Επικαιρότητα,Σκέψεις,Φωτογραφία,γκρίνιες

βήματα μπρος αλλά κυρίως πίσω


Αυτή η ανάρτηση θα έχει δύο μέρη. Ένα γενικό (κοινωνικό rant) και ένα προσωπικό.

ΜΕΡΟΣ Α

Όπως συζητούσα και εξηγούσα σε με μια καλή μου φίλη. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω λίγο άσχημα να γράφω συνεχόμενα για «προσωπικά» θέματα (πράγματα που αγαπάω ή ασχολούμαι). Ειδικά όταν, μέρα με την μέρα, τα πράγματα από την μια χειροτερεύουν και από την άλλη τα ζώα καλά κρατούν και τραβάνε και αυτά κουπί με κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Υπάρχει, ακόμα!, πολύς κόσμος που είτε δεν βλέπει, είτε δεν θέλει να ανοίξει τα μάτια του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι το οποίο πριν μερικά χρόνια ήταν μόδα και καύλα όπως το ποδήλατο έχει αρχίζει να γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.  Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι που σπάνια έβλεπες, πλέον το βλέπεις σε κάθε γωνία…έναν συνάνθρωπο σου να κοιμάται.Πρέπει να είναι κάποιος πραγματικά τυφλός αν δεν μπορεί να δει ότι όσο περνάει ο καιρός τα αυτοκίνητα μειώνονται, τα ποδήλατα πληθαίνουν όπως πληθαίνουν και οι άστεγοι.

Αυτά τα τρία «σημάδια» έχουν ένα κοινό παράγοντα, την θυσία με σκοπό την επιβίωση, έτσι επιβάλλεται στους μεν, με το ζόρι και λιγότερο από άποψη, μια ζωή όπου πρέπει να ξεφορτωθούν το αυτοκίνητο τους επειδή δεν έχουν αρκετά λεφτά να το συντηρήσουν, και στους δε, μη έχοντας τίποτα άλλο να χάσουν, χάνουν πρώτα την δουλειά τους και στην συνέχεια το σπίτι τους (συνήθως από κάποια τράπεζα).

Θα γίνω λίγο αυστηρός και θα πω, πως παρόλο που είμαι διατεθειμένος, στο βαθμό που μπορώ να βοηθήσω, κάποιον που έχει μείνει άστεγος, πως αν είχε πάρει ένα από αυτά τα υπέρογκα δάνεια με κάτι δόσεις χιλιάρικου και πάνω…που ακούω από πολλούς πρώτους πεσόντες (ναι έχουμε πόλεμο, όχι μεταξύ μας αλλά και με το κράτος και με τις κακές μας συνήθειες) και δεν καταλαβαίνει τι βλακεία έκανε…ε αεί χάσου. Βέβαια δεν αποτελούν την πλειοψηφία τον περιπτώσεων (πάλι καλά που ο κόσμος δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζω ορισμένες φορές).

Βέβαια από την άλλη όταν κάποιος με κατηγορεί ότι δεν αρκεί να δίνω μια κουβέρτα ή λίγο φαγητό σε κάποιον που το έχει ανάγκη αλλά θα έπρεπε να καταλάβω ότι κτήριο μου κατέβει (δημόσιο) για να κοιμίσω κόσμο μέσα…διαφωνώ όσο δεν πάει και γιαυτό είχα γράψει και αυτή την σχετική ανάρτηση.

Και περνώντας από το ένα rant σε κάποιες λίγο πιο αδόμητες σκέψεις, για μια πιο ομαλή μετάβαση στο δεύτερο και πιο προσωπικό κομμάτι της ανάρτησης. Έχω να πω ότι μου αρέσει αυτή η μείωση τον αυτοκινήτων και η ταυτόχρονη αύξηση του ποδηλάτου.

Ξαφνικά οι δρόμοι είναι λίγο πιο ασφαλείς (και λίγο τα μαύρα τους τα χάλια αφού στην καλύτερη μόνο μπαλώνουν λακκούβες) για τον μέσο ποδηλάτη και όταν κάποιος επιλέξει το ποδήλατο σαν μέσω μεταφοράς είτε το κάνει από καύλα, ανάγκη ή απελπισία (έχω δει μέχρι και άστεγο να έχει ποδήλατο), πράττει κάτι που έπρεπε, να πράξει εξ αρχής.

Πέρα από τα οφέλη της άσκησης, η Αθήνας αν της δώσεις μια ευκαιρία, είναι ωραία πόλη για ποδήλατο και οι αποστάσεις δεν είναι τόσο μεγάλες όπως διάφοροι θεωρούν. Το να διασχίσει κάποιος το 1/3 είναι πραγματικά παιχνιδάκι και δεν πρόκειται να γίνει προφανές παρά μόνο αν τους δώσεις μια ευκαιρία. Τα πράγματα δυσκολεύουν μόνο όταν κάποιος θέλει να πάει από την μία άκρη στην άλλη. Κηφισιά-Πειραιάς για παράδειγμα ή Πειραιάς – Γλυφάδα αλλά πλέον ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις το βάζεις το ποδήλατο στο τρένο, στο μετρό ή και στο τραμ και πας ανάλογα με τις δυνάμεις σου.

ΜΕΡΟΣ Β

Στις 5 Δεκεμβρίου είχα γράψει μια ανάρτηση για τον καινούριο σκελετό που είχα παραγγείλει. Ένα dodici leggero χρώματος  πράσινου (καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ, μην φάμε και ντομάτες και σφαλιάρες άδικα).

Το ποδήλατο από όποια μεριά και να το στρίψεις σου βγάζει μια αίσθηση ιταλικής φινέτσας (παρόλο που τα παρελκόμενα είναι ιαπωνικής προέλευσης). Είναι απίστευτα ελαφρύ και αεράτο και τελικά η αναμονή, κοντά δύο μηνών, άξιζε κάθε λεπτό. Βέβαια με πληροφόρησαν ότι ήμουν σχετικά τυχερός και ότι άλλοι περιμένουν αρκετά περισσότερο.

Έχω ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο (ωσάν τον joker). Μου σπάει λίγο τα νεύρα που δεν το έκανα καμία ουσιαστική βόλτα,  παρά μόνο λίγα μέτρα. Αλλά και αύριο μέρα είναι.

Γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο; Πάντα μας τραβάνε οι μικρές λεπτομέρειες και τρώμε κολλήματα με αυτές.

Οι φωτογραφίες δεν είναι όλες ιδιαίτερα καλές αλλά με τόσο χαμηλό φωτισμό τι να κάνεις δηλαδή….

 

ευχαριστώ το 48×17 για το ποδήλατο και την ιδιαίτερη προσοχή που δίνει σε κάθε ενδιαφερόμενο

Advertisements
Κλασσικό

7 thoughts on “βήματα μπρος αλλά κυρίως πίσω

    • Γιατί από την μεριά του δήμου
      α) θα έπρεπε ήδη κάθε δήμος να έχει τέτοιες υποδομές β) σχεδόν κάθε δήμος έχει εγκαταλελειμμένα – άδεια – αχρησιμοποίητα κτήρια και μπορεί ακόμα και τώρα με ένα ελάχιστο κόστος να αξιοποιηθούν.
      Γιατί από την δική μας μεριά
      α) τέτοιοι χώροι (ειδικά όταν είναι πολλοί) αναπόφευκτα θα δράσουν ως εστίες εγκληματικότητας δες μικρότερο παλαιότερο αρθράκι

      https://elasticrash.wordpress.com/2011/12/30/%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%82/
      β) Πρέπει να πιέσουμε τους δήμους να αναλάβουν τις ευθύνες τους
      και τέλος από μεριά της πολιτείας
      θα πρέπει να αναγνωρίσει το πρόβλημα των αστέγων γιατί τυπικά (στα χαρτιά) η Ελλάδα δεν έχει άστεγους (δεν αναγνωρίζονται επίσημα ως άστεγοι) …πράγμα που τους απαλλάσσει από κάποιες βασικές ευθύνες.

      Τώρα πιά ύστερα από προφανείς πιέσεις προχωράνε προς αυτό το βήμα αλλά δεν ξέρω αν θα καθιερωθεί εν τέλη…δες παρακάτω.

      http://tvxs.gr/news/ellada/anagnorisi-ton-astegon-os-eidiki-koinoniki-katigoria-yposxetai-yp-ygeias

    • @elasticrash δεν διαφωνώ ότι θα έπρεπε να υπάρχουν δομές για να φιλοξενεί αστέγους σε κάθε δήμο. Ακόμα και να μην υπάρχουν μπορεί σχετικά εύκολα να δημιουργήσει αξιοποιώντας εγκαταλελειμμένα, άδεια κτήρια. Το πρόβλημα είναι ότι οι δήμοι και οι εκάστωτες «άρχοντες» δεν είναι διαθετιμένοι να ασχοληθούν άμεσα με αυτό το πρόβλημα.

      Για μένα το να καταλάβει ο κόσμος κάποια δημόσια κτήρια που είναι εγκαταλελειμμένα για να στεγαστούν άνθρωποι, δίνει μια άμεση λύση στο πρόβλημα και δηλώνει ταυτόχρονα την έμπρακτη αλληλεγγύη. Αυτό δεν σε εμποδίζει όμως να συνεχίζεις να πιέζεις με άλλους τρόπους τους δήμους και την πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της. Η διαφορά είναι ότι δεν ζητάς απλώς, διεκδικείς άμεσα ;)

      Όσο αφορά αυτό που λες ότι μπορούν να δημιουργηθούν εστίες εγκληματικότητας σε κατειλημμένους χώρους, μπορείς να το λύσεις σε επίδεδο αυτοοργάνωσης των συμμετεχώντων.

      ΥΓ. Σε ευχαριστώ που με ξέθαψες :)

      • Η αυτοοργάνωση είναι μια λύση όταν την συμμερίζονται όλοι οι συμμετέχοντες και στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι διόλου απίθανο να μην την συμμερισθούν πολλοί, είται από την πλευρά τον φιλοξενούμενων, εξωτερικών παραγόντων ή ακόμα και οργανωτών. Οι περισσότερες επιτυχημένες καταλήψεις δρουν, δε σε ένα σχετικά ανοιχτό κλίμα από την μία αλλά από την άλλη είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί στο ποιους, πως , πότε και πόσο θα βάλουν στα σπλάχνα τους…

        Εδώ μιλάμε για μια κατάσταση λιγότερο ελεγχόμενη. Και οι εκάστοτε άρχοντες κάνουν την τρελή γιατί δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν διαφορετικά (δες αναγνώριση).

        :-)

        • @elasticrash Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά τι λες, δυστυχώς δεν θα είναι κάτι εύκολο. Απλά μέχρι να κινηθούν και οι εκάστοτε άρχοντες λόγω δικής μας πίεσης, το πρόβλημα παραμένει. Και προτιμώ την λύση των καταλήψεων, ακόμα και με όλες τις τυχόν προβληματικές που έχει ή που θα προκύψουν, από το να μένουν απροστάτευτοι τόσος κόσμος. :)

  1. Παράθεμα: σύνδρομο παρατηρητή « Τράβα Καζανάκι

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s