Πολιτική,Σκέψεις

μαγειρεύοντας εκλογικές σκέψεις


Αφού επιτέλους ανακηρύχθηκαν οι εκλογές και μπήκε το νερό στο αυλάκι και αρχίσανε οι προπαγανδιστές να κελαηδάνε (μας έχετε πρήξει το πούτσο με τις συσπειρώσεις σας), ήρθε και η δική μου ώρα να ξετυλίξω τις σκέψεις μου.

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι τόσο σκατά που πάνε τα πράγματα είχα μπει σε σκέψεις πολύ πριν ανακοινωθούν οι εκλογές. Σκέψεις για το αν θα πρέπει να ψηφίσω και αν ψηφίσω, τι να ψηφίσω και με τι τελικό στόχο.

Έτσι βάζω στο μπλέντερ διάφορες σκέψεις, σαν συστατικά σε ένα κοκτέιλ και προσπαθώ να βρω την άκρη του νήματος. Αν και κάποια στιγμή, μάλλον θα πρέπει να την δούμε λίγο Μέγα Αλέξανδροι και να πάρουμε την μαχαίρα και να κόψουμε το γόρδιο δεσμό.

1. Νούμερα (αδυναμία μου τι να κάνουμε)

Γενικά σκέφτομαι αρκετά με νούμερα, εκνευρίζομαι με νούμερα και παίρνω αποφάσεις με νούμερα (ίσως φταίει που είμαι κριός).

Το πρώτο νούμερο που σκέφτομαι,φέρνοντας την λέξη εκλογές στο μυαλό μου, αμέσως μετά το προφανές 300, είναι το 50.

Το 50 είναι η πρώτη κοτρόνα που τρως στο κεφάλι και είναι το bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα.

Υπό «δικομματικές συνθήκες» παίζει να φάνταζε «λογικό» στο δικομματικό γκρουπ την ώρα που ψηφίστηκε. Αυτές οι δικομματικές συνθήκες υποστηρίζουν ότι όταν ένα κόμμα έχει την σχετική πλειοψηφία πρέπει να διευκολύνεται να σχηματίσει μόνο του κυβέρνηση. Βέβαια μόνο ένα διεστραμμένο μυαλό θα θεωρούσε αυτή την «διευκόλυνση» ως  «δημοκρατική» και «σωστή» από μια ενδεχόμενη συνεργασία με κάποιο άλλο κόμμα. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Έτσι, ως έχουν τα πράγματα σήμερα, κάποιος με ένα ποσοστό 38% θα μπορούσε να έχει την πλειοψηφία σε έδρες άρα και να γίνει κυβέρνηση (οριακή πλειοψηφία).

Αυτό που με εκνευρίζει ιδιαιτέρως στο παρόν εκλογικό σύστημα είναι ότι λειτουργεί σαν ένα εμπόδιο στην λογική διεξαγωγή αποτελέσματος.

Τι γίνεται όμως αν το πρώτο κόμμα έχει ένα ποσοστό του ύψους του 20% βάση του υπάρχοντος εκλογικού νόμου; τίποτα διαφορετικό βασικά, θα συνεχίσει και θα πάρει το bonus των 50 εδρών.  Έτσι ένα κόμμα του 20% θα μαζέψει 60+50 = 110 έδρες. αφήνοντας 190 για τους υπόλοιπους. Αν υποθέσουμε ότι το δεύτερο κόμμα θα έχει 19% αυτό θα του δώσει 36 έδρες, 73 λιγότερες για 1% διαφορά. Έτσι σε αυτό το σενάριο το πρώτο κόσμο έχει καταψηφισθεί από 80% αλλά παρόλα αυτά κερδίζει ένα τεράστιο bonus, που όχι απλά δεν του δίνει καμιά αυτοδυναμία αλλά περιπλέκει τα πράγματα πολύ περισσότερο.

Το παράξενο αυτού το σεναρίου είναι ότι αν γκρεμιστεί κανένα σπίτι και αποφασίσει να συνεργαστεί όλη η αριστερά (θα βάλω δυστυχώς και το ΔΗΜΑΡ μέσα) ακόμα και στην ιδανική περίπτωση που θα μαζεύαν όλοι μαζί το 51%  αν δεινόταν διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης δεν θα τους αντιστοιχούσαν πάνω από 97 έδρες.

Αν τους δώσουμε 1-2 μονάδες παραπάνω τα δύο πρώτα κόμματα συγκεντρώνουν μια οριακή κοινοβουλευτική αυτοδυναμία αλλά υψηλό ποσοστό απόρριψης. Μπλεργκ αλλά πάντα έτσι κατόρθωναν να βγουν πρώτοι.

2. κομματικά προγράμματα

Το πρόγραμμα των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων είναι κοινό και μπορεί εύκολα να συμπτυχθεί σε 3 λέξεις «βλέποντας και κάνοντας».  Κάτι που καταλύει όλη την λογική της επιλογής εκπροσώπου. Δεν γίνεται να επιλέγεις κάτι με κλειστά μάτια.

Παρότι είμαι κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, θα δεχόμουν να δοκιμάσω ένα σύστημα που βασίζεται 100% επάνω στα προεκλογικά προγράμματα. Δηλαδή κάθε απόκλιση από το προεκλογικό πρόγραμμα να είχε σαν αποτέλεσμα, την απονομιμοποιήση της εκάστοτε κυβέρνησης και την άμεση διεξαγωγή εκλογών με νέα προγράμματα.

Βέβαια ο μόνος λόγος που θα δεχόμουν να δοκιμάσω ένα τέτοιο σύστημα είναι τυχόν αδυναμίες εφαρμογής ενός πολύ αμεσοδημοκρατικού συστήματος.  (θυμάμαι μια παλιά ρώσικη ταινία, της οποίας μου ξεφεύγει ο τίτλος, που είχε την εξής αποκαλυπτική, για μένα ειδικά εκείνη την εποχή, ατάκα «για να είσαι αριστερός, πρέπει να είσαι και καλός άνθρωπος» προσπαθώντας να εξηγήσει σε κάποιον ότι κάποια πολιτικά συστήματα μπορεί στην θεωρία να ακούγονται σωστά και ωραία αλλά στην πράξη παίζει μεγάλο ρόλο η συμπεριφορά του καθενός) .

3. προσωπικές πολιτικές πεποιθήσεις

Πως μπορώ να πείσω τον εαυτό μου να συμμετάσχει σε κάτι που δεν πιστεύει ιδεολογικά και απορρίπτει σχεδόν ολοκληρωτικά στην παρούσα μορφή του; Η εύκολη απάντηση είναι να το δεις σαν ένα όπλο αποδυνάμωσης του υπάρχοντος συστήματος, αλλά αυτό προϋποθέτει να χρησιμοποιήσεις καθεστωτικά εργαλεία και να υποχωρήσεις ψηφίζοντας κάτι που συμφωνείς παρά ελάχιστα.

Μια αρκετά καλή ανάλυση τον συμμετεχόντων καθώς και των δικών τους ιδεολογιών έχει γίνει εδώ  από τον techie chan. Όχι τίποτα άλλο συμφωνώ με το κείμενο και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να τα γράψω καλύτερα.

Αποτέλεσμα

Πάντως τείνω στο να ψηφίσω. Θα το κάνω όπως τα μικρά παιδιά πίνουν το μουρουνόλαδο στις ταινίες (δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ).

Advertisements
Κλασσικό

3 thoughts on “μαγειρεύοντας εκλογικές σκέψεις

  1. Είναι χρήσιμη η ψήφος όσων μπορούν να δουν την ματαιότητα των εκλογών όπως γίνονται. Αλλιώς νοιώθεις πως μπαίνεις οικειοθελώς σε μια κατηγορία που δεν ξέρεις την δύναμή της, άρα δεν μπορεί να επηρρεάσει τις καταστάσεις. Ταυτόχρονα όμως, χρειάζεται και κάτι άλλο…δεν ξέρω τι ακριβώς. Ίσως τέτοια άρθρα που ενθαρρύνουν όποιον νοιώθει «ξένος» στη χώρα του;

  2. Πονοκέφαλο μου φέρνει μόνο και η ιδέα ότι θα πρέπει να τα βάλω κάτω και να αποφασίσω τι να ψηφίσω… Και όπως αναλύεις το σύστημα, μου φέρνει και αναγούλα! (όχι η ανάλυσή σου, το σύστημα!)

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s