ποιήμα,Σκέψεις

εσύ [5]


Περίεργες εικόνες και περίεργα συναισθήματα μου βγάζουν στίχους από την ψυχή μου. Κοντεύει να γίνει σειρά αυτό το «εσύ» αλλά όλοι μας θέλουμε να πούμε ένα εσύ σε εσένα που βασανίζει τα πιο γλυκά μας όνειρα. Σε εσένα που η οσμή του καφέ έφτανε στην μύτη μας πριν την παρουσία σου.

Ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό μου αλλά και αυτό πάει χάθηκε το πήρε ο αέρας.

Ο κόμπος πέρασε από τον λαιμό, στις σκέψεις μου.

Έχω μια θλίψη που περιφέρετε από σοκάκι σε σοκάκι.

Έχω μια ζάλη που στροβιλίζει τις εικόνες.

Μια διαδρομή μέσα από τα όνειρα μου.

Οι άκρες των καλωδίων καταλήγουν στο πουθενά.

Η βροχή αρνείται να πέσει, την πιο σκοτεινή ημέρα.

και επανέρχεται όταν επανεμφανίζονται τα χαμόγελα στις ψυχές τους.

έφυγα αγναντεύοντας την πιο όμορφη εικόνα μέσα στο πιο σκοτεινό ουρανό.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s