Επικαιρότητα,Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα

Ημέρα χωρίς συγκοινωνίες


Σήμερα είχαν 24ώρη απεργία όλα τα ΜΜΜ. Οπότε αυτό κάνει την ημέρα αρκετά ξεχωριστή. Θα περιγράψω πως πέρασα την ημέρα μου σήμερα.

Ένα σημαντικό σημείο της ζωή μας είναι η δουλειά μας. Η δουλειά μου είναι 19 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου …που μέχρι και τον Μάρτιο του 2010 εξαρτιόμουν 100% από αυτές, μιας που αρνούμαι όχι μόνο να αγοράσω αυτοκίνητο αλλά ακόμα και να μάθω να οδηγώ ένα. Γενικά μέχρι ένα σημείο, μπορώ να πω ,ότι  οι συγκοινωνίες σε αυτή την πόλη (Αθήνα) είναι ικανοποιητικές. Καταλαβαίνω γιατί και για πιο λόγο διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι αν και σε μερικά σημεία πιστεύω ότι υπερβάλλουν. Σε αυτούς όμως δεν βάζω τον ΟΣΕ που εκεί είναι άλλη υπόθεση που θέλει μια εντελώς διαφορετική συζήτηση και προσέγγιση.

Όπως είπα η δουλειά είναι 19 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Ξύπναγα έκανα 1 χιλιόμετρο μέχρι το σταθμό με τα πόδια, 16 χιλιόμετρα με το τρένο και άλλα 2 χιλιόμετρα με το λεωφορείο. Τον Μάρτιο όμως αγόρασα και το πρώτο μου ποδήλατο. οπότε η διαδρομή έγινε 1 χιλιόμετρο με το ποδήλατο 16 με το τρένο και 2 με το ποδήλατο. Κατάργησα ουσιαστικά  το λεωφορείο το οποίο ήταν και το πιο εκνευριστικό της διαδρομής, μιας που ήταν τοπικό, πέρναγε σπάνια…κτλ.

Κάπου εκείνη την περίοδο άρχισαν να κλείνουν σαν τρελοί οι σταθμοί ο ένας πίσω από τον άλλο για τα απαραίτητα έργα και κάθε μήνα είχα και διαφορετική αναλογία στο ποδήλατο/τρένο. Φτάσαμε στο σήμερα όπου κάνω 6 χιλιόμετρα με το ποδήλατο το πρωί μέχρι έναν ανοιχτό σταθμό τρένου άλλα 11 με το τρένο και τα 2 τελευταία με το ποδήλατο για να φτάσω στην δουλειά . Ο γυρισμός είναι όλος με το ποδήλατο και τα 19 χιλιόμετρα γιατί είναι πολύ πιο γρήγορη διαδρομή από το να πάρεις συγκοινωνίες μιας που το 40% της διαδρομής είναι κατηφόρα και το άλλο 60% ευθεία.

Που σημαίνει ότι το 40% στο πήγαινε είναι ανηφόρες και πολύ απότομες για να είμαι ειλικρινής…οπότε σε μια μέρα χωρίς ΜΜΜ είναι σχεδόν αδύνατο να πάω στην δουλειά εκτός αν φάω 2 ώρες ποδηλατώντας και φτάσω πτώμα και με μια μεγάλη ανάγκη από ντουζάκι.

Σήμερα αν βάλεις και το γεγονός ότι είχε χαλάσει το ποδήλατο (ήθελε ακτινολόγηση) και ότι γενικά αρνούμαι να χρησιμοποιώ ταξί, ειδικά σε μέρες απεργίας των ΜΜΜ και σε μεγάλες διαδρομές όπου και πληρώνεις μια περιουσία και βάζουν και τριπλοταριφιές.

Οπότε ξύπνησα στις 8.30. Είχα στήσει και τις απαραίτητες εφαρμογές στο laptop από την προηγούμενη μέρα στην δουλειά έτσι ώστε να μπορώ να δουλέψω και λίγο από το σπίτι, έτσι τρώγοντας ένα μήλο δούλεψα λίγο μέχρι τις 11 όποτε αποφάσισα να πάω το ποδήλατο για φτιάξιμο.

Η ακτινολόγηση ως εργασία ακριβείας πρέπει να την κάνει κάποιος που ξέρει καλά. Οπότε το πήγα στο Frederick bikes που γενικά εμπιστεύομαι. Χωρίς συγκοινωνίες όμως αυτό σήμαινε 6 χιλιόμετρα περπάτημα με το ποδήλατο παρέα. Μου πήρε λίγο παραπάνω από μια ώρα αλλά ήταν μια πολύ ευχάριστη βόλτα.  Μου έφτιαξε το ποδήλατο και μιας που πληρώθηκα και εχτές πήρα και μια καινούρια ποδηλατική τσάντα πλάτης που τόσο ήθελα εδώ και 2 μήνες.

Στο γυρισμό κατέβηκα την Αλεξάνδρας προς ομόνοια. Επειδή εκείνη την ώρα ήταν η πορεία…είχε πολύ κίνηση και έτσι κατέβηκα από το ποδήλατο και πήγα από το πεζοδρόμιο.

100 μέτρα πιο κάτω είδα το πιο αισχρό θέαμα που έχω δει ποτέ σε αυτή την πόλη.

Μια καημένη μετανάστρια να είναι ξαπλωμένη στο δρόμο δίπλα σε ένα παγκάκι (την πέταξε κάποιος κάτω;) με ένα μικρό τσίγκινο κουτάκι με λίγα κέρματα μέσα.  Από πάνω της μια κυρία (λέμε τώρα) γύρω στα 45-50 να της φωνάζει δυνατά «τι καταλαβαίνεις που ζητιανέυεις,  γιατί δεν μας κάνεις την χάρη να φύγεις και να πας στην χώρα σου, μας βρομίζεις την πόλη» και όλο και να την κλωτσάει (ελαφρά λες και είναι κάνα πεθαμένο γατί) και να της σκορπάει τα κέρματα και εκείνη να μην λέει τίποτα και να προσπαθεί να τα μαζέψει. Οι περαστικοί λίγοι αλλά απλά κοίταγαν, εγώ νόμισα προς στιγμή (γιατί πέρναγα με το ποδήλατο) ότι άκουσα λάθος αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά….οπότε γύρισα και έστησα αυτί….μόλις κατάλαβα τι γίνεται μπήκα στην μέση και της έριξα της κυρίας ένα χέσιμο που ήταν όλο δικό της. Αυτή φώναζε μανιασμένες ασυναρτησίες ότι οι νέοι θα καταστρέψουν την χώρα …αλλά έφυγε σιγά σιγά.

Εντάξει δεν έχω λόγια για την συμπεριφορά κάποιων. Όλοι εν τέλη φιλοξενούμενοι ήμαστε σε αυτό τον κόσμο και λίγη ευγένεια τις λίγες στιγμές που ήμαστε εδώ δεν θα πειράξει κανέναν.

Στην συνέχεια χάζεψα την πορεία και κατευθύνθηκα προς το σπίτι μου . Για κακή μου τύχη (αν πίστευα σε άλλες δυνάμεις θα έλεγα ότι με γλωσσόφαγε η ρατσίστρια σκύλα) ενώ γύριζα πάτησα ένα μανταλάκι (!!! το σίδερο του βασικά) και μπήκε όλο μέσα στο λάστιχο…και πουφ. Οι σαμπρέλες του ποδηλάτου μου δεν είναι πολύ συνηθισμένες(20′ με γαλλική) και δεν τις βρίσκω εύκολα ρώτησα όμως σε 2 ποδηλατάδικα στο τελευταίο χιλιόμετρο προς το σπίτι μπας και το φτιάξω αλλά χλωμό. Επειδή όμως όταν βρίσκω αγοράζω κάμποσες  είχα 2 ακόμα σπίτι οπότε αν και έφτασα πτώμα κάθισα και άλλαξα και το λάστιχο.

Η ώρα είχε πάει 2 ….κάθισα δούλεψα 3 ώρες μέχρι τις 5 και πήγα σουπερμάρκετ. Φανταστικά στις 5 …είσαι εσύ και 2 γιαγιάδες μέσα….τελείωσα στο πιτσ φιτίλι. Εδώ είμαι τώρα…γράφοντας αυτό το ποστ και σιγά σιγά θα φτιάξω κάτι να τσιμπήσω και θα γυρίσω για κανα 2ώρο ακόμα στην δουλειά μου.

Κλείνω με φωτογραφίες μου από τα ΜΜΜ

 

Advertisements
Κλασσικό

One thought on “Ημέρα χωρίς συγκοινωνίες

  1. Παράθεμα: Tweets that mention Ημέρα χωρίς συγκοινωνίες « Τράβα Καζανάκι -- Topsy.com

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s