Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

Επί συντάγματος


Το φαινόμενο του συντάγματος αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής συμπεριφοράς και για τους συμμετέχοντες και για τους απέχοντες.

Τις προηγούμενες μέρες, είχα μείνει πίσω από την διαδικτυακή κουρτίνα. Προτιμούσα να είμαι απλά ένας παρατηρητής.

Σήμερα όμως συγκεντρώνω τις σκέψεις μου και θα τολμήσω να κάνω μια μικρή ανάλυση των δρώμενων.

Α

Θα ξεκινήσω με τους ανθρώπους που αρνούνται να συμμετέχουν.

Τους περισσότερους τους ενοχλεί η έλλειψη κομματικής ταυτότητας ή πολιτικής ιδεολογίας. Προβάλουν σαν δικαιολογία την απουσία πιστεύω και αιτημάτων. Ακόμα και όταν η επίσημη αριστερά (αν υπάρχει εν τέλη κάτι τέτοιο) δεν βλέπει με κακό μάτι τέτοιες κινήσεις είναι διστακτική και τα μέλη της λίγο ακόμα παραπάνω. Δεν είναι όμως μόνο οι αριστερά που βλέπει με τέτοιο μάτι αυτή την κίνηση, ακόμα και ο αναρχικός χώρος που προσωπικά θέλω να τον θεωρώ λίγο πιο ανοιχτόμυαλο, ο μισός έχει αγκαλιάσει το εγχείρημα και ο άλλος μισός είναι μπερδεμένος λέγοντας «μα αυτοί εκεί τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο και πουλάνε/κουνάνε σημαίες».

Δύο πράγματα που με ενοχλούν πάρα πολύ.  Θα τα καταπιώ όμως όσο υπάρχει ανοιχτός δρόμος για ενεργή συζήτηση και πρόθυμος κόσμος να ακούσει ο ένας τον άλλον. Πιστεύω ότι ο κόσμος δεν είναι «απολιτικ» όπως συνηθίζεται να περιγράφεται αλλά απλά «ακοματικ» (οι όροι μου φαίνονται γελοίοι …αλλά παίζουν πολύ τελευταία)

Αυτοί αποτελούν και την υγιεί κατηγορία ανθρώπων που αρνούνται να συμμετέχουν. Οι περισσότεροι δε από αυτούς πλέον βλέπουν με λίγο διαφορετική ματιά τα πράγματα καθώς εξελίσσονται με ένα ωραίο ρυθμό και βήμα. Πολλοί από αυτούς μπορεί να συνεχίζουν να κατακρίνουν εν μέρη την προσπάθεια μα έχουν κατέβει τουλάχιστον μια φορά.

Ας πάρουμε τώρα αυτούς που βλέπουν όλη την κατάσταση με μίσος. Το μη υγιές κομμάτι. Τις πρώτες μέρες ήταν υπερβολικά μεγάλο. Ή τουλάχιστον έδινε αυτή την εντύπωση.

Το εντυπωσιακό με αυτή την κατηγορία είναι ότι σπαταλά υπερβολικά πολύ ενέργεια για να πείσει τον κόσμο ότι έχει δίκιο.  Πράγμα που προβληματίζει γιατί να σπαταλάει κάποιος όλο το χρόνο του στο να σαμποτάρει κάτι…ή πρέπει να έχει προσωπικό όφελος ή να είναι πληρωμένος. Ναι δεν λέω μπορείς να έχεις αντίθετη γνώμη και να την προβάλεις με επιχειρήματα αλλά οι τυφλές συνεχείς επιθέσεις κρύβουν κάτι περίεργο.

Β

Συμμετέχοντες.

Αυτούς θα τους χωρίσω σε 3 κομμάτια. Γιατί όποιος έχει αφιερώσει μερικές ώρες περιφερόμενος στον κόσμο θα το έχει διαπιστώσει και μόνος του.

Κατηγορία 1η. Πλατεία – Συνέλευση.

Η σημαντικότερη κατηγορία που έχει αγκαλιάσει κόσμο από όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς κύκλους δίνοντας βήμα σε οποιονδήποτε το επιθυμεί.

Δεν λέω έχουν ακουστεί υπέροχες προτάσεις όσο και φανταστικές μπούρδες.  Αλλά όταν δίνεις το βήμα σε όλους αυτό είναι αναμενόμενο. Αλλά έτσι είναι αυτή η κοινωνία πολύπλοκη.  Είχα γράψει κάτι σχετικό σε μία προηγούμενη ανάρτηση.

 

Εδώ να σημειώσω ότι η αρχική πρόταση για την άμεση δημοκρατία είναι αξιόλογη αλλά μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω.

Κατηγορία 2η. Έξω από την βουλή.

Και αυτή η κατηγορία περιέχει ανθρώπους από όλους τους κοινωνικούς κύκλους. Πιστεύω ότι αποτελείται όμως κυρίως από ανθρώπους που δεν πολύ συμμετέχουν σε πορείες (όπως πιστεύω το αντίθετο για τον κόσμο της συνέλευσης…γενικολογώ υπόψιν). Για αυτό το λόγο όμως έχουν μια πηγαία ανάγκη να φωνάξουν, να βρίσουν, να βγάλουν το άχτι τους που τόσα χρόνια τους πάταγαν.  Σιγά σιγά ζυμώνεται και αυτός ο κόσμος και ακούγοντας όλα τα καλά λόγια για την συνέλευση υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κατρακυλήσει (με την καλή έννοια) προς τα κάτω.

Κατηγορία 3η. Διάσπαρτοι.

Κατηγορία lifestyle. Τις πρώτες μέρες ήταν αρκετοί αυτοί και ήταν και ένας λόγος που πολλοί βλέπανε το εγχείρημα με στραβό μάτι. Είναι μόδα, είναι cool , πάμε σύνταγμα να πιούμε καφέ, να δούμε κάνα γκομενάκι. Τέτοια συμπεριφορά.

Παίξανε όμως και αυτοί έστω και άθελα τους τον ρόλο τους.

—————–

Στο μεταξύ εγώ θα συνεχίσω να ακούω και να παρατηρώ. Είναι μέρος της ανθρώπινης περιέργειας.  Είναι μέρος του εαυτού μου. Ενώ πάντως είμαι συνηθισμένος στο να κατεβαίνω συνέχεια σε πορείες και διαδηλώσεις και ενώ η μαζικότητα όλες αυτές τις μέρες δεν με είχε εντυπωσιάσει, εχτές πρέπει να το παραδεκτό ότι έμεινα άφωνος. Μπορούμε και καλύτερα όμως.

ΥΓ. καλή δύναμη σε αυτούς που μένουν 24/7 στο σύνταγμα στις σκηνές.

 

Advertisements
Κλασσικό

2 thoughts on “Επί συντάγματος

  1. Προσπαθώ να βρω σε ποια κατηγορία είμαι, αλλά δεν είμαι σίγουρη. Κάτι σαν «πάλαι ποτέ αγωνίστρια και νυν κουρασμένη νοικοκυρά με ελαφρά αγοραφοβία που κάνει ένα συμβολικό πέρασμα για να θυμηθεί τα νιάτα της» παίζει?
    :)

    • καλά μην νομίζεις ότι και εγώ απέχω από το μοντέλο που περιγράφεις. Νομίζω ότι η γενιά που είναι ανάμεσα στο τώρα και στο πολυτεχνείο (όποιος δηλαδή γεννήθηκε από το 70 ως το 85) είναι λίγο πολύ αυτού του στυλ (οι συνειδητοποιημένοι τουλάχιστον) ή έχουν ξεφύγει εντελώς και καταπίνουν τα πάντα.

      Δεν ξέρω είναι περίεργη γενιά. Κολλημένη στο κενό ενδιάμεσα.

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s