Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις

κάπου στην μέση


Ήθελα να γράψω για ένα μικρό περιστατικό που μου συνέβηκε εχτές καθώς πήγαινα προς το κέντρο να συναντήσω κάποιους φίλους.

Αφού γύρισα βιαστικά με το ποδήλατο, το άφησα και έβαλα κάτι λιγότερο άνετο (με την ποδηλατική έννοια) και περισσότερο άνετο (με την περπατιτική έννοια).

Βάζω τα ακουστικά μου. Βάζω να παίζει κάτι από ανακάτεμα pearl jam και smashing pumkings και πάω στην στάση του τρόλεϊ. Μένω στην ίδια περιοχή τα τελευταία 25 και ίσως και παραπάνω χρόνια, το τρόλεϊ με εξυπηρετούσε πολύ για να κατεβαίνω κέντρο και αν εξαιρέσεις τα 10 λεπτά περπάτημα προς το ΗΣΑΠ ή τα 10 λεπτά περπάτημα προς κάποια άλλα λεωφορεία ήταν η μόνη συγκοινωνία εκεί δίπλα.

Σε κάποια φάση φτιάξανε και το μετρό, οπότε το τρόλεϊ έγινε από άδειο πήχτρα διότι σε πήγαινε απευθείας στον σταθμό Συγγρού-ΦΙΞ και το προτιμούσε ο κόσμος.

Όλα καλά και όλα ωραία και κάποιοι ίσως λένε σε αυτό το σημείο ότι λέω άσχετα πράγματα. Όμως αυτά τα ανούσια παίζουν άμεσο ρόλο με το περιστατικό.

Μπαίνω μέσα και κάθομαι δίπλα στο παράθυρο που βρήκα άνοιγμα στον πολύ κόσμο. Λίγη βαρεμάρα αναδύεται με τον νωχελικό τρόπο που κουνιούνται τα τρόλεϊ. Κάποια σχέση με το παλιό κράκ-κράπ που κουνιόταν όλο το όχημα κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα.

Σε κάποια φάση και ενώ στέλνω ένα μήνυμα σε έναν φίλο. Προσέχω ότι η κυρία που είναι καθισμένη δίπλα μου, μου μιλάει. Είχα ακόμα το κινητό στα χέρια μαζί με το μισοτελειωμένο μήνυμα.

Μου λέει «ξέρετε που πρέπει να κατέβω για να πάρω το μετρό»
απαντάω ευγενικά, η στάση που θέλετε είναι 5 στάσεις πιο κάτω αν θέλετε να σας πω όταν φτάσουμε εκεί.

Μου απαντάει «Μα εκεί είναι η στάση Συγγρού-ΦΙΞ».

Αυτό το «ΜΑ» μύρισε μπελάδες. Ακόμα θυμάμαι πόσο με παραξένεψε αυτή η λέξη.

Και της λέω ναι εκεί είναι η στάση Συγγρού-ΦΙΞ.

Απαντάει ελαφρώς εκνευρισμένα, δεν θέλω να πάω Συγγρού-ΦΙΞ.
και που θέλετε να πάτε ρωτάω.

«Στην προηγούμενη στάση του ΜΕΤΡΟ»

Η προηγούμενη στάση της απαντάω είναι ο Νέος Κόσμος (έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι) είναι Ο νέος κόσμος που δεν έχει καμία σχέση με την Καλλιθέα και την Θησέως (που βρισκόμασταν), μήπως θέλατε να κατέβεται να περπατήσετε προς τον σταθμό του Ταύρου του ΗΣΑΠ;

«ΟΧΙ» φωνάζει δυνατά

«Θέλω να κατέβω στην στάση ανάμεσα στις στάσεις Συγγρού-ΦΙΞ και νέου κόσμου.» παύση «ΜΑ ΚΑΛΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ»

Εκεί γυρνάω ελαφρά το βλέμμα μου και συνεχίζω να γράφω το μήνυμα μου.

Γυρνάει απότομα και δίνει μια με το χέρι της στο κινητό (πήγε να πέσει αλλά σε συνδυασμό με τα γρήγορα αντανακλαστικά και το καλώδιο τον ακουστικών την έσωσα την κατάσταση)

«ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΑΓΝΟΕΙΣ ΕΜΕΝΑ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ, ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΛΑ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΤΑΩ ΕΞΩ»

Με το που γυρνάω και λέω «ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΜΩΡΗ ΗΛΙΘΙΑ»
έρχεται μια κυρία ξανθιά (πρέπει να ήταν γύρω στα 40) που είχε ακούσει όλη την συζήτηση (φωνές) (ήμασταν 1 στάση πριν την Συγγρού-ΦΙΞ) και της λέει «θα σου πω εγώ που θα κατέβεις».

«όχι στην στάση Συγγρού-ΦΙΞ, έτσι;» λέει η τρελή
όχι της κάνει η κυρία στην προηγούμενη…. ηρέμησε η τρελή και την κατέβασε στην στάση Συγγρού-ΦΙΞ.
—————————————–

Όλη αυτή η μουρλή ιστορία μου θύμισε όταν ήμουν 4 χρόνο που μου είχε κολλήσει για 5-6 μέρες ότι υπήρχε αριθμός μεταξύ του 1 και του 2 και ρώταγα όποιον ενήλικο έβρισκα μπροστά μου.

Πρέπει να είναι και από της ελάχιστες αναμνήσεις που έχω από εκείνη την ηλικία.

Θυμάμαι έναν θείο να μου λέει 1.5
και την μάνα μου να μου λέει ότι δεν υπάρχει

διάλεξα το δεν υπάρχει το ενάμιση μου φάνηκε χαζό

Advertisements
Κλασσικό

One thought on “κάπου στην μέση

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s