Σκέψεις

γράμματα και ήχοι


Σήμερα διάβασα ένα καθόλου ενδιαφέρον άρθρο περί personal branding στα social media.

Μέσες άκρες υποστηρίζει ότι κανένας στο internet δεν μπορεί να είναι ο πραγματικός του εαυτός και είναι πάντα μια έκδοση του εαυτού του λίγο καλύτερη από την πραγματική. Διότι πριν γράψεις το οτιδήποτε στο twitter ή στο facebook το σκέφτεσαι προσεχτικά και κάνεις και σενάρια στο πως θα το πάρουν οι άλλοι και τι πιθανώς θα απαντήσουν. Ενώ στην ζωή όταν μιλάμε σε φίλους ποτέ δεν το κάνουμε αυτό.

Σοβαρά;

Εγώ από τότε που ήμουν μικρός και είχα αρχίσει να ενδιαφέρομαι για κοριτσάκια έκανα απίστευτα σενάρια και επλεκα απίστευτες δενδροειδείς αλληλουχίες πιθανών αποτελεσμάτων όπου μπορούσε η κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα μου να αποτελέσει ένα ξεχωριστό σύμπαν από μόνη της.

Δεν το έκανα βέβαια μόνο όταν ήθελα να πω σε κάποια κοπέλα ότι μου αρέσει ή να πετάξω το σωστό υπονοούμενο για να κάνω λίγο την κατάσταση πιο ενδιαφέρουσα. Το έκανα και συνεχίζω να το κάνω σε κάθε κατάσταση που με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.

Είναι χαζό να πιστεύουμε ότι οι λέξεις επειδή είναι προφορικές έχουν λιγότερο βάρος και σημασία. Αυτό κάνει και την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων και τόσο ενδιαφέρον. Η αίσθηση του να κρέμεσαι από δύο υπέροχα χείλια που αρθρώνουν μαγευτικά λέξεις που μπορούν να τυπωθούν στο μυαλό σου προσεχτικά σαν μεγάλες φωτεινές επιγραφές είναι μαγική.

Τα χείλια είναι το πρώτο πράγμα που ερωτευόμαστε σε κάποιον, είναι το πρώτο πράγμα που θέλουμε να μπλέξουμε με τα δικά μας.

Δεν το δέχομαι ότι αυτός που τις άρθρωσε δεν το σκέφτηκε.

Ίσως κάποιοι στο διαδίκτυο, ναι το κάνουν επιτηδευμένα να παρουσιάσουν έναν καλύτερο εαυτό. Κάποιοι όμως το κάνουν και στην ζωή απλά εκεί είναι λίγο ποιο δύσκολο να πουλήσεις ένα ανύπαρκτο προϊόν.

Τα γραπτά μένουν. Ότι μένει όμως δεν το κάνει αυτόματα και αληθινό.

———–

Επειδή σκέφτομαι λίγο παράξενα την ώρα που γράφω και μπορώ να συνδυάσω τα πάντα στο μυαλό μου ….τράβηξα μερικές παύλες πριν συνεχίσω γιατί προσπαθώ να δημιουργώ μια ροή που βγάζει νόημα και σε άλλους.

Κάπου εδώ και ενώ έγραφα σκέφτηκα ότι αυτοί που φοβούνται τα blogs και γενικότερα το διαδίκτυο το φοβούνται για ακριβώς το λόγο που περιγράφει το άρθρο. Τα γραπτά μένουν και επηρεάζουν περιθωριοποιημένα στοιχεία για αυτούς, που όμως έχουν δίκιο αλλά στην καθημερινότητα δεν μπορούν να το βρουν, μπορούν γραπτά να το καταφέρουν.

Και όλα στο τέλος είναι περί διακρίσεων και πως ένα μέσο όπως το internet τα κάνει όλα αυτά μια τεράστια σούπα ή κοινώς πουτάνα.

εγώ τους προκαλώ…ας βάλουν τα δυνατά τους…το στόμα μας δεν θα το κλείσει κανείς και για κανέναν λόγο.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s