Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις

αναμνήσεις από το σχολείο


Κάθε μέρα που επιστρέφω από την δουλειά με το ποδήλατο. Περνάνε χιλιάδες σκέψεις από το μυαλό μου. Σε 1 ώρα ολόκληρη μπορεί να χωρέσει ολόκληρο το σύμπαν. Σήμερα αναμνήσεις από το σχολείο πλημμύρισαν το μυαλό μου.

Γονείς, Φίλοι, έρωτες, καθηγητές και προβληματισμοί.

Η ξενοιασιά κρατάει μέχρι το σημείο που πρέπει να αρχίζεις να σκέφτεσαι λογικά. Θυμάμαι σαν σήμερα την δασκάλα στην Πέμπτη δημοτικού που ρώταγε ένα ένα τα παιδάκια να μιλήσουν λίγο για τον πατέρα τους. Εμένα με πέρασε, ένιωσα προσβεβλημένος πετάχτηκα και είπα ότι ήθελα να μιλήσω. Η δασκάλα μου είπε ότι δεν είχα τίποτα να πω, γιατί είχε φύγει…δεν θυμάμαι πως το ήξερε, θυμάμαι όμως πως ήθελα να μιλήσω να πω ότι κάποιοι ακόμα και αν δεν αξίζει να λέγονται γονείς αξίζει να πεις δυο κουβέντες ακόμα και αν αυτές είναι άσχημες. Ξέρεις τι κυρά μου από την βλακεία των άλλων βγαίνεις πιο δυνατός, πιο δυνατός το να ισοπεδώσεις τους γονείς σου και να τους μιλήσεις σαν ίσο προς ίσο πριν τα 12 είναι μεγάλο κατόρθωμα.

Εκείνο το καλοκαίρι, του ζήτησα να μην με ξαναενοχλήσει ποτέ. Δεν το θυμάμαι για να είμαι ειλικρινείς αλλά είναι κάτι το οποίο θα μπορούσα να έχω κάνει. Κάτι το οποίο επανέλαβα λίγο ποιο λογοτεχνικά μερικούς μήνες πριν που είχαμε μια σύντομη επικοινωνία ύστερα από 10+ χρόνια. Όταν ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι σε έχουν ανάγκη, ανάγκη να σου μιλήσουν δεν πας στον μοναδικό άνθρωπο που σε έχει διαγράψει τελείως από την ζωή του. Ο πατέρας μου όλη μου την ζωή ήταν ένας χαρακτήρας βγαλμένος από τις σελίδες ενός φτηνού αστυνομικού μυθιστορήματος.

Από φιλίες μπορώ να σκεφτώ απίστευτα ατελείωτα, ακόμα και αν περιοριστώ κυρίως στο δημοτικό και γυμνάσιο που ήταν και ο αρχικός μου σκοπός. Από τις πρώτες τάξεις 1η και 2α πήγαινα σε άλλο σχολείο. Δεν θυμάμαι πολλά παρά μόνο ότι είχα ένα φίλο που αφού μετακομίσαμε και αλλάξαμε σχολείο μιλάγαμε κουτσά στραβά μια στο τόσο στο τηλέφωνο. Θυμάμαι που τον είχα πάρει Χριστούγεννα για να τον ρωτήσω τι του είχε πάρει ο Άγιος Βασίλης.

Στο νέο μου σχολείο γνώρισα και τον πρώτο μου παιδικό έρωτα. Την λέγαν Φωτεινή, για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι αν της το είχα αναφέρει ποτέ, αλλά μου άρεσε πολλά χρόνια.  Χαρακτηριστικό γεγονός η πρώτη γυμνασίου, όπου μας είχαν μαζέψει όλους στο προαύλιο του σχολείου και ανακοίνωναν ποιοι θα πάνε σε πια τάξη. Έχοντας αρχίσει να λέει ο Γυμνασιάρχης ονόματα και τελειώνοντας με την Α1 εύκολα διαπίστωσα ότι τα πράγματα εδώ πάνε αλφαβητικά και ότι η κάθε τάξη είχε περίπου 30 άτομα. Άκουσα το όνομά της κάπου εικοστό στην Α2 και μετά τα Κου Κου Κου Κου πήγαν βροχή. Η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελή μέχρι να ακούσω και το δικό μου όνομα 2 μόλις θέσεις πριν το τέλος της Α2. Τίποτα άλλο δεν με ένοιαζε εκείνη την ημέρα. Ήμουν ευτυχισμένος.

Μία ακόμα σκηνή που μου έχει μείνει είναι ότι με είχε βάλει μια φορά ο δάσκαλος στο δημοτικό…θυμάμαι και το όνομά του «κύριος Δημοσθένης» για τιμωρία να κάτσω μαζί της. Με είχε απειλήσει η μικρή φωτεινούλα να μην τολμήσω να κάνω φασαρία. Εμένα η καλύτερη μου.

Στο δημοτικό ακόμα θυμάμαι ξεκάθαρα και τον Alex ένα παιδί μαύρο, πολύ σπάνιο για την εποχή εκείνη, και αρκετά τσαμπουκάς. Πρέπει να είχα φάει πολλές φάπες από αυτόν αλλά για να πω την αλήθεια δεν με πείραζε ιδιαίτερα. Ρατσισμός εκείνες της εποχές δεν υπήρχε, μπορεί να ήταν κάτι το διαφορετικό αλλά αυτό δεν επηρέαζε κανέναν και με τίποτα. Θα ήθελα να τον έβλεπα να του πω ένα γεια.

Αφού ήδη αποκάλυψα 2-3 ονόματα και επειδή μυστικό δεν το έχω για το ποιος είμαι (νομίζω πλέον η πλειοψηφία που με διαβάζει με έχει γνωρίσει και όλας) και επειδή έχω μια τάση να γίνω αποκαλυπτικός σε κάποια πράγματα, θέλω να βγάλω το άχτι μου. Θα πω πως γυμνάσιο πήγαινα στο 5  Καλλιθέας.

Μακράν ένα από τα χειρότερα σχολεία, όχι επειδή ήταν κλειστοφοβικό σαν κτήριο με μια πολύ μικρή αυλή, όχι επειδή στην δευτέρα γυμνασίου βάλανε κάγκελα στα παράθυρα. Αλλά λόγο του τότε προσωπικού. Δεν ήταν όλοι σκουπίδια, αλλά σαν σύνολο ήταν μια απογοήτευση. Αν είχα παιδιά δεν θα τα έστελνα σε ένα τέτοιο σχολείο εν γνώση μου. Καθηγητές που λένε σε παιδιά ότι θα γίνουν άχρηστοι όταν μεγαλώσουν δεν πρέπει να ανήκουν σε κανενός είδους εκπαιδευτικό ίδρυμα.  Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι χάρη σε αυτούς ανέπτυξα την κριτική μου σκέψη και ίσως έγινα λίγο καλύτερος σαν άνθρωπός λαμβάνοντας τους ως παραδείγματα προς αποφυγή. Ίσως κάποιοι πουν ότι βγάζω πολύ δηλητήριο αλλά πάντα ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω της συνέπειες τον λέξεων μου.

Ο Διευθυντής κύριος Ταμπακόπουλος θύμιζε εποχές χούντας μοιράζοντας αποβολές με το κιλό ήταν γιατί δεν είχες κουρευτεί είτε επειδή δεν έκανες τον σταυρό σου στην προσευχή. 3 αποβολές για κούρεμα και 1 για την προσευχή είχαν καταλήξει σε εμένα. Η θρησκεία μου φαινόταν από τότε ανούσια  και από το δημοτικό ένιωθα άσχημα όταν έκανα στην πρωινή προσευχή τον σταυρό μου. Κάτι το οποίο κάποιος σε αναγκάζει να το κάνεις και μάλιστα παίρνεις αποβολή αν δεν το κάνεις δεν φαινόταν καθόλου σωστό. Οι καθηγητές λέγαν ότι ο διευθυντής είναι παράξενος .

Η δεύτερη χουντική μορφή σε αυτό το σχολείο λεγόταν κυρία Φουντή. Εντάξει το καταλαβαίνω ότι το μάθημά σας ήταν βαρετό, κανένας δεν πρόσεχε και όλοι κάναν φασαρία και πλάκα. Αλλά δεν γίνεται να συμπεριφέρεστε στα παιδιά σαν στρατηγός. Εσείς που είχατε πει ότι κάποιοι από εκεί μέσα (κατονομάζοντας τους) ότι είναι άχρηστοι για την κοινωνία.

Μια καθηγήτρια όμως που σκέφτομαι με κάποιο σχετικό χαμόγελο λέγεται Φούφα και ήταν φιλόλογος. Πάντα μου έκανε εντύπωση το μαλλί της που έστριβε στις άκρες και θύμιζε παλιά γιαπωνέζικα καρτοον. Ήταν σαν την κάντι-κάντι αλλά μεγάλη.  Προσπαθούσε να μας σπρώξει προς μια θετική κατεύθυνση πυροδοτώντας διάλογο σε πολλά θέματα. Αλλά ώρες ώρες φαινόσασταν λίγο φοβισμένη.

Θυμάμαι τους περισσότερους, για να είμαι ειλικρινής κάποιοι ήταν αδιάφοροι κάποιοι αισχροί  και κάποιοι αρκετά καλοί. Αν ήμουν δάσκαλος θα ήθελα να αφήσω μια θετική ανάμνηση και όχι μίσος και απέχθεια για το σχολείο και τους καθηγητές του. Υπήρχε και μια δεύτερη φιλόλογος που είχε πει στην μητέρα μου ότι έρχομαι στο σχολείο για να κοιμάμαι και ότι γράφω σκουπίδια στις εκθέσεις, αλλά αυτηνής δεν θυμάμαι το όνομά της. Τα σκουπίδια ήταν εκθέσεις για ταξίδια σε άλλους γαλαξίες, παράλληλα σύμπαντα και ταξίδια στο χρόνο. Χαρακτηριστικά υπήρχε ένα θέμα που μας είχε βάλει με τίτλο «μεγάλη Ελλάδα» και εγώ είχα γράψει για την κατάκτηση του διαστήματος και την δημιουργία νέων αποικιών σε άλλους πλανήτες.

Είχα πάρει 0 γιατί ήμουν εκτός θέματος.

οπότε μου βάζω και εμένα 0 σήμερα….και προχωράω παρακάτω….

 

ενημέρωση: θυμήθηκα την εκτός θέματος καθηγήτρια την λέγαν Μωραϊτη και επίσης χάρηκα πολύ που άρεσε αυτό το κείμενο σε ορισμένους  και ορισμένες της εποχής εκείνης

Advertisements
Κλασσικό

2 thoughts on “αναμνήσεις από το σχολείο

  1. Παράθεμα: αναμνήσεις από το σχολείο | Γονείς σε Δράση

  2. Παράθεμα: αναμνήσεις από το σχολείο #2 « Τραβα Καζανακι

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s