Σκέψεις

κόκκινες γραμμές


Και καθώς η κακή μέρα από την εθνική υπερηφάνεια φαίνεται. Και καθώς όπως στους δύσκολους καιρούς χρειάζεται μπόλικο χιούμορ όπως είπε ο αγαπητός theStranger έτσι χρειάζεται και συντροφικότητα, ενότητα και πάνω από όλα ηρεμία. Η ηρεμία πριν ένα συνειδητοποιημένο ξέσπασμα και όχι η ηρεμία πριν την καταστροφή.

Το ξέσπασμα είναι σαν την χρεωκοπία από μια άποψη …η συντονισμένη είναι σωτήρια, ξέρεις που πατάς, και η ανεξέλεγκτη μας αφήνει με απορίες για το αύριο ψάχνοντας στα συντρίμμια.

Αυτά τα έγραψα το πρωί που σηκώθηκα. Μετά είχα επισκέψεις και ήμουν απασχολημένος το περισσότερο της ημέρας (άρρωστος στο κρεβάτι με συνάχι). Και παρόλο που το έγραψα για ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, ταιριάζει, απόλυτα από την οπτική μου γωνία, στα γεγονότα της ημέρας. Η πραγματοποίηση των παρελάσεων με περίσσια περιφρόνηση προς τις αρχές και στους «επισήμους» είναι μια πολύ καθαρή απάντηση από έναν άλλοτε κοιμώμενο κόσμο. Και δεν μπορώ παρά μόνο να χαμογελάσω.

Αυτό το κείμενο ήθελα αρχικά να έχει περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα. Ούτως σι άλλος δεν είμαι εδώ για να ενημερώσω κανέναν. Είμαι εδώ για να ψυχαναλύω τον εαυτό μου, τον περίγυρό μου και περιστασιακά την κοινωνία. Μπορεί να υπάρχουν στιγμές που μπλέκομαι εκεί που δεν μου πέφτει ιδιαίτερος λόγος (εκεί που δεν με σπέρνουν).

Ξέρω πολύ καλά να δέχομαι έναν άνθρωπο με τα ελαττώματα του. Μία από τους ιδέες που λατρεύω, ακολουθώ και εφαρμόζω είναι ότι τα τα προτερήματα ενός ανθρώπου δεν έχουν καμία σημασία εφόσον μπορείς να ερωτευτείς όλα του τα ελαττώματα.

Παρόλα αυτά πόσο μαγικό είναι όταν γνώριζες έναν άνθρωπο που όσο και αν έψαχνες δεν θα έβρισκες ούτε ένα ελάττωμα. Ίσως όχι μαγικό αλλά ονειρικό.

Ο χρόνος όμως είναι η τέταρτη διάσταση, όλοι δεμένοι με σταθερή ταχύτητα επάνω του. Έτσι όλοι με την ίδια ταχύτητα πέφτουμε επάνω στον ίδιο τοίχο. Η μαγεία της πρόσκρουσης. Τα σπασμένα κρανία χρωματίζουν κόκκινα τα πεζοδρόμια και τα σκόρπια δόντια να σπάνε την μονοτονία στις λίμνες αίματος.

Διαλέγεις την σφουγγαρίστρα ή ένα σπίρτο και ένα μπιτόνι βενζίνης καίγοντας όλο τα θεμέλια που σε έφτασαν εδώ; Η φωτιά έχει και αυτή μια μαγεία αλλά αλλά όπως και η μαγεία του ιδανικού δεν μπορεί να σου εγγυηθεί το μέλλον. Μέσα από τις στάχτες θα αναγεννηθεί ο φοίνικας η απλά θα μείνεις με μια τεράστια λίμνη λάσπης και την βροχή να κυλάει στα μαγουλά σου.

Πέρυσι δεν έγραψα τίποτα για αυτή την ημέρα. Θυμάμαι πολύ καλά ότι το απέφυγα επίτηδες. Πρόπερσι έγραψα για ένα όνειρο που είχα δει και το οποίο θυμάμαι ως και σήμερα. Και το 2008 ήμουν στο στρατό και αν και μάγειρας είχα την ημέρα όλη δικιά μου να βιώσω τον εθνικό παραλογισμό με έναν ελαφρά ποιητικό τόνο σε μια πόλη άλλη από την Αθήνα.

Λονδίνο 2004

Διάλεξα μια σχετικά παλιά φωτογραφία, που ταιριάζει στο μυαλό μου με τα συναισθήματα που περιγράφω.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s