Επικαιρότητα,Ιστορίες ανθρώπων

η επανάσταση της συζήτησης


Τελευταία δυσκολεύομαι πάρα πολύ για να γράψω κάτι εκτός επικαιρότητας.

Με μια γρήγορη βόλτα βλέπεις ότι δεν είμαι ο μόνος. Λίγο να κλείσεις τα μάτια ακούς συζητήσεις, στο γραφείο, στα λεωφορεία στα καφενεία…στις πλατείες.

Πως μέσα από μια τέτοια κατάσταση που περνάει σήμερα η κοινωνία να σκεφτείς κάτι διαφορετικό.

Η Επανάσταση όμως είναι και αυτή μερικές φορές κουραστική.

Αλλά όταν ο πύργος με τα ντόμινο πέφτει ισοπεδώνονται όλα.

Η Επανάσταση όμως είναι και λυτρωτική.

Ο κόσμος ξαναγεννιέται και μαζί με την πρώτη ηλιαχτίδα προσπαθεί να κάνει και τα πρώτα του βήματα. Ο κόσμος έχει αρχίσει να μαθαίνει να ακούει.

Αντιθέτως με τους πολιτικούς μας που το μόνο που ξέρουν είναι να μιλάνε*. Μιλάνε και μετά όταν έρθει η σειρά του επομένου είτε πάνε στο καφενείο της βουλής για καφέ (είπε ο Τσίπρας εχτές…»ο Κύριος Σαμαράς δεν είναι στην αίθουσα αλλά ελπίζω να με ακούει») είπε ζωγραφίζουν πεταλουδίτσες (όπως είπε η Παπαρήγα «Μου φαίνεται ότι είμαι βαρετή και δεν έχετε όρεξη να με ακούσετε κύριε Πρωθυπουργέ»). Και γιατί να ακούσουν, αφού δεν τους έμαθε κανείς ποτέ να ακούν. *Και να μιλάνε ακόμα δεν ξέρουν, τα περισσότερα που λένε (και δεν τα λένε και σωστά) δεν τα γράφουν καν οι ίδιοι.

Οι βουλευτές, οι αρχηγοί και όλων τον λόγων πολιτικάντηδες που απαρτίζουν την βουλή πληρώνονται για να μιλάνε και να ακούνε Αλλά στα παπάρια τους, τι εξουσία είναι άλλωστε.

Ο κόσμος όμως ακούει. Δεν ακούει πάντα για να επαναστατήσει όμως ή για να παραπονεθεί, να ταυτιστεί με την κατάσταση.

Ακούει γιατί νιώθει μόνος. Το είπε και η κυρία Ανθούλα εχτές στην συνέλευση. «Σπίτι είμαι μόνη…εδώ όμως….έχω παρέα μπορώ να κάτσω και να ακούσω..μην μου το πάρετε αυτό».

Μου το είπε και ένας ηλικιωμένος την προηγουμένη συζητώντας για ροδάκινα (μάλλον από ότι κατάλαβα είχε μια μικρή παραγωγή πριν βγει στην σύνταξη και αυτή πήγε χαράμι, τα παιδιά του μάλλον δεν θέλανε να ασχοληθούν με αυτό). Ότι ο κύριος λόγος που έρχεται και έφαγε χημικά και την τετάρτη όσο μπόρεσε είναι για να μην χάσει αυτό που δημιουργήθηκε, για να μην χάσει την παρέα του.

Οι πλατιές είναι ένα είδος κοινωνικοποίησης, ένα είδος παρέας για πολλούς. Είναι το μοντέρνο καφενείο όπως θα έπρεπε να είναι.

Advertisements
Κλασσικό

One thought on “η επανάσταση της συζήτησης

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s