Επικαιρότητα,Σκέψεις

Η επιστροφή


Το τελευταίο καιρό είχα απογοητευτεί. Απορούσα πόσο καιρό θα πάρει ακόμα στους εξαθλιωμένους να εξεγερθούν. Η τουλάχιστον να δηλώσουν το παρόν. Δεν μπορείς να περιμένεις στο κάτω κάτω κάτι περισσότερο από αλληλεγγύη από αυτούς που για πρώτη φορά περνάνε το σκαλοπάτι της εξαθλίωσης. Δεν ξέρουν τι είναι η πυγμή. Μια λέξη άγνωστη, μια έννοια δυσνόητη. Κατ έβαινα σε πορείες και συγκεντρώσεις σαν το φάντασμα όμως σήμερα το ηθικό μου αναπτερώθηκε.

Αυτά ήθελα να γράψω το βράδυ της τετάρτης 19/10/2011 έχοντας περάσει όλη την ημέρα στο κέντρο. Ήρθε όμως η 20/10/2011, δεν μπορούσα να είμαι εκεί από νωρίς. Για την ακρίβεια κατέβηκα μόνο για μια ωρίτσα μεταξύ 6-7. Δεν κατάφερα να δω την κρατική μηχανή να ξεφτιλίζει κάθε έννοια αλληλεγγύης, να πετάει το κόκκαλο και κάποια βρομόσκυλα να πηδάνε στον αέρα για να το βουτήξουν. Σιγά μην αναλογιστούν της συνέπειες.

Είδα όμως τον κόσμο να παίρνει πλευρές. Γίναμε πλέον αυτοί και εμείς. Οι άλλοι, οι πραγματικοί φταίχτες χαϊδεύουν την κοιλάρα τους και γελάνε. Δεν θα ξαφνιαστώ ακόμα και αν δω τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να ανέβουν ύστερα από αυτό.

Η απογοήτευση επέστρεψε και ένας άνθρωπος έφυγε από την ζωή.

 

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s