ότι νάναι,Σκέψεις

πίστη στις μπάμιες


Οι μπάμιες είναι κατά κύριο λόγο καλοκαιρινό λαχανικό. Έτσι και επί την ευκαιρία που βρήκα φρέσκες μπάμιες είπα να τιμήσω την ημέρα μαγειρεύοντας κάτι καλοκαιρινό. Κάτι καλοκαιρινό που λατρεύω αλλά πολλοί δεν θέλουν ούτε να ρίξουν ένα μικρό βλέφαρο σε αυτό το «γλοιώδες λαχανικό».

Φυσικά δεν γιορτάζω καμία μέρα ορθοδοξίας. Αλλά και αυτή από μόνη της εξυπηρετεί πολύ την ηρεμία μου.

Οι γονείς μου είναι διακοπές. Οπότε δεν θα με πρήξουν με ανούσιες προσπάθειες να με ταΐσουν κρέας σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι. Η να με πλημμυρίσουν με ανούσιες συζητήσεις περί θρησκείας.

Η πίστη γενικότερα είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να ανεχτώ. Με ενοχλεί με τον ίδιο τρόπο που με ενοχλεί το κουνούπι που με τσίμπησε ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού εχτές το βράδυ. Βασανιστικά και εκνευριστικά.

Πίστη σε μια ανώτερη δύναμη που μπορεί με τον χρόνο να διορθώσει τα πάντα. Πίστη στο ότι μπορεί να είναι όλα χάλια σε αυτό τον κόσμο αλλά στον επόμενο θα ζήσουν ευτυχισμένοι.

Πίστη σε ένα πολιτικό σύστημα που θα τους σώσει σύντομα και θα περνάνε καλά όπως περνάγανε κάποτε ακόμα και αν αυτό σημαίνει να παραχωρήσουν κάποιες βασικές τους ελευθερίες.

Βέβαια σε όλο αυτό τον πανζουρλισμό της θρησκείας και τις πίστης αυτή η ημέρα έχει και τα καλά της. Μπορεί να μην τολμήσω να βάλω ποτέ κλαρίνα στο σπίτι αλλά μου αρέσει που ακούγονται τέτοιες μέρες. Μου θυμίζουν πραγματικό καλοκαίρι.

Σε αυτό έχουν παίξει σημαντικό ρόλο τα παιδικά μου βιώματα όπου για 10 χρόνια (5-15) περνούσα τις διακοπές μου σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας και ξενυχτάγαμε με τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού παίζοντας στο προαύλιο της εκκλησίας και ξενυχτώντας υπό τους ήχους των κλαρίνων ενώ οι μεγάλοι διασκέδαζαν και πίνανε από κάτω. Και τον παπά να φωνάζει τα χαράματα επειδή το γλέντι δεν είχε τελειώσει και δεν μπορούσε να κάνει την λειτουργία του.

Έτσι και εδώ ο γείτονας ξεκίνησε ήδη από νωρίς τα κλαρίνα. Ακούγονται παλαμάκια και γέλια. Σύντομα βλέπω και την γειτόνισσα να σκάει στο μπαλκόνι απειλώντας τους ότι θα φωνάξει την αστυνομία.

Θα δηλώσω λοιπόν πίστη στις μπάμιες (ξέροντας ότι δεν θα με απογοητεύσουν ποτέ). Θα πιω και ένα ποτήρι μπύρα. Θα την πέσω υπό της μελωδίες του Σαλέα (ή ότι θα παίζει από απέναντι) και θα ξυπνήσω ξεκούραστος για να πάω να κάνω ποδήλατο και αν βρεθεί καμιά ψυχή στην άδεια τούτη πόλη να πιω μια μπύρα ακόμα.

 

 

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s