ποιήμα

ζωγραφίζοντας λέξεις


Πάει καιρός που έχω να γράψω κάτι ποιητικό. Είναι όμως το καλύτερο εργαλείο που διαθέτουμε για να μετατρέψουμε όλα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας από άυλους κανόνες σε μουσική.

Βαρύτονες νότες χρωματίζουν με λεπτές πινελιές το κατάλευκο τοπίο.
Μεθυστικές στάλες σχηματίζονται και κυλάνε στον λάρυγγά μας
δίνοντας ψεύτικες ελπίδες στην γκρι καθημερινότητα μας
Εφτά βλέπουν, δύο τους κοιτάνε και ένας ευγνωμονεί την λίγη ανθρωπιά που έχει μείνει

Κάτω από το πέτρινο έδαφος κρύβεται η πιο λεπτή και μαλακή άμμος
Κάτω από τον καυτό ήλιο περπατάς ξυπόλητος μέχρι να δύσει
αφήνεις λίγο το νερό να σε δροσίσει και να σου γλύψει τα δάχτυλα
Το ηλιοβασίλεμα σου χαρίζει απλόχερα ένα χαμόγελο

Όσο ωραίο και να είναι όμως ένα ηλιοβασίλεμα δεν είναι παρά μόνο μια στιγμή
Η νύχτα και η μέρα βασιλεύουν στα σκοτάδια της ψυχής μας
Είναι το νησί μέσα μας που θα μείνουμε για πάντα ναυαγοί
Περιμένοντας κάποιος να ξεβάψει το τοπίο και να μεγαλουργήσει άλλη μια φορά.

Η ώρα είναι 4.20 το πρωί. Τα μάτια σιγά σιγά κλείνουν και σας καληνυχτούν με ένα χαμόγελο.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s