ότι νάναι,Καλλιτεχνικά,Σκέψεις

εσύ [3]


Μπορεί όλα αυτά που ήθελα να πηγαίνουν καλά να πηγαίνουν κατά διαόλου (τρόπος του λέγειν, γιατί είπαμε, ανύπαρκτες οντότητες τείνουν στο να συνεχίσουν να μην υπάρχουν) αλλά νιώθω για άλλη μια φορά υπέροχα.

Δεν ξέρω που στράβωσαν, ειλικρινά. Κάθομαι και ψηλαφίζω τις μεταλλικές μπάρες και συνεχίζω να τις βρίσκω ίσιες. Τα κάγκελα συνεχίζουν να είναι στην θέση τους και εκείνη βρίσκεται στο κελί από πίσω με το κλειδί στο χέρι μην ξέροντας αν πρέπει να αποδράσει.

Τα πράγματα είναι όμως απλά, απλά πρέπει κάποιοι να μάθουν να λένε «όχι» την στιγμή που πρέπει. «Όχι», μια τρίτη απόγευμα, την ώρα που έχουν φύγει οι κάμερες και ο κόσμος από το αμφιθέατρο και αυτή να συνεχίζει να κοιτάει της κουρτίνες απορώντας πότε θα φύγουν και αυτές.

Αν ανοίξεις τα χέρια σου χωράει ο κόσμος όλος, ακόμα και με τους δικού σου κανόνες. Αλλά πνίγεσαι σε μια σταγόνα νερό και κυλάς αργά προς την θάλασσα αναζητώντας παρέα με τα ψάρια.

Έχεις φτιάξει τον κήπο μέσα σου. Έχει μόνιμα λιακάδα εκεί και παγωμένο τσάι στην βεράντα. Από μακριά ακούγεται  ένα τρένο και ένας σκύλος.  Ο σκύλος δεν δαγκώνει αλλά γλύφει σαν τρελός καλή μου. Σαλιάρης και εκνευριστικός αλλά πάντα ο άγγελος φύλακας σου.

Το τρένο θα φύγει όταν πάει η ώρα 9. Σήμερα σερβίρουμε σαλάτα.  :)

———-

σχετικές  αναρτήσεις:

εσύ [2]

εσύ [1]

Advertisements
Κλασσικό

5 thoughts on “εσύ [3]

  1. είδες πως μας «φτιάχνει» η γρουσουζιά ρε παιδί μου? εγώ ζωγράφισα μετά από πολλά χρόνια κι εσύ έγραψες ένα γαμάτο κείμενο.

    τέχνη ή σφαλιάρες?

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s