Καθημερινότητα,Σκέψεις

[31.8%] 22 χρόνια


Μετά από 22 χρόνια, εαν και έμεσα, επικοινώνησα με τον πατέρα μου και προσφέρθηκε να βοηθήσει σε κάποια απαραίτητη κρατική χαρτούρα που χρειάζομαι. Μπορώ να πω ότι αυτό αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη τις τελευταίας δεκαετίας. Τελικά η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Παρόλα αυτά δεν φαίνεται να θέλει να κρατήσει επαφές.

Νομίζω την εξήγηση θα έπρεπε να την αναζητήσω σε κάποιον ψυχολόγο. Εγώ πάντως δηλώνω ευχαριστημένος.

Νομίζω ότι χρειάζομαι κάτι δροσερό, η ζέστη σήμερα είναι αφόρητη.

Advertisements
Κλασσικό

5 thoughts on “[31.8%] 22 χρόνια

  1. Για μένα σήμερα είναι με διαφορά η πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού εδώ που μένω τουλάχιστον.Και δεν ξέρω τι να κάνω για να μη λιποθυμήσω.Τέλοσπάντων το θέμα με τον πατέρα σου δεν είναι κάτι που μπορώ εύκολα να θίξω ως άσχετη όμως με τα δικά μου δεδομένα αυτό που μπορώ να πω είναι μερικές φορές αρκεί κάτι ελάχιστο για να μας κάνει ευχαριστημένους (να χρησιμοποιήσω τον δικό σου όρο και όχι την ευτυχία καλύτερα).Δηλαδή νιώθω πολλές φορές ότι έστω και αν δούμε η μιλήσουμε σε κάποιο πρόσωπο που μας ενδιαφέρει η μας έχει με κάποιον τρόπο σημαδέψει έστω και γνωρίζοντας ότι το όλο θέμα δεν έχει προοπτικές πέρα απο τη ματαιότητα αφήνει και μια καλή γεύση.Ξέρω ότι γράφω λίγο μαλακωδώς δεν έχω την απαίτηση να με καταλάβεις ή να με παρακολουθήσεις.Καλη υπομονή με τη ζέστη.

  2. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και το παραμικρό σχόλιο με κολακεύει (απόρω που υπάρχει κόσμος και διαβάζει αυτά που γράφω) και δεν μπορώ να κρίνω το πώς γράφεις γιατί τότε θα έπρεπε να παραδεκτώ ότι γραφώ χειρότερα. :)

  3. :D xaxaxa!σώπα ρε συ χαλαρα…σάμπως εμένα με διαβάζει κανείς;Ειναι καθαρά (αυτο-)ψυχαναλυτική/απελευθερωτική η λειτουργια του blogging όπως το βλέπω εγώ.cheers mate!;)

  4. Ο/Η Λαρυ λέει:

    Πεταμένα λόγια στον ηλεκτρονικό ορίζοντα που το μόνο που κρατάνε σαν χρώμα είναι αυτό της απογοήτευσης και της μοναξιάς. Λυπάμαι η χαίρομαι δεν έχει καμιά σημασία ο πατέρας κρέμμεται γυμνό κουφάρι από την υπόφυση του τετεραγωνισμένου κύκλου της ανευθυνότητας και της μικρότητας του χωρίς να καταλαβαίνει την σημαντικότητα του. Χωρίς να καταλαβαίνει ότι είναι κάπου που δεν μπορεί να αρνηθεί την παρουσία του αλλά που ο βλάκας την αρνήται. Αυτ’ό που είναι ο πατέρας για σένα ποτέ δεν θα το νιώσει για αυτό είναι ένας μικρός γίγαντας που ούτε την μικρότητα , αλλά ούτε την μεγαλωσύνη του αντιλαμβάνεται. Συνεχίζει την μίζερη φυλάκισή του μέσα στο κελί του χρόνου που θα τον ξεράσει κάποτε στα δημόσια νοσοκομεία και ίσως τότε σκεφτεί την μιζέρια της καρδιάς του μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά για κείνον αλλά και για σένα

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s