Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα

με ένα μοτοποδήλατο στο μέλλον


Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου γράφω στο blog πολύ πιο συχνά από ότι γράφω στην πραγματικότητα. Μου αρέσει να γράφω για συναισθήματα που περνάνε από την ψυχή μου.

Σήμερα μίλησα με έναν συμπαθέστατο παππούλη στο τρένο. Χάζευε το ποδήλατο μου εντυπωσιασμένος με το ότι διπλώνει. Μου είπε ότι δεν είχε ποτέ ποδήλατο αλλά ότι στα νιάτα του ήταν μηχανόβιος.

Μου αρέσει πολύ να μιλάω με οποιονδήποτε έχει όρεξη να πει μια κουβέντα. Σκέφτομαι ότι και εμείς όταν φτάσουμε στην ηλικία τους μπορεί να νιώθουμε λίγο μόνοι και θέλουμε να ανταλλάξουμε δυο-τρεις κουβέντες με μερικούς αγνώστους, να μοιράσουμε λίγο τις εμπειρίες  και να δούμε και ένα χαμόγελο.

Είμαι μηχανόβιος μου είπε. Τώρα όμως έχω μόνο ένα μοτοποδήλατο που με το ζόρι βγάζει λίγα χιλιόμετρα. Το παρκάρω στο σταθμό στο μοναστηράκι όπου το παίρνω και πηγαίνω στο σταθμό της Αττικής για να πάω στα εγγόνια μου στον Περισσό.

Δεν φαινόταν να τον ενοχλούσε ότι είχαν κλείσει τους σταθμούς αντιθέτως χαρούμενος που για άλλη μια φορά ανέβαινε σε ένα μηχανάκι ακόμα και αν ήταν απλά ένα παλιό μοτοποδήλατο.

Τα μικρά πράγματα μας κάνουν και χαμογελάμε, μας φτιάχνουν το κέφι και ο παππούλης ήταν σίγουρα κεφάτος.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s