Ιστορίες ανθρώπων

Αυτός είναι χαζός


Μου αρέσει να γράφω ιστορίες, το ηθικό δίδαγμα δεν είναι ιδιαίτερα απαραίτητο. Ζούμε σε ενδιαφέρον εποχές.

Θέλω να αναφέρω δύο περιστατικά με κοινό παρανομαστή. Η χρονική απόσταση μεταξύ τους μόλις 24 ώρες.

Την μεγάλη τρίτη ξύπνησα αρκετά νωρίς για να πάω να διεκπεραιώσω κάποιες δουλειές στην τράπεζα. Το υποκατάστημα στο οποίο συχνάζω, θα μπορούσε να είναι στοιχειωμένο. Ένα τετράγωνο δωμάτιο με 2 ταμία 2 υπάλληλους και τον διευθυντή. Σπανίως έχει κόσμο, τουλάχιστον τις ώρες που πηγαίνω συνήθως (8-9 το πρωί).

Την τρίτη όμως είχε 9 άτομα ουρά, ήταν όμως γεμάτες οι 10 από τις 12 θέσεις, αναρωτήθηκα τι περιμένει ο ένας επιπλέον. Οπότε έπρεπε να περιμένω το τραγικό διάστημα των 14 λεπτών. Τα λεπτά πέρναγαν νυσταγμένα, δεν είχα πιει καν καφέ και αναρωτιόμουν ποίος από όλους αυτούς που περιμένουν δεν είχε νούμερο, μετά από εμένα μπήκε μια κοπέλα και αμέσως μετά την κοπέλα μπήκε μια τσιγγάνα.

Πιάνει η τσιγγάνα την κοπέλα και την ρωτάει, πειράζει να πάω στο ταμείο να κάνω μια ερώτηση. Ξαφνιασμένη η κοπέλα της απαντάει. «Γιατί να περιμένετε, ρωτήστε τον διευθυντή» η τσιγγάνα απαντάει αμέσως «ποιόν αυτόν εκεί; αυτός είναι χαζός δεν καταλαβαίνει». Έτσι κίνησε η τσιγγάνα προς το ταμείο παρακάμπτοντας την ουρά και ρωτάει την ταμία.

«Από εσένα κοπέλα μου σηκώνουμε λεφτά» «ε ναι από που αλλού» της απαντάει η ταμίας. Βγάζει το βιβλιάριο η τσιγγάνα και κάνει, δώσε μου τότε 2 κατοστάρικα (ξέρεις από εκείνα τα καινούρια) :P

Και τότε έγινε το χαμός. Ένας χοντρούλης κύριος στις πρώτες καρέκλες άρχισε πέρα από τα κλασσικά «υπάρχει ουρά μωρή ξεκωλιάρα» αναγκάζοντας την τσιγγάνα να πάρει νούμερο. Συνέχισε μονολογώντας «έτσι θα σώσουμε την χώρα» «έτσι ψηφίζεις» «όλα με κλεψιές και ψέμματα σε αυτή την χώρα»

Οι λέξεις του με ενόχλησαν περισσότερο από την τσιγγάνα.

Ο χρόνος πέρασε και ήρθε η σειρά μου. Όλοι είχαν φύγει από την τράπεζα εκτός από την κοπέλα την τσιγγάνα και τον χοντρό κύριο. Το μυστήριο λύθηκε…ήξερα ποιος δεν είχε νούμερο.

Δεν ξέρω τι περίμενε…τον άφησα εκεί.

———————

Το δεύτερο είναι πολύ απλό χωράει σε 2 γραμμές. Σουπερμάρκετ, με το που έχει ανοίξει. Κρατάω ψωμί, τυρί και ένα χυμό και πλησιάζω το μοναδικό εκείνη την ώρα ταμείο που ήταν ανοιχτό. Μια κυρία από πίσω μου με σκουντάει στην πλάτη. Κρατάει κάτι που φαίνεται σαν 2 κιλά φέτα.

«συγνώμη νεαρέ μπορώ να περάσω πρώτη μιας που έχω μόνο ένα πράγμα»

Σηκώνω τα γυαλιά της δείχνω τα πράγματα που κρατάω. Μου λέει ευχαριστώ και περνάει μπροστά. Είμαι τόσο μαστουρωμένος από τον ύπνο που δεν έχω όρεξη καν να μιλήσω. Την αφήνω.

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s