ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα,Σκέψεις

συζητήσεις μεταξύ μας


Αυτό το ποστ αρχίζω  να το γράφω με λίγο rant like attitude υποθέτω, αλλά συνέβησαν και συμβαίνουν πολλά πράγματα γύρω μας που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Σπανίως θίγω πράγματα που υπόθηκαν στην δουλειά μου, διότι δεν μου αρέσει συνήθως να εκθέτω πρόσωπα και καταστάσεις.

ΜΕΡΑ 1η

Νομίζω πως όλα ξεκίνησαν με την πρόταση ενός συναδέλφου (Α) στις αρχές τις εβδομάδας λέγοντας πως αν αυτός ήταν το αφεντικό θα είχε απολύσει τουλάχιστον 5 από τους 10, με την δικαιολογία ότι δεν χρειαζόμαστε αυτή την περίοδο και ότι είμαστε περιττό έξοδο και ότι δεν καταλαβαίνει γιατί το αφεντικό μας κρατάει.

Να προσθέσω κάπου εδώ ότι είμαι μηχανικός και όχι του πιο συνήθεις είδους. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ακόμα και κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο της εταιρίας θέλει το λιγότερο ένα μήνα για να καταλάβει πως δουλεύουν κάποια πράγματα και να εγκλιματιστεί στον τρόπο δουλειάς και θέλει και το λιγότερο άλλο ένα μήνα για να αρχίσει από το κουτσοκαταφέρνω, στο γίνομαι παραγωγικός. Θέλει όμως και πείσμα, υπομονή και επιμονή και όρεξη να μαθένεις καινούρια πράγματα.

Βασισμένοι στα παραπάνω και στην αμέσως επόμενη ατάκα του συναδέλφου (Β) ουδείς αναντικατάστατος, στην οποία συμφωνώ …προσθέτω και το ουδείς αναλώσιμος, στην οποία όλοι διαφώνησαν και πέσαν να με φάνε.

Κατά την γνώμη τους δηλαδή αυτοί οι 2-3 μήνες που χρειάζεται ένας καινούριος υπάλληλος δεν είναι σημαντικός χρόνος. Που 2-3 μήνες είναι έχοντας κάποιον από πάνω να του δείχνει και να του λύνει απορίες. Σκέψου να διώξει τους 5 από τους 10 και να προκύψει κάποιο έργο που θέλει πάλι όλο το team και αυτοί να έχουν βρει δουλειά αλλού. Θα πάρει 5 καινούριους και οι 5 παλιοί θα φάνε 2-3 μήνες στο να δείχνουν στους καινούριους πως να κάνουν τι. Αποτέλεσμα ότι τίποτα δεν κινητέ για 2-3 μήνες.

Αυτό δεν το λέω επιχειρηματική λογική. Οπότε φίλε συνάδελφε (Α) δεν σου προτείνω να ανοίξεις επιχείρηση με τέτοιο σκεπτικό.

ΜΕΡΑ 2η

Ο υπαρκτός κομουνισμός απέτυχε. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέτυχε. Τώρα ήρθε και η ώρα από ότι φαίνεται να αποτύχει και ο καπιταλισμός σαν σύστημα ή τουλάχιστον να μετεξελιχθεί σε μοναρχικό νεοκαπιταλισμό. One company to rule them all. Βέβαια αν όλος ο πλούτος ανήκει αντί για τους λίγους μόνο σε ένα….πάλι ο καπιταλισμός έχει αποτύχει.

Έτσι είπα και εγώ την ατάκα, τόσο πολύ θα σας πείραζε αν δουλεύαμε όλοι το ίδιο και παίρναμε όλοι την ίδια αμοιβή ο καθένας ελεύθερος να την διαθέσει όπως θέλει. Να είχαμε όλοι τα βασικά για την επιβίωση μας, στέγη, φαγητό και περίθαλψη τσάμπα και πέρα από εκεί να διαμορφώναμε την ελευθερία μας όπως θέλαμε. Να αποφάσιζαν όλοι για την κάθε παραμικρή απόφαση ψηφίζοντας ηλεκτρονικά.

Τι ατάκα, ο Χ παππούς ή ακόμα και εγώ δεν έχω την παραμικρή ιδέα από οικονομικά, ασφαλιστικά, νομοθετικά μέτρα και προτιμώ να με κυβερνά κάποιος που ξέρει. Δεν γίνεται ο οποιοσδήποτε να πετάει μια ιδέα και να συζητάνε όλοι και να την υπερψηφίζουν ή να την καταρρίπτουν μη γνώστες του αντικειμένου.  Τι ότι τα αφεντικά και οι μεγαλοεπιχειρηματίες δεν γίνεται να παίρνουν τα ίδια με εμάς κτλ κτλ. γιατί όχι εμένα θα μου άρεσε να είμαι «αφεντικό» και να παίρνω τα ίδια με τώρα, για το λόγο ότι μου αρέσει να οργανώνω άτομα για να επιτεύξω ένα στόχο.

Δεν καταλαβαίνω γιατί η συλλογική και ολιστική δημοκρατία τρομάζει τόσο τον κόσμο. Ναι πρέπει να έχεις ευθύνες για τον απλό λόγο ότι είσαι ζωντανός. Ναι αν έχει μια καλή ιδέα για το πως θα αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο, πρέπει να μπορείς να την καταθέτης προς συζήτηση. Και αν η συλλογικότητα την υπερψηφίσει θα πρέπει το δέχεσαι ή να μπορείς να προβάλλεις καινούρια επιχειρήματα, ικανά να αλλάξουν την γνώμη της συλλογικότητας.

Ο κόσμος έχει όλα τα μέσα σχεδόν να πάει σε ένα ολιστικό δημοκρατικό πολίτευμα, σε έναν πλανήτη που δεν θα υπάρχουν χώρες, σύνορα. Σε ένα πλανήτη που θα είναι μια τεράστια σούπα. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι ίσοι. Η πολιτιστική μας κληρονομία δεν μας καθορίζει γαμώ το κέρατο μου μας κολλάει στο παρελθόν σε όνειρα ανώτερης φυλής και παπαρίες.

Το παρελθόν πρέπει να μπει στο μεγάλο βιβλίο της ιστορίας και να κυλήσουμε όλοι μαζί σαν τα άτομα υδρογόνου και οξυγόνου σε ένα ρυάκι.

ΜΕΡΑ 3η

Αυτή η μέρα είναι περισσότερο για μένα και πολύ περισσότερο rant από της άλλες. Καθόμαστε κάτω συζητάμε κάποιους κανόνες εργασίας. Εγώ κάνω αυτό, εσύ εκείνο, εδώ βάζουμε αυτά τα αρχεία εκεί τα άλλα εντάξει;

Να η λίστα με την δομή των φακέλων, να η λίστα με τα ονόματα που πρέπει να έχουν τα αρχεία.

Απλά πράγματα.

Τα λέμε κάθε μέρα μην τυχών και κάποιος, άνθρωποι ήμαστε κάνουμε λάθη, ξεχνάμε ..κάνει κάτι άλλο.

ΚΑΙ ΝΑ 10 μέρες μετά κάποιος και τις 10 μέρες τα έκανε του κεφαλιού του. Εντάξει φταίω που σου επιτέθηκα, δεν λέω, και ναι δεν είμαι το αφεντικό σου για να σου μιλήσω άσχημα όπως λες (γιατί όμως να μην σε χαλάει άμα το αφεντικό σου, σου μιλάει άσχημα είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο) αλλά το κέρατο μου το τράγιο μου δίνεις την εντύπωση ότι γράφεις τους συναδέλφους σου στα παπάρια σου και θεωρείς σωστό να δουλεύεις όπως θες.

Ειδικά όταν ένα μήνα πριν που συντόνιζες ένα άλλο έργο είχες πει «δεν μπορώ άλλο πια!, ο καθένας κάνει του κεφαλιού του».  Να τώρα το έκανες και εσύ…ευχαριστημένος;;;

και ναι άμα κάνω τέτοια παπαρία θα βάλω το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια μου και θα τον γλύψω χωρίς να μιλήσω.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s