Καθημερινότητα,Σκέψεις

2&1/2 μέρες Αλεξανδρούπολη


Αυτές οι 2&1/2 μέρες ήταν κάτι σαν διακοπές, μπορώ να φτάσω στο σημείο να πω ότι πέρασα συμπαθητικά. Σκέφτηκα να γράψω ένα χρονικό του πως πέρασα, για να κλείσει και αυτό το κεφάλαιο μια και καλή.

Τρίτη 10 Φεβρουαρίου:

Ξύπνησα στις 6 το πρωί, κοίταξα το ρολόι, άνοιξα το ραδιόφωνο και άκουσα διάφορες ειδήσεις. Άκουσα ότι το ΜΕΤΡΟ από 14 Φεβρουαρίου και για 6 μήνες δεν θα εκτελεί δρομολόγια για αεροδρόμιο.

Βαρέθηκα και παρότι έπρεπε να φύγω στις 12.00 έπεσα πάλι για ύπνο. Ξύπνησα στις 11.00. Τα πράγματά μου ήταν όλα έτοιμα από την προηγουμένη, οπότε ύστερα από ένα σύντομο καφέ ξεκίνησα.

Στην διαδρομή για το ΜΕΤΡΟ υπάρχει ένα πολύ καλό μπουγατσάδικο, οπότε αποφάσισα να κάνω μια στάση για μπουγάτσα. Η κοπέλα που δουλεύει εκεί μου έκανε παράπονα ότι δεν πάω συχνά πια όπως κάποτε και ότι η μπουγάτσα είναι κερασμένη.

Η διαδρομή προς το αεροδρόμιο ήταν ευχάριστη και γρήγορη. Στο αεροδρόμιο από το πουθενά μου έπιασε κουβέντα ένα παλικάρι. Η αφορμή δεν ήταν τίποτα άλλο από το ότι κουβαλούσα στρατιωτική τσάντα και είπε να θυμηθεί τα δικά του. Ήπιαμε ένα καφέ, κατά την διάρκεια του οποίου μίλαγε ακατάπαυστα και εγώ εγνέφα ευγενικά. Πέρασε η ώρα 14.30 και ήρθε η ώρα να πάω στην πύλη 21.

Έφτασα Αλεξανδρούπολη κατά τις 16.00. Πήρα ταξί και πήγα σε ένα internet cafe για 2 ωρίτσες μέχρι να βγουν έξω οι υπόλοιποι, γιατί δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μπω νωρίτερα από ότι έπρεπε.

Ήπιαμε μια σοκολάτα και τα είπαμε γιατί είχα να τους δω 2 μήνες και στην συνέχεια πήγαμε σε μια καταπληκτική ταβέρνα «Η λεμονιά της γιαγιάς» όπως κυριολεκτικά φάγαμε και ήπιαμε τον αγλέουρα.

Μπήκαμε μέσα τα μεσάνυχτα και πέσαμε για ύπνο.

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου:

Ξύπνησα 30 λεπτά πριν το εγερτήριο δεν με έπιανε ύπνος γενικότερα. Πήγα και πήρα ένα καφέ και ενώ καθόμουν σε μια γωνία με την ησυχία μου κάποιος ήρθε και μου ζήτησε να σφουγγαρίσω τον θάλαμο. Με μισό μάτι του είπα «επικοινωνείς με το μυαλό σου;», τελείωσα τον καφέ μου και πήγα να πάρω το χαρτί που θα έπρεπε να μαζέψω υπογραφές. Έτρεχα μέχρι τις 14.00 να μαζέψω υπογραφές. Στις 3 χάρισα ότι στρατιωτικό είχα και δεν είχα και ετοιμάστηκα να βγω έξω.

Βγήκα με ένα παιδί που μου και των συμπαθούσα και του χρωστούσα χάρη για κάποια πράγματα που είχε κάνει, που κανείς δεν θα έμπαινε ούτε κατά διάνοια στον κόπο να κάνει. Αποδείχτηκε ότι είχε τσακωθεί με τους υπόλοιπους για εύλογους λόγους. Οπότε αποφάσισα να περάσω την τελευταία μέρα μαζί του. Πήγαμε για καφέ, όπου συναντήσαμε και κάποιους γνωστούς, καθώς και μια κοπέλα που ήθελα πολύ να χαιρετήσω πριν φύγω. Πήγαμε για φαγητό και μετά για μπύρες.

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου:

Παρόλο που γυρίσαμε λίγο κομμάτια και πέσαμε τέζα για ύπνο. Ξύπνησα πάλι 30 λεπτά πριν το εγερτήριο στις 6.00 δηλαδή όπου πέτυχα και το διοικητή της μονάδος.

Και μπαμ…συναγερμός, όλοι να τρέχουν σαν τους τρελούς και εμείς με τα πολιτικά (ρούχα) να πίνουμε φραπέ γιατί μας είπαν ότι δεν γίνεται να απολυθούμε πριν λήξη ο συναγερμός σε 3-4 ώρες. Εμένα ποσώς με ένοιαζε μιας που η πτήση μου ήταν στις 17.10. Αλλά όλοι οι υπόλοιποι πετάγανε 11.00. Μετά από λίγες γκρίνιες και παράπονα φύγαμε στις 9.00.

Πρόλαβαν οι υπόλοιποι το αεροπλάνο τους και εγώ πήγα με την ηρεμία μου σε μια μπουγατσερί και έφαγα πρωινό. Ατελίωτες ώρες βαρεμάρας στο Αεροδρόμιο, όπου τελικά έφυγα 17.40 με ένα αντικέ ελικοφόρο (να μας ζήση η ολυμπιακή).

the end

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s