Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις

σύνδρομο παρατηρητή


Όποιος τυχαίνει να με έχει γνωρίσει και ιδιαίτερα αν έχει καθημερινά επαφές μαζί μου, σίγουρα θα έχει παρατηρήσει ότι κάθε μέρα έχω και κάτι καινούριο να πω, κάθε μέρα μου συμβαίνει και κάτι ή συμβαίνει κάτι γύρω μου.

Η πραγματικότητα είναι ελαφρώς διαφορετική. Είμαι ένας από αυτούς τους ανθρώπους που τους αρέσει να παρατηρούν τα πάντα γύρω τους και τους αρέσει να συζητάνε και να λένε ιστορίες για αυτά.

Αγαπάω επίσης τις εισαγωγές που βάζουν στρατηγικά λίγη ανυπομονησία στον ακροατή. Δυστυχώς όσο αφορά τα προφορικά, επειδή πιστεύω ότι μπορεί να γίνει και κουραστικό, τείνω να τις μικραίνω ή και να τις αποφεύγω τελείως. Στα γραπτά όμως δεν μπορώ να αντισταθώ, θέλω πάντα να αναλύσω γιατί τελικά θα γράψω αυτό που θα γράψω. Θέλω να αναλύσω την ροή της σκέψης μου, μιας που από ότι έχω καταλάβει κάποιοι δυσκολεύονται να ακολουθήσουν αυτή την ροή. Εννοείται πως δεν φταίνε καθόλου αυτοί.

Πριν 10 μέρες έγραψα μία ανάρτηση με δύο μέρη  ξεχωρίζοντας κάποιες σκέψεις που θεωρώ συνδεδεμένες. Ένα πείραμα που μπορώ να ομολογήσω ότι μου άρεσε σαν αποτέλεσμα, οπότε θα το επαναλάβω.

ΜΕΡΟΣ Α

Εχτές, όπως  και συνηθίζω τελευταία κάθε παρασκευή, βγήκα μια βόλτα με το ποδήλατο με το fast friday. Μου αρέσει αρκετά αυτή η βόλτα σε αντίθεση με άλλες πολύ πιο διαδεδομένες γιατί έχει ένα μοναδικό, κάπως παρείστικο, χαρακτήρα και τον κόσμο τον ενώνει μια ξεχωριστή αγάπη για το ποδήλατο, όχι μόνο γενικότερα αλλά και ειδικότερα. Άσε που και σε αυτή, όπως στην καθημερινότητα μου, όλο και κάτι αναπάντεχο, άξιο συζήτησης, θα συμβεί.

Εχτές λοιπόν ξεκινήσαμε όπως πάντα από το κέντρο με προορισμό την άνω γλυφάδα, στο τέρμα της Κ. Αθανάτου (ξεπατωθήκαμε σε εκείνη την ανηφόρα).

Εκεί, αφού κάτσαμε λιγάκι, άρχισε να βρέχει. Έτσι είπαμε να φύγουμε αργά και προσεχτικά (μην φάμε καμία σούπα συν ότι έκανε και βρωμόκρυο) και ενώ φευγάμε κάποιος παρατήρησε έναν άνθρωπο πεσμένο στο δρόμο, δίπλα σε μια στάση λεωφορείου. Ήταν αρκετά σκοτεινά αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία και νιώθω κάπως άσχημα που δεν κατάλαβα ότι ήταν άνθρωπος, γιατί αν ήμουν μόνος το πιθανότερο θα ήταν να μην το έχω πάρει χαμπάρι.

Μόλις καταλάβαμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Προσπαθήσαμε να μιλήσουμε στον άνθρωπο, ο οποίος με λίγες και περιορισμένες κινήσεις μας έδειξε να καταλάβουμε ότι τον είχαν δείρει. Δεν μπορούσε να μιλήσει και είχε μόνο το ένα μάτι ανοιχτό και κουνιόταν από ελάχιστα εως καθόλου.

Έτσι πήραμε το ΕΚΑΒ, τους εξηγήσαμε την κατάσταση και ζητήσαμε ένα ασθενοφόρο. Πέρασε μισή ώρα και τίποτα, φλερτάροντας με τα όρια του ξεπαγιάσματος. Έτσι επαναλάβαμε την κλήση για να δούμε τι γίνεται. Μας είπαν ότι τώρα ξεκινάει. Για να σιγουρευτούμε είπαμε και σε ένα οδηγό της ΕΘΕΛ να ειδοποιήσει και αυτός, γιατί μια κλήση από κινητό ίσως να μην έχει τόση βαρύτητα. Το αποτέλεσμα ήτα να περάσουν άλλα 20 λεπτά και αντί για ασθενοφόρο να έρθει περιπολικό. Οι δύο αστυνομικοί αφού τσέκαραν ότι είχε σφυγμό και έπειτα από μερικές ανεπιτυχής προσπάθειες να συνεφέρουν τον άνθρωπο ….τους βοηθήσαμε να τον βάλουν στο περιπολικό.

Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω καλέσει ποτέ ξανά ασθενοφόρο. Ακόμα και μια φορά που είχα χρειαστεί στο παρελθόν με πήγαν στο νοσοκομείο κάτι γείτονες για πιο γρήγορα. Ήταν μια πρώτη και απογοητευτική εμπειρία.

ΜΕΡΟΣ Β

Tο γεγονός ότι αυτό το περιστατικό συνέπεσε λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Θεοδώρου Αγγελόπουλου όπου και εκεί το ασθενοφόρο είχε μια σημαντική καθυστέρηση που αν κατάλαβα καλά, ίσως έπαιξε και κρίσιμο ρόλο. Δεν θέλω όμως να σχολιάσω το πως έγινε αυτό το ατύχημα, για μένα ήταν απλά ένας συνδυασμός απροσεξίας και κακής κρίσης από όλες τις πλευρές.

Αυτό που θέλω να γράψω είναι οι σκέψεις μου την στιγμή που έμαθα για τον θάνατο του.

Προσωπικά είχα μικρή επαφή με το έργο του Θεοδώρου Αγγελόπουλου…οπότε ούτε να τον εξυμνήσω μπορώ, ούτε να γράψω διθυράμβους.

Παρόλα αυτά το έργο του, αν και ξώφαλτσα, με έχει σημαδέψει κατά ένα τρόπο. Ιστορικά η πρώτη μου επαφή  ήταν με την ταινία «Ο Μελισσοκόμος» κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 όπου είχα προσπαθήσει να το δω στην τηλεόραση. Αν λάβεις υπόψιν ότι εκείνη την περίοδο μάλλον τελείωνα το γυμνάσιο, μπορείς και να είσαι σίγουρος ότι το βρήκα και βαρετό και ανούσιο.

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να ξανα προσπαθήσω να δω ταινία του Αγγελόπουλου.  Έπρεπε να φτάσουμε στο 2001, να δω το «Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα» για να τον εκτιμήσω. Παρόλο που η αφορμή να κάτσω να δω αυτή την ταινία ήταν το ότι ένας καλός μου φίλος είχε πάρει μια τεράστια γαμάτη τηλεόραση και είχα διαβάσει ότι η συγκεκριμένη ταινία είχε υπέροχη εικόνα.

Η εικόνα ήταν όντως μαγευτική.

Πέρα όμως από την εικόνα, εξίσου μαγευτική ήταν και η ταινία. Αυτή την ανάμνηση την έχω συνδυάσει πολύ με το συγκεκριμένο φίλο ο οποίος και με το γεγονός ότι λίγα χρόνια αργότερα πέθανε από υπογλυκαιμικό σοκ. Έκτοτε, κάθε φορά που βλέπω ταινία ή κάποια αναφορά στο όνομα του Αγγελόπουλου, μου έρχεται στο μυαλό ο συγκεκριμένος φίλος μου.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s