Λογοτεχνία

The Long Earth #2


Στις 7 Απρίλη είχα διαβάσει ότι οι δύο από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς ο Terry Pratchett και ο Stephen Baxter κάτσανε και γράψανε ένα βιβλίο μαζί.

Έτσι λίγες μέρες από όταν κυκλοφόρησε το παρήγγειλα και ήρθε καμαρωτό καμαρωτό στην πόρτα μου (καλά όχι στην δικιά μου ακριβώς, αχεμμ!)

Βέβαια η ανάγνωσή του έπρεπε να περιμένει λίγες μέρες, μιας που στην δουλειά γινόταν το σώσε και οι ολιγοήμερες διακοπές μου (4 μέρες) άρχιζαν μια εβδομάδα αργότερα. Όταν είχα τον απαραίτητο χρόνο που πήρε κάτι λιγότερο από 6 μέρες να το τελειώσω.

Κάπου εδώ θέλω να πω ότι θέλω να προσπαθήσω να κάνω μια αρκετά σοβαρή κριτική (τρομάρα μου) για το βιβλίο που διάβασα.

Α ναι, δεν σκοπεύω να έχω ιδιαίτερα spoiler.

Το μυθιστόρημα εξετάζει την συμπεριφορά των ανθρώπων σε ένα πιθανό multiverse ή quantum universe όπου ξαφνικά δίδεται η δυνατότητα σε οποιονδήποτε να μεταπηδάει  από την μια πραγματικότητα στην επόμενη με την χρήση μιας απλοϊκής συσκευής η οποία σαν πηγή ενέργειας έχει την πατάτα.

O Baxter συνηθίζει πολύ συχνά να ισορροπεί μεταξύ ορίων εφικτού και θεωρητικής φυσικής. Με άλλα λόγια σπανίως γράφει πράγματα (αν όχι ποτέ) που στέκουν τουλάχιστον σε ένα θεωρητικό επίπεδο, γιαυτό παραθέτω και το σύνδεσμό με το πως να ηλεκτροδοτήσεις κάτι από μια πατάτα.

Έτσι περιγράφει, του νέους εξερευνητές, τους απελπισμένους μετανάστες προς τις διαφορετικές πραγματικότητες, ανθρώπους που προσπαθούν να κερδοσκοπήσουν, ανθρώπους που φοβούνται αυτή την νέα κατάσταση πραγμάτων και πολεμάνε  (με θρησκευτική ευλάβεια χοχοχο) την νέα αυτή τάξη πραγμάτων. Περιγράφει ακόμα την οικονομική κατάρρευση των εθνών και το τρόπο προσπάθειας ελέγχου αυτού του νέου μεταναστευτικού κύματος για την σωτηρία της αρχικής γης.

Είναι όντως ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο. Αλλά παντού υπάρχει ένα αλλά. Το πρόβλημα στο συγκεκριμένο είναι ότι επειδή ταυτόχρονα με τα κοινωνικό-οικονομικά προβλήματα προσπαθεί να αποδώσει και μια ιστορίας με αποτέλεσμα πολλές σημαντικές πλευρές μιας τέτοιας κατάστασής να θάβονται καθόλου αριστοτεχνικά πίσω από την ιστορία.

Το συγγραφικό στυλ που κυριαρχεί είναι κυρίως του Stephen Baxter, όμως η παρουσία του Terry Pratchett χαλαρώνει κάπως το σκληροπυρηνικό scifi γράψιμο του Baxter με τις πολλές τεχνικές λεπτομέρειες σε κάτι που μπορεί να διαβαστεί εύκολα και από μη γνώστες φυσικής κτλ.

Γενικά δεν ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει κανέναν από αυτούς τους δύο συγγραφείς, πιθανότατα όχι. Αλλά αν έχετε μια εμπειρία και θετικές εντυπώσεις και από τους δύο και τα συγγραφικά τους ταμπεραμέντα θα το προτείνω απλά και μόνο γιατί αξίζει να δει κάποιος πως ενώνονται δύο μεγάλα ταλέντα σε ένα κείμενο.

Απλά το παράπονό μου είναι ότι κάποια πράγματα άξιζαν μερικές ακόμα σελίδες.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s