Καθημερινότητα

βόλτα με τον Μένιο


Πρέπει να ομολογήσω ότι πλέον δεν έχω αρκετό χρόνο για να απλώνω τις σκέψεις μου. Πολύ η δουλειά, λίγο ο Μένιος, λίγο έως πολύ η επικρατούσα κατάσταση.

Τουλάχιστον υπάρχει ο Μένιος. Μπορεί ορισμένες φορές που γυρίζω κουρασμένος από την δουλειά να είναι σχεδόν μαρτύριο να τον πάω βόλτα, αλλά υπάρχουν πολλές στιγμές που είναι ευχαρίστηση. Γνωρίζεις και καινούριο κόσμο, κόσμο που σε διαφορετικές συνθήκες δεν θα έλεγες ούτε καλημέρα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άρχισα να κάνω ποδήλατο στους δρόμους της Αθήνας όπου σχεδόν όποιον ποδηλάτη έβλεπα (δεν ήταν και ιδιαίτερα πολλοί εκείνη την εποχή, μέχρι και το free day ήταν σχετικά μικρό) με χαιρετούσε και τον χαιρετούσα. Υπήρχε μια άτυπη οικειότητα.

Έτσι και τώρα όταν βγαίνω έξω με τον Μένιο, μιλάμε σε όλους τους σκυλοιδιοκτήκτες της περιοχής. Κάποιους τους πετυχαίνω αρκετά συχνά και ανταλλάσσουμε παραπάνω από χαιρετούρες, άλλοι μένουν στις χαιρετούρες και στο κλασσικό ότι ο Μένιος μοιάζει του Μιλού (τεν-τεν). Υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που λένε και κακιούλες γιατί το παίζουν παντογνώστες και υπεράνω, αλλά τους αγνοείς και συνεχίζεις μπροστά.

Πάντως σκύλους πετυχαίνεις διαφόρων ηλικιών, από κουτάβια έως υπερήλικες. Ιδιοκτήτες από την άλλη συνήθως είμαστε οι μικρότεροι. Αλλά και αυτό κατανοητό, είναι μια διαρκείς παρέα όσο μεγαλώνεις.

2014-01-19 15.17.14

Advertisements
Κλασσικό

Δεν δαγκώνω γράψε κάτι

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s