ότι νάναι,Επικαιρότητα,Ιστορίες ανθρώπων,Καλλιτεχνικά

Γκιόλιας και Arthur Clarke


Πολύ περίεργος τίτλος πρέπει να ομολογήσω. Αλλά ταιριάζει απόλυτα σε αυτά που θέλω να γράψω….για αυτό το ελεεινό πανηγύρι που συμβαίνει μερικές ώρες μετά την δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια πάνω από το φρεσκοσκαμένο τάφο του.

—–

Που κολλάει ο Arthur Clarke; Κολλάει στο ότι το τελευταίο βιβλίο που έγραψε, μαζί με τον Stephen Baxter, Firstborn ανέλυσε ένα όνειρο που είχε για το μέλλον της ανθρωπότητα.

Ένα όνειρο ελευθέρου και προπάντων ανώνυμου λόγου. Ένα λόγο που σκοπός του δεν είναι απλά μόνο να μεταφέρει τα αισθήματά μας και τα πιστεύω μας, ένας λόγος που θα άλλαζε τα πράγματα, την πολιτική και τους νόμους όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Μια συλλογική απόφαση από τους πάντες για την κάθε μικρή η μεγάλη αλλαγή που πρέπει να συμβεί ή όχι.

Απλά για κάθε θέμα αποφασίζουμε όλοι. Με όποιο τρόπο θέλουμε. Γράφοντας σε μπλογκ, μιλώντας στον αέρα, συζητώντας σε forum, έξω στο καφενείο, στο σουπερμάρκετ, στο λεωφορείο, στο σπίτι… και όλα αυτά αυτόματα δημιουργούν μια ζωντανή απόφαση που πρέπει να παρθεί.

Βέβαια γνωρίζοντας την στραβοκεφαλιά των ανθρώπων ο  Arthur Clarke και o Stephen Baxter δεν βάζουν τον άνθρωπο να ενώσει την ανθρωπότητα σε μια γροθιά. Ο άνθρωπος αντιθέτως προσπαθεί να καταστρέψει τα πάντα κυρήσωντας πόλεμο στο όνομα ότι αν ο απλός ο άνθρωπος ξέρει την αλήθεια, αν σταματήσουν να τους ελέγχουν θα πανικοβληθεί, θα αυτοκτονήσει. Την αλήθεια δεν μπορεί να την χειριστεί ο απλός ο άνθρωπος …μόνο εμείς.

Έτσι όλους τους ενώνει ένας AI οργανισμός που ζει στο internet, στα τηλέφωνα, σε οτιδήποτε ηλεκτρονικό….μετεξέλιξη των υπάρχων μηχανών αναζήτησης. Τους ενώνει με το ζόρι γιατί η μόνη λύση στην επιβίωση της ανθρωπότητας είναι η ανώνυμη, νόμιμή και ολικιστική δημοκρατία. Μια κοινή απόφαση από όλους για όλους.

—–

Που κολλάει ο Γκιόλας; Στο εξώφυλλο της απογευματινής με τίτλο ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ!

Τι λέτε ρε καραγκιόζηδες, ρε ελεεινά σκουλήκια. Όσο ήταν ο Γκιόλας, ΤΥΠΟΣ, άλλο τόσο είναι και η Παπαρίγα όργανο του Καρατζαφέρη. Όσο ήταν ο Γκιόλας, ΤΥΠΟΣ, άλλο τόσο ο Μπάγκαλος δεν είναι μπόγος.

Ήταν ο χειρότερος τίτλος στα πρωτοσέλιδα; ίσως όχι αλλά με τον ΣΤΟΧΟ και το ΜΑΥΡΟ-ΚΟΚΚΙΝΟ design ήταν σαν να προσπαθούσαν να περάσουν το τέλος του κόσμου…και τώρα όλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι θα κατουρήσουν το βρακί τους.

Και η μόνη εφημερίδα που δεν τον αποκάλεσε, ΤΥΠΟ ή δημοσιογράφο στο πρωτοσέλιδό της ήταν η ESPRESSO ρε ξεφτίλες του κερατά. Αλλά να μου πεις όμοιος ομοίο γνωρίζει καλύτερα.

Κρίμα το παλικάρι, αλλά η στεναχώρια μου θα ήταν η ίδια για οποιοδήποτε ή οτιδήποτε έχανε άδικα την ζωή του. Δεν ήταν ήρωας, δεν ήταν σωτήρας, δεν ήταν σουπερ δημοσιογράφος (ή ο ίδιος ο ζούμπερμαν) ήταν ένας ακόμα ζωντανός οργανισμός, όπως και εμείς.

Όσο για την ΣΕΧΤΑ τι να πω….το μυαλό της θείας μου πρέπει να έχει που έβλεπε λάμψη και νόμιζε ότι είναι αληθινή και πολύ συχνά μίλαγε και με την τηλεόραση.

Έτσι και αυτοί νόμιζαν ότι ο Γκιόλιας είναι ο άρχοντας τις μεγαλοδημοσιογραφίας γιατί γράφει στο μαγικό κόσμο του internet.

Advertisements
Κλασσικό

One thought on “Γκιόλιας και Arthur Clarke

  1. «Όσο για την ΣΕΧΤΑ τι να πω….το μυαλό της θείας μου πρέπει να έχει που έβλεπε λάμψη και νόμιζε ότι είναι αληθινή και πολύ συχνά μίλαγε και με την τηλεόραση.»

    Ίσως το καλύτερο σχόλιο που έχει γραφτεί EVER για την «Σέχτα».

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s