικου και πάνω…που ακούω από πολλούς πρώτους πεσόντες (ναι έχουμε πόλεμο, όχι μεταξύ μας αλλά και με το κράτος και με τις κακές μας συνήθειες) και δεν καταλαβαίνει τι βλακεία έκανε…ε αεί χάσου. Βέβαια δεν αποτελούν την πλειοψηφία τον περιπτώσεων (πάλι καλά που ο κόσμος δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζω ορισμένες φορές).

Βέβαια από την άλλη όταν κάποιος με κατηγορεί ότι δεν αρκεί να δίνω μια κουβέρτα ή λίγο φαγητό σε κάποιον που το έχει ανάγκη αλλά θα έπρεπε να καταλάβω ότι κτήριο μου κατέβει (δημόσιο) για να κοιμίσω κόσμο μέσα…διαφωνώ όσο δεν πάει και γιαυτό είχα γράψει και αυτή την σχετική ανάρτηση.

Και περνώντας από το ένα rant σε κάποιες λίγο πιο αδόμητες σκέψεις, για μια πιο ομαλή μετάβαση στο δεύτερο και πιο προσωπικό κομμάτι της ανάρτησης. Έχω να πω ότι μου αρέσει αυτή η μείωση τον αυτοκινήτων και η ταυτόχρονη αύξηση του ποδηλάτου.

Ξαφνικά οι δρόμοι είναι λίγο πιο ασφαλείς (και λίγο τα μαύρα τους τα χάλια αφού στην καλύτερη μόνο μπαλώνουν λακκούβες) για τον μέσο ποδηλάτη και όταν κάποιος επιλέξει το ποδήλατο σαν μέσω μεταφοράς είτε το κάνει από καύλα, ανάγκη ή απελπισία (έχω δει μέχρι και άστεγο να έχει ποδήλατο), πράττει κάτι που έπρεπε, να πράξει εξ αρχής.

Πέρα από τα οφέλη της άσκησης, η Αθήνας αν της δώσεις μια ευκαιρία, είναι ωραία πόλη για ποδήλατο και οι αποστάσεις δεν είναι τόσο μεγάλες όπως διάφοροι θεωρούν. Το να διασχίσει κάποιος το 1/3 είναι πραγματικά παιχνιδάκι και δεν πρόκειται να γίνει προφανές παρά μόνο αν τους δώσεις μια ευκαιρία. Τα πράγματα δυσκολεύουν μόνο όταν κάποιος θέλει να πάει από την μία άκρη στην άλλη. Κηφισιά-Πειραιάς για παράδειγμα ή Πειραιάς – Γλυφάδα αλλά πλέον ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις το βάζεις το ποδήλατο στο τρένο, στο μετρό ή και στο τραμ και πας ανάλογα με τις δυνάμεις σου.

ΜΕΡΟΣ Β

Στις 5 Δεκεμβρίου είχα γράψει μια ανάρτηση για τον καινούριο σκελετό που είχα παραγγείλει. Ένα dodici leggero χρώματος  πράσινου (καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ, μην φάμε και ντομάτες και σφαλιάρες άδικα).

Το ποδήλατο από όποια μεριά και να το στρίψεις σου βγάζει μια αίσθηση ιταλικής φινέτσας (παρόλο που τα παρελκόμενα είναι ιαπωνικής προέλευσης). Είναι απίστευτα ελαφρύ και αεράτο και τελικά η αναμονή, κοντά δύο μηνών, άξιζε κάθε λεπτό. Βέβαια με πληροφόρησαν ότι ήμουν σχετικά τυχερός και ότι άλλοι περιμένουν αρκετά περισσότερο.

Έχω ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο (ωσάν τον joker). Μου σπάει λίγο τα νεύρα που δεν το έκανα καμία ουσιαστική βόλτα,  παρά μόνο λίγα μέτρα. Αλλά και αύριο μέρα είναι.

Γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο; Πάντα μας τραβάνε οι μικρές λεπτομέρειες και τρώμε κολλήματα με αυτές.

Οι φωτογραφίες δεν είναι όλες ιδιαίτερα καλές αλλά με τόσο χαμηλό φωτισμό τι να κάνεις δηλαδή….

ευχαριστώ το 48×17 για το ποδήλατο και την ιδιαίτερη προσοχή που δίνει σε κάθε ενδιαφερόμενο

Σε γενικές γραμμές δεν μου αρέσει να αφήνω αδιάβαστα βιβλία και το 2011 άφησα 3 (και άλλα 3, ντρέπομαι να το πω, αδιάβαστα από το 2010).  Σπάνια βάζω στόχους  επειδή συνήθως τους καταπατάω αλλά φέτος θα κάνω μια εξαίρεση. Δεν μου αρέσει καθόλου η αίσθηση της αθέτησης μιας υπόσχεσης ακόμα και είναι από εμένα προς τα εμένα. Αυτή την φορά όμως, θα βάλω αυτό τον μικρό στόχο, στον οποίο ευελπιστώ ότι θα σταθώ στο ύψος του.

εγκώμιο του ποδηλάτου

Έτσι άνοιξα το βιβλίο-δώρο και διάβασα μια σελίδα, την έβγαλα και φωτογραφία. Πιστεύω ότι πρέπει να είναι καλό.

Η Σελίδα που διάβασα

Παρόλα που είναι ένα μικρό βιβλίο (μετά βίας φτάνει της 100 μικρές σελίδες, με μεγάλα γράμματα) και θα μπορούσε να διαβαστεί σε μια ημέρα αποφάσισα να το βάλω στην άκρη και να πιάσω αυτά που είχα αφήσει στην άκρη το 2010.

Έτσι ξεκίνησα το ark του Stephen Baxter, ένα βιβλίο που μου το είχα πάρει δώρο στα γενέθλια μου το 2010 και είχε μείνει από τότε άθικτο στην βιβλιοθήκη. Δεν έχουν περάσει καλά καλά 3 μέρες και κοντεύω να το τελειώσω. Πάντα μου άρεσε ο Stephen Baxter και δεν ξέρω γιατί το είχα παραμερίσει. Αν δει κάποιος αυστηρά αυτό το βιβλίο ίσως θα του θυμίσει της γνωστές ρηχές ταινίες καταστροφής του Hollywood. Βέβαια μια τέτοια ταινία δεν θα ήταν ικανή να γεμίσει 500 σελίδες. Έτσι το ζουμί βρίσκεται στους χαρακτήρες, την μηχανική πίσω από την φυσική καταστροφή (για όσους έχουν διαβάσει Baxter καταλαβαίνουν τι εννοώ) καθώς και στην απεγνωσμένη προσπάθεια σωτηρίας του ανθρώπινου είδους.

Η υπόθεση όπως δηλώνει και το εξώφυλλο έχει να κάνει με την κιβωτό. Ο πλανήτης έχει πλημμυρίσει, κάποιοι σκέφτονται υποβρύχιες πόλεις, άλλοι πλωτές και οι πιο τολμηροί μια απόδραση στα άστρα….

Ώρες ώρες είναι αρκετά δύσκολο να γράψω κάτι χωρίς να θίξω κανέναν. Σε γενικές γραμμές μπορεί αυτό το blog να είναι εν μέρη ανώνυμο αλλά ύστερα από κοντά 2+ χρόνια το ξέρουν πλέον όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου. Δεν γνωρίζω βέβαια σε όλες τις περιπτώσεις ποιοι μπαίνουν στον κόπο ή όχι να το διαβάσουν αλλά για όσου γνωρίζω μοιράζομαι τα πάντα και δεν έχω κανένα ενδοιασμό και μοιράζομαι τα πάντα μαζί τους.

Αν κανείς προσθέσει το ελάττωμα του ότι δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό δεν θα έπρεπε να νιώθω ότι μπορώ να θίξω κάποιους. Γιατί πολύ απλά έχω θίξει ήδη από μόνος μου το μισό σύμπαν. Με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. Άλλες φορές αφήνει πατημασιές γάτας και άλλες ελέφαντα.

Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα τότε και απλά επέλεξα να το ξεφορτωθώ. Το γεγονός του ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι πολύ κοντά στα γενέθλια μου υπαινίσσει πιθανή συναισθηματική φόρτιση. 4 χρόνια μετά, μπορεί μεν να μην νιώθω διαφορετικά αλλά το έχω συνηθίσει. Στις ανάλογες αναρτήσεις γράφω ποιο μυστικιστικά, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό μου εαυτό μέσα από προσεχτικά και προσωπικά κωδικοποιημένα τοποθετημένες λέξεις αναμένοντας κάποιον να τις αποκωδικοποιήσει.

Ήρθε η ώρα, καιρό τώρα, να σπάσει και αυτός ο κύκλος και οι λέξεις να πετάξουν σαν πεταλούδες.

το 2010 ερωτεύτηκα μια φορά, ένα κορίτσι που πλέον έχει πάρει το δικό του δρόμο.
το 2011 ερωτεύτηκα 2.01 φορές το 0.01 για 3 σκόρπιες μέρες του Δεκέμβρη.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι θα γίνει από εδώ και πέρα… αλλά αν πιστέψω τα άστρα (φτου φτου φτου) μέχρι το Σεπτέμβρη θα πάνε όλα χάλια και μετά θα ερωτευτώ μια συνάδελφο και φίλη (φτου φτου φτου)

Σήμερα βασικά είχα όρεξη να γράψω πολλές προσωπικές μαλακίες οπότε θα σας πετάξω μια εξυπνάδα και μια φωτογραφία γάτας για θολώσω τα νερά. Η εξυπνάδα είναι ότι στους δύσκολους καιρούς που διασχίζουμε..

• Ζωντανούς μας κρατάει ο έρωτας και η αγάπη.
• Επαναστάτες μας κρατάει το πείσμα και η λογική.
• Ανθρώπους μας κάνει η αλληλεγγύη και συμπόνοια.

γάτα έξω από φούρνο

Κάπου, κάποτε υπήρχε ένας παπαγάλος που μπορούσε να μιμηθεί τον ήχο που κάνει το καζανάκι.

Βέβαια, δεν το συνηθίζω να θίγω πρόσωπα οπότε δεν υπάρχουν “καυτές” φωτογραφίες (χα!) αλλά υπάρχουν φωτογραφίες κλειδιά που οι παρόντες θα καταλάβουν και ελπίζω να χαμογελάσουν.

Οι φωτογραφίες είναι με χρονική σειρά

Φυσικά δεν είναι η μοναδική ή η καλύτερη λύση άλλα όσο πάνε όλα από το κακό στο χειρότερο είναι μια κίνηση τόσο αυτονόητη όσο και αναγκαία. Τέτοιες ενέργειες θα έπρεπε να υπήρχαν πολλά χρόνια πριν είτε υπήρχε η ανάγκη είτε όχι.

Μια τέτοια ενέργεια θα έπρεπε κανονικά να οικειοποιηθεί και να εφαρμοστεί από κάθε δήμο. Ειδικά δε αν αυτά τα καταλύματα χρησιμοποιούνται μόνο για ύπνο, το βράδυ (για αυτονόητους λόγους όπως πχ αποφυγή σημείου εγκληματικότητας, η εκμετάλλευση από εμπόρους ναρκωτικών κτλ κτλ*) το κόστος θα είναι πραγματικά ελάχιστο. Κάποιες κλίνες και 2-3 άτομα την ημέρα για καθαρισμό και το πλύσιμο.

Με ένα πρόχειρο υπολογισμό αν κάθε δήμος μπορεί να παρέχει τουλάχιστον 100 θέσεις, αυτές υπερβαίνουν το “υποτιθέμενο” νούμερο αστέγων που έχουν αυτή την στιγμή.

Ταυτόχρονα αυτά τα κέντρα μπορούν να συνεργάζονται άμεσα με το εκάστοτε τοπικό ΟΑΕΔ για την αποκατάσταση (όσο είναι δυνατόν πλέον) των αστέγων.

Και πρώτη φορά που θα το πω κάτι καλό για μπάτσο, αλλά και μέχρι και η αστυνομία θα μπορούσε να παίξει ένα καλό ρόλο σε κάτι τέτοιο (ψάξε και δες το αστεράκι)

Πέρα από το alley cat το Σαββάτο το βράδυ όπου μπορείτε να δείτε ακόμα περισσότερες φωτογραφίες στο επίσημο flickr account της ομάδας λοκαλ/athens της τελευταίες 2 μέρες έχω γράψει αρκετά χιλιόμετρα. Ξυπνάω με όρεξη και οργώνω τους δρόμους. Την τρίτη λόγο της γιορτής μου και μιας που δεν μπόρεσα να μαζέψω τους φίλους μου όλους μαζί, τους πήρα με την σειρά από το πρωί εξερευνόντας κάθε άκρη της Αθήνας και του Πειραιά με το ποδήλατο.

Πειραιάς

Σήμερα είδα κάποιους ακόμα ανθρώπους που δεν πρόλαβα να δω εχτές, και αύριο θα δω και κάποιους ακόμα. Μπορεί στις γιορτές να λένε ότι πρέπει να σε θυμηθούν οι άλλοι αλλά όλα αυτά είναι βλακείες. Τα πράγματα τελευταία είναι τόσο χαοτικά που οι τυπικότητες πολλές φορές είναι πολυτέλεια. Μπορεί τα δώρα να λείπανε από τις φετινές γιορτές αλλά η χαρά που σου δίνουν οι άλλοι είναι ανεκτίμητη.

κανέλα

Σε κάτι τέτοιες μέρες πάντα κοιτάω και το τι “έσιαχνα” στο παρελθόν, το ιστολόγιο κατά ένα τρόπο δρα σαν ένα ντοσιέ από μνήμες και σκέψεις.

Έτσι το 2008 έφτιαχνα brownies,

το 2009 μάλλον ήμουν τσαντισμένος

το 2010 απορούσα γιατί το 2009 ήμουν τσαντισμένος

Επιπλέον επειδή ο ενθουσιασμός μου για την φωτογραφία καθώς για την καινούρια μου φωτογραφική μηχανή για την ώρα είναι ανεξάντλητος, βγάζω ότι βλακεία (και μη) μου κατεβαίνει. Οπότε βάζω 4 φωτογραφίες από σήμερα (ότι δεν έχει πρόσωπα βασικά, μην εκθέσουμε και κανέναν).

λουλουδάκια

λεπτομέρια λουλουδιών

μπροστινό κέντρο

Σήμερα ήθελα να γράψω για το χτεσινό χριστουγεννιάτικο alleycat race καθώς και το πάρτι που ακολούθησε, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες αλλά σαν γνωστός μπούφος ξέχασα να πάρω την μπαταρία της φωτογραφική μηχανής μαζί μου.

Κάποιες φωτογραφίες βρίσκονται στο blog των λοκαλ/athens εδώ και φαίνομαι και σε μία, είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα εμφανιστούν εκατοντάδες. Απλά πρέπει ο κόσμος να σηκωθεί και να πιει έναν καφέ πρώτα, μετά να κάτσει να τις ξεδιαλέξει κτλ κτλ.  Προσωπικά είναι ένα από τα events γεγονότα και πάρτι που έχω πάει ποτέ.

Αντί αυτού θέλω να γράψω για το οικογενειακό τραπέζι.

Εχτές ύστερα από πολλά χρόνια μαζεύτηκε το σόι για χριστουγεννιάτικο τραπέζι, μου είχαν φτιάξει και ξεχωριστό φαγητό (επειδή δεν τρώω κρέας, άσε που και να έτρωγα γαλοπούλα δεν θα έτρωγα ποτέ). Κάποια ξαδέλφια είχα να τα δω μια δεκαετία τουλάχιστον είναι αρκετά περίεργο πως εξελίσσεται κάποιος άνθρωπος που μικρός είχες πολύ καλές σχέσεις μαζί του.

Σε Γενικές γραμμές ήταν ένα φωνακλάδικο event αλλά μπορώ να ομολογήσω ότι ήταν ένα γεγονός το οποίο το επιζητούσα, πάντα διάβαζα για οικογενειακά τραπέζια αλλά ήταν κάτι που σπάνια ζούσα (το εγώ, ο αδελφός μου και η μάνα μου δεν πολύ μετράει για γεγονός). Γενικά σαν σόι είμαστε λίγο αποκομμένοι, μπορεί η μάνα μου με τις αδελφές τις να τα λένε από εδώ και από εκεί, αλλά όσο αφορά και τα ξαδέλφια δεν ξέρω καν πως καταφέρανε να κανονίσουν κάτι τέτοιο και μάλιστα με 30% συμμετοχή, είναι πραγματικά κορυφαία στιγμή.

Το μόνο αρνητικό ήταν οι αγριοφωνάρες ορισμένων, ειδικά της μιας εξαδέλφης και του άντρα της που μιλάγανε, (να σημειωθεί αυτό το μίλαγαν, σε φάση “δώσε μου το ποτήρι ή το πιπέρι πχ”) λες και ήταν 12 δωμάτια απόσταση. Σε σημείο που δεν ξέρω αν τα αυτιά μου σήμερα βουίζουν από το χτεσινό πάρτι ή από τις αγριοφωνάρες αυτών τον δύο.

Και επειδή πραγματικά ήθελα να βάλω μια φωτογραφία….θα βάλω το τραπεζομάντιλο της θείας (το οποίο λερώθηκε και με κρασί στο τέλος) σε macro.

πλεκτό τραπεζομάντιλο

Μπορεί γενικά να έχω τα Χριστούγεννα χεσμένα, αλλά το να λες χρόνια πολλά και καλά είναι κάτι που πάντα μου άρεσε. Βέβαια και αυτά σπανίως έρχονται από μόνα τους.

—-

και κάτι άσχετο έτσι επειδή μου ήρθε και επειδή γουστάρω απλά να το πω…την προηγούμενη μέρα είδα στον ύπνο μου μια καλή μου φίλη που ήρθε με ένα κανό (κακός συνειρμός εδώ) να με σώσει. Θυμάμαι της είπα μπορεί να μην ξέρω να κολυμπάω αλλά σε εμπιστεύομαι.

Μια συνάδελφος σήμερα μας έφερε ένα χάρτινο δέντρο που έφτιαξε ένα αυτά τα free press περιοδικά. Μπορώ να πω πως σαν μικρό παιδί που είμαι κατά βάθος εντυπωσιάστικα και αφού της ζήτησα να μου δείξει πως το φτιάχνουμε, με το που έφτασα σπίτι έφτιαξα και εγώ το δικό μου.

Το δέντρο που έχω ούτως σι άλλος είναι απομεινάρι μιας άλλης εποχής κοντά μιας 10ετίας πίσω και τα στολίδια ίσως και 20ετίας.

Σαν μικρό άθεο παιδάκι δεν πιστεύω στα Χριστούγεννα, αλλά στο κάτω κάτω όπως και να το ζουλήξεις από εδώ και από εκεί…τα Χριστούγεννα είναι μια εντελώς ψεύτικη γιορτή. Ούτε ο Χοντρομπαλάς κόκκινος άι Βασίλης υπήρχε ποτέ ούτε καν ο Κύριος Χριστός που ακόμα και να υπήρχε, σίγουρα δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκέμβρη.

Για αληθινά δέντρα δεν το συζητάω καν. Οπότε μια φτηνή λύση και να κρατήσετε και διάφορα παιδάκια απασχολημένα μπορείτε να φτιάξετε χάρτινα δέντρα.

Το παρακάτω που πήρε 45 λεπτά (90 φύλλα).

Την διαδικασία κατασκευής προσπάθησα να την αναπαραστήσω γραφικά στο παρακάτω σχήμα.

Σχήμα 1

Η όλη ιδέα είναι απλή, παίρνουμε ένα περιοδικό (εγώ πήρα ένα soul του 2007 με αφιέρωμα στην Kirsten Dunst, στον Bob Ross τον Υπουργό εθνικής καταστροφής Ελ. Βενιζέλο και διάφορα επικά αταίριαστα ονόματα όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα)

υλικό για δίπλωμα

Και ακολουθώντας τις οδηγίες του σχήματος 1 (δηλαδή τρία διπλώματα) σε κάθε σελίδα του περιοδικού. Το αποτέλεσμα φαίνεται παρακάτω.

χάρτινο δέντρο

Ίσως αύριο κάτσω να φτιάξω και ένα χάρτινο αστέρι με ένα φύλλο κίτρινο χαρτί.

Ένα πράγμα για το οποίο δεν μιλήσαμε ήταν η σημερινή κατάσταση. Ήταν ωραία αλλαγή.

Πριν πάω στο ραντεβού όμως, πέρασα από ομόνοια. Είδα σημαίες του ΠΑΜΕ και αρκετό κόσμο. Το μικρόφωνο εκείνη την στιγμή το πήρε μια νεαρή κοπέλα, απολυμένη από κάποια επιχείρηση. Όσο πέρναγα βουβά μέσα από την συγκέντρωση, με αργά σταθερά βήματα για να φάω χρόνο μιας που έφτασα νωρίς, άκουγα προσεχτικά τι έλεγε ο καθένας από το βάθρο.

Μέχρι που άκουσα την νεαρή κοπέλα. Η φωνή ήταν γνώριμη. Γύρισα το κεφάλι μου δεν μπόρεσα να την δω. Αλλά δεν γινόταν να κάνω λάθος, η φωνή ήταν χαρακτηριστική, την ήξερα. Ήταν πάντα μια αγωνίστρια, μόνη όμως με κανένα ΠΑΜΕ, παλεύοντας για τα δίκια των άλλων. Τώρα πια, κυρρήτει επάνω σε ένα βάθρο, αγώνες. Τα λόγια πλέχτηκαν μεταξύ τους δημιουργώντας θόρυβο.

Κάπου εκεί έκλεισα τα μάτια μου και πέρασα σιωπηλά μέσα από το πλήθος. Βγήκα από την άλλη πλευρά.

Κάποτε τα έλεγε τόσο ωραία, τόσο απλά. Τώρα πλέκει ξύλινα ξύλινα πουλόβερ, δίνοντας σημασία μόνο σε όσους πλέκουν ξύλινα παπούτσια.

Το πρωί στο σταθμό, πριν πάω δουλειά κάποιος άλλος νεαρός προσπάθησε να μου πουλήσει τον ριζοσπάστη, για την ενίσχυση του κόμματος. Του είπα χαμηλόφωνα ότι οι απόψεις μου είναι πιο πέρα από εσάς, δείχνοντας αριστερά. Μου είπε υπάρχει κάτι πιο πέρα από εμάς. Απάντησα υπάρχει.

——-

Τις τελευταίες μέρες γράφω λίγο πιο συχνά, ελπίζω να μην σας κουράζω, όνειρα γλυκά σας.