Καλλιτεχνικά,Σκέψεις

μουσική


Την εβδομάδα αυτή αναλώθηκα στο να γράψω ένα γράμμα σε έναν άνθρωπο που νιώθω πολλά για αυτό. Ξεκίνησα με την ιδέα να γράψω 20-30 γραμμές αναφέροντας τα γεγονότα και τις καταστάσεις που με κάναν να νιώσω τόσο μοναδικά. Αρχικά δεν ήξερα αν θα έπρεπε να το στείλω ή να το κρατήσω για μένα. Στην πορεία σκέφτηκα πολλά και έγραψα πολλά και αισίως έφτασα, χωρίς να έχω τελειώσει ακόμα, στις 10 σελίδες. Μέσα από της σκέψεις, τα γεγονότα και την ψυχολογική διαδρομή του παρελθόντος, αυτή την τελευταία εβδομάδα έσκαψα βαθιά στον εαυτό μου.

Τέτοιου είδους εκσκαφές συνοδεύονται σχεδόν πάντα με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Όταν γράφεις τέτοιου είδους κείμενα, σου έρχονται πολλών ειδών σκέψεις στο μυαλό και αν κάποιος λάβει και ορισμένες αποφάσεις που πήρα οι σκέψεις αυτές γίνονται ακόμα πιο κατανοητές. Όποτε διανοητική νοητική διαδρομή της μουσικής της ζωής μου.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα έψαχνα ακούσματα τα οποία θα μου κάναν κλικ. Κατά περιόδους πέρασα από πολλά είδη μουσικής όπως οι περισσότεροι (θέλω να ελπίζω). Μια διαφορά που παρατηρώ στον εαυτό με τον περισσότερο κόσμο που ξέρω είναι οτιδήποτε μου άρεσε πραγματικά, μου αρέσει ακόμα.

Πέρασα από:
– την Κλασσική ροκ (eagles, led zeppelin)
– στο hard rock (metallica, guns and roses)
– στην punk (dead kennedies, sex pistols)
– στην rock (pearl jam)
– στα blues (Stevie Ray Vaughan, BB King)
– στην brit pop (blur, radiohead)
– στο electro (orbital, prodigy)
– στην goth (deine lakaien, helium vola)
και πολλά άλλα τα οποία δεν μπορώ να εντάξω σε καμία κατηγορία από της παραπάνω. όπως από τους αγαπημένους μου «Add n to x» μέχρι τον «Tom Waits». Αφήνω άπειρα συγκροτήματα /καλλιτέχνες χωρίς να τα αναφέρω αλλά όπως φαντάζεστε η λίστα είναι ατελείωτη.

Κάθε κατηγορία έχει κομμάτια αγαπημένα τα οποία τα ακούω ακόμα αλλά λιγότερο και άλλα περισσότερο..εξαρτάτε από την διάθεση και την εποχή.

Δύο γεγονότα με ώθησαν να γράψω αυτό το post. το πρώτο είναι ότι αποφάσισα (και πήρα) ύστερα από 18 χρόνια καινούρια ηλεκτρική κιθάρα, την οποία τη λάτρεψα ήδη.

Το δεύτερο είναι μια συναυλία που πήγα εχτές. Πρέπει να ομολογήσω ότι την post rock δεν την συμπάθησα ποτέ αλλά υπάρχουν και στην κατηγορία αυτή πολλά αξιόλογα συγκροτήματα και τραγούδια. Αλλά η βαβούρα για την βαβούρα και η κακοποίηση μουσικών οργάνων να κάνει να αηδιάζω.

Το συγκρότημα λέγεται cinecod, σαν το σιρόπι υποθέτω. Παίξανε 30 λεπτά αλλά τα αυτιά μου βούιζαν για τις επόμενες 4 ώρες.

Στην συνέχεια πάιζαν οι misused που εμφανέστατα πιο σχετική με το τι είναι μουσική (και όχι με το τι είναι βαβούρα) με ρίξανε σε λήθαργο. Παραλίγο να πέσω σε χειμερία νάρκη. Όχι τίποτα άλλο αλλά δεν τα πάω καλά με τις αρκούδες και θα με φέρναν σε άσχημη θέση. Το πρόβλημά τους πάντως ήταν απλό. Όταν έχεις 2 κιθάρες, μπάσο, ντραμς και πλήκτρα δεν γίνεται όλοι για 10+ λεπτά να παίζουν ριφάκια τύπου «νια νια νια»…και να μην παίρνει κάποιο μουσικό όργανο ηγετικό ρόλο. Αν θέλεις να μείνεις στα «νια νια νια» βάλε τουλάχιστον φωνητικά….συνταγή που δουλεύει καλά, ειδικά άμα η φωνή είναι ξεχωριστή.

Το γράμμα δεν ξέρω ακόμα αν θα το στείλω αλλά πείσμωσα και θέλω να το τελειώσω όσες σελίδες και να βγει. Στην χειρότερη θα βγάλω βιβλίο.

Advertisements
Κλασσικό

11 thoughts on “μουσική

  1. περιγράφει πολλά περισσότερα από αυτά που θέλω απλά να πω. περιγράφει τα πάντα. και όπως είναι προφανές από αυτό το μπλογκ έχω ένα πρόβλημα του να συγκρατώ τις σκέψεις μου σε μια ευθεία γραμμή.

  2. Ο/Η LOTH λέει:

    1. ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΙΣ.
    2. ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΕΓΩ
    3. ΟΤΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΚΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΑΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΘΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ…ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΤΟ ΛΕΣ Ε?
    4. ΔΩΡΟ…»http://www.youtube.com/watch?v=XjRz3_rp9xA&feature=PlayList&p=C8C8960EDCF7437B&playnext=1&playnext_from=PL&index=33″
    ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΣ

    • Όταν το 1. με το 3. έρχεται σε άμεση σύγκρουση…οπότε τι κάνεις;

      μάλλον θα το στείλω αλλά όχι ακόμα…δεν έχει τελειώσει. Πάντως έχω κάνει προόδους δεν με ενοχλεί πλέον που το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω.

      κάποτε κάτι τέτοια γράμματα δεν μπορούσα ποτέ να τα ξαναδιαβάσω…ποσός να κάνω και proof reading όπως τώρα.

      βρήκα διασκέδαση.

  3. Ο/Η LOTH λέει:

    PROOF READING??? ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ! ΕΓΩ ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΜΟΥ ΡΧΕΤΑΙ ΚΑΠΑΚΙ ΜΟΛΙΣ ΜΟΥΡΘΕΙ. ΚΑΙ ΣΕ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩ ΟΤΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΣΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ! ΑΡΑ Η’ ΕΙΜΑΙ ΗΛΙΘΙΑ Η’ ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΗ.
    ΜΠΑ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΗ ΗΛΙΘΙΑ!
    ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ 1 ΚΑΙ ΤΟ 3 ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΕΣΥ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΣ….
    ΥΓ. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?
    ΟΥΥΥΦ!

  4. ναι και εγώ έτσι είμαι ότι μου έρχεται το κάνω καπάκι..πρώτη φορά όμως μου ήρθε κάτι το οποίο μου πήρε τόσες πολλές μέρες να τελειώσω. Οπότε το βελτιώνω. Ας νιώθω εγώ ευχαριστημένος και όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες.

    το αν το στείλω ή όχι θα είναι απόφαση τελευταίας στιγμής.

    ΥΓ είμαι στην δουλειά δεν μπορώ να δω βίντεο…το βράδυ.

  5. ααχ… ξεχνάτε ένα βασικότατο κομμάτι στο θέμα αυτό… Μερικές φορές τα γράμματα είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας. Και πρακτικής, αλλά και νοηματικής. Ξεκίνησες να γράφεις αυτό που απλά είχεσ στο μυαλό σου σαν ατακτοποίητες σκέψεις και καταλήγεις να μην έχεις ακόμα τελειώσει την εξομολόγηση σου. Θα βοηθήσει και σένα, τελειώνοντας αυτό το γράμμα θα νιώσεις την απόλυτη ανακούφιση, θα έχεις πει όλα όσα ήθελες να πεις. Στέλνοντας αυτό το γράμμα και ο άλλος θα έχει την ευκαιρία να μάθει όλα όσα ήθελες να πεις.
    Το τελευταίο μου γράμμα ήταν σε κάποιον που για καιρό κρυβόμασταν και οι δύο πίσω από το δάχτυλό μας. Δεν το μετάνιωσα στιγμή. Θυμήσου τι έγραφε ο Καζαντζάκης: «έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισό σου και μπες μέσα». Μη συμβιβάζεσαι με τα λίγα όταν μπορείς να προσπαθήσεις για τα περισσότερα. Μην επαναπαεύσαι και μην υποτιμάς τη δύναμή σου. Και μην ξεχνάς, τίποτα δε χάνεται αν δεν αξίζει να χαθεί.

  6. Αν κρυβωμαι εγώ κάπου είναι μπροστά στην παλάμη της …με τα δάχτυλα της διακριτικά τεντωμενα.

    Πολλά τούβλα έχω φάει στο κεφάλι. Αυτή την φορά λέω να μείνω σε απόσταση ασφαλείας.

  7. Στην καλύτερη να βγάλεις βιβλίο όχι στην χειρότερη! ;)

    Αχ παλιά έγραφα κι εγώ ένα σωρό γράμματα, γράμματα με πολλές πολλές σελίδες σε φίλους και φίλες και που και που σε κανένα αμόρε – συνήθως αυτά κατέληγαν σκισμένα στον κάδο των αχρήστων. Τα τελευταία χρόνια με το ιντερνετ όμως έχω χρόνια να γράψω γράμμα, να το βάλω σε φάκελο, να του γλύψω γραμματόσημο, να το κολλήσω πάνω και να πάω στο ταχυδρομείο να το στείλω. Και μετά να περιμένω να λάβω την απάντηση κ.ο.κ. Τι όμορφη διαδικασία ήταν αυτή..

    Ό,τι και να γινόταν αυτό το χαρτί που κρατούσες στα χέρια σου και διάβαζες τις σκέψεις του άλλου είχε τα αποτυπώματα, τα αγγίγματα του άλλου πάνω του.. Ενώ το άψυχο email τι έχει;

    Να το στείλεις το γράμμα αν πραγματικά θες να αγγίξεις τον άλλο. Αλλιώς κράτα το για σένα, μην το πετάς.

    • στα γράμματα σε φίλους και φίλες δεν μπορεί να μου πάει κανείς κόντρα εκτός ίσως της Αγγελικής (σε αυτήν που έγραψα κυρίως) έχω μια κούτα (γεμάτη) γράμματα.

      κρίμα που τα έφερε η ζωή έτσι και χαθήκαμε…

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s