Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις

la petite grecque


Μπορώ χαλαρά να ομολογήσω πως αυτό το ποστ το σκεφτόμουν να το γράψω από την πρώτη μέρα που άνοιξα το μπλογκ. Αλλά τότε σχεδόν 3 χρόνια πιστεύω ότι πριν με ενοχλούσε λίγο. Εχτές έκανα μια δοκιμή και δεν με πολύ-άγγιξε. Βέβαια πάντα υπάρχει περίπτωση να ενοχλήσει άλλους και τους ζητώ προκαταβολικά συγνώμη.

Σε αυτό το σημείο γυρνάω το ρολόι 12 χρόνια πριν. Ήταν αρχές Ιανουαρίου  και φορούσε ένα πολύ όμορφο κολιέ με χοντρές χάντρες και ένα υπέροχο φόρεμα. Ένα τεράστιο χαμόγελο. Δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά αλλά ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος. Περίεργη κοπέλα αλλά πολύ ενδιαφέρουσα και όμορφη.

Ήταν καλή φίλη της καλύτερης μου φίλης (σπαζοκεφαλιά) και από το πουθενά μου ήρθε το πρώτο γράμμα με ταχυδρόμο την κοινή μας φίλη. Αλλάξαμε πολλά γράμματα. Ακόμα θυμάμαι την χαρά της κοινής μας φίλης όταν άρχισε να πιστεύει ότι θα γινόταν κάτι μεταξύ μας. Οι δύο καλύτεροι της φίλη μαζί. Ακουγόταν λίγο σαν παραμύθι.

Βέβαια τελικά τα χρόνια περάσαν, τα γράμματα γίνανε κιλά, πήγε στο Παρίσι, γύρισε και στο τέλος κόπηκαν και οι καλημέρες. Έκανα μια προσπάθεια το 2004 να την ξανα δω. Η προσπάθεια στέφτηκε με επιτυχία και πήγαμε για ένα καφέ. Εκείνη την φορά όμως ήταν και η τελευταία που την είδα. Έκτοτε τα ίχνη της χάθηκαν, …χάθηκαν ανάμεσα στις λέξεις ενός email που έλεγε ότι της έστησα παγίδα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούσε μιας που δεν μου απάντησε ποτέ ξανά.

τα βελάκια στις φωτογραφίες τα έβαλα γιατί θέλει και λίγο χιούμορ αυτό το ποστ.

 

Έτσι έπιασα ένα από τα γράμματα (ένα μικρό γιατί υπάρχουν και κάποια ατελείωτα 20-30 σέλιδα) το διάβασα και αποφάσισα να  παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα. Μιας που είναι ωραίο να ξορκίζεις το παρελθόν σου και έναν από τους μεγαλύτερους έρωτες της ζωής σου.

7/03/2000

Πήρα το γράμμα σου σήμερα και ήθελα να σου πω ότι έχει έναν απίστευτο ήλιο στο Παρίσι και ότι είμαι πολύ χαρούμενη. Περπατάω στον δρόμο κοροϊδεύω

και κάνω γκριμάτσες και αισθάνομαι ξανά εγώ. Στο μάθημα με τα αγγεία με βάζουν να τους διαβάζω τις επιγραφές και με φωνάζουν «la petite grecque.

J’aime ça».

Με τσίμπισε ένα κουνούπι στο μάγουλο.

Φιλιά

 

Ισως κάποια στιγμή να διαβάσω και κάτι πιο μεγάλο και πιο σοβαρό. : – ) Ελπίζω όπου και να είσαι ότι και να κάνεις….να είσαι καλά.

 

Advertisements
Κλασσικό

9 thoughts on “la petite grecque

  1. Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε να διηγηθούμε κάποια παρόμοια εμπειρία ζωής για ανθρώπους με τους οποίους καταφέραμε, με έναν άγνωστο και ακατανόητο πολλές φορές τρόπο να χαθούμε. Μπράβο σου που είχες το θάρρος να γράψεις για κάτι τόσο προσωπικό. Καλή συνέχεια.

    (Πρώτο και τελευταίο comment στην ιστορία μου χωρίς δόση καφρίλας! Δεν θα επαναληφθεί)

    • Σε κατέστρεψα από ότι φαίνεται. Άσε που δεν το θεωρώ πια προσωπικό. Αναμνήσεις που οι ρίζες τους ξεπερνάνε δεκαετία είναι πλέον άλλο σύμπαν. Μια άλλη διάσταση που συνήθως δεν είμαστε πλέον εμείς.

      Είναι απλά μια ιστορία. Το μόνο που αναπολώ από εκείνη την εποχή είναι το πόσο ερωτευμένος ήμουν και όχι με ποιά. Πρόσωπα πάνε και έρχονται ….οι εντάξεις μειώνονται όσο περνάνε τα χρόνια.

      Με κατηγόρησαν ότι το κείμενο είναι καταθλιπτικό. Εγώ το έγραψα με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη :P

      Άρα δεν χρειαζόταν θάρρος. Επείσης πες ότι καφρίλα θες δεν παρεξηγιέμαι χεχε

  2. πωπω γμτ είδα όλα αυτά τα γράμματα και θυμήθηκα τις στοίβες που’χω εγώ.. από τότε που ήμουν μαθήτρια.. φοιτήτρια. όχι ερωτικά γράμματα από φίλες και άγνωστες από άλλες χώρες που είχα αλληλογραφία.
    δεν είναι μαγικό να κρατάς αυτό το ίδιο χαρτί που κρατούσε ο άλλος στα χέρια του;
    και μετά όταν όλα τελειώσουν, να σου μένει κάτι πίσω;
    πόσα και πόσα γράμματα συγγραφέων κτλ δεν έχουν δημοσιευτεί.

    τώρα τι μας μένει; λίγα email που ούτε ψυχή ούτε πνοή ούτε αγγίγματα έχουν μέσα τους..

    πολύ τρυφερό το γράμμα της. ποιος ξέρει τι μπορεί να είχε στο νου της όταν απομακρύνθηκε..
    γιατί απολογείσαι που το έβαλες εδώ; δεν καταλαβα :)

    • γιατί ένα γράμμα μπορεί να είναι στα χέρια μου αλλά δεν το έγραψα εγώ ….και δεν έχω ιδιαίτερο δικαίωμα να δημοσιοποιώ την δουλειά άλλου χωρίς την άδεια τού. Αν είχα τα δικά μου μπορεί και να τα είχα δημοσιεύσει όλα. :D

      εγώ πάντως και σε email έχω γράψει έπη και τα έχω μεταχειριστή όπως ένα κανονικό γράμμα. με προσοχή και περίσια αγάπη…στο τέλος τα λόγια είναι που μετράνε και όχι το μέσο.

  3. Ο/Η Clemmie λέει:

    Τι αληθινό το γράμμα της. Τη φαντάζομαι με κόκκινα μαλλιά, αφέλειες και σαρκώδη χείλη. Και σίγουρα το τσίμπημα από το κουνούπι είναι χαριτωμένο. ‘Οπως και όλες οι ιστορίες αγάπης που όλο ξορκίζουμε και στις οποίες όλο επιστρέφουμε…

    • κόκκινα μαλλιά δεν είχε ποτέ, καστανή ήταν. Τα μαγουλά της ήταν όμως υπέροχα…είχαν αυτά τα φανταστικά κόκκινα σημάδια που συνήθως έχουν τα μωρά. Ξέρω ότι το μισούσε αφάνταστα αυτό αλλά εμείς γιαυτό την αγαπήσαμε μεταξύ όλων των άλλων.

      Μερικά πράγματα όμως εκ των πραγμάτων δεν έχουν επιστροφή.

  4. Παράθεμα: Καρυδόπιτα « Τραβα Καζανακι

  5. Έπεσα τυχαία στο blog σου και αρχισα να διαβάζω. Μέχρι που έφτασα σε αυτό το post. Πολύ αστείο. Όχι το post..το γεγονός ότι la petite greque με φωνάζανε κι εμένα στο Παρίσι. p.s. Οι μεγαλύτέροι έρωτες της χωής σου δε ξορκίζονται ποτέ.. p.s.2 βλέπω τα επεξηγηματικά βελάκια και έχω λιώσει στο γέλιο

    • η αλήθεια είναι ότι παρόλο που φέρθηκε πολύ άσχημα στο τέλος σε αρκετό κόσμο, θα ήθελα πολύ να μάθω τι κάνει και πως περνάει και αν ακόμα τύχαινε να την πετύχω κάποτε πολύ ευχαρίστως θα καθόμουν και θα έλεγα μια-δυό κουβέντες : )

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s