Καθημερινότητα,Σκέψεις

τρίμηνες εντυπώσεις

Αυτό είναι επίσημα το πρώτο μου αρθρό που γράφω μέσα από ένα τρένο.

Πάνε 4 μήνες από τότε που μετακομίσαμε Αγγλία, και 3 μήνες από τότε που ξεκίνησα δουλειά. Δεν έχω λόγο να γράψω εντυπώσεις, τα πράγματα για όσους έχουν ζήσει και δουλέψει Αγγλία, είναι πολύ λιγότερο διαφορετικά από ότι θα περίμενε κανείς, με την μόνη διαφορά ότι εδώ οι νόμοι και οι κανονισμοί, τείνουν να εφαρμόζονται.

Άργησε το τρένο σου περισσότερο από μισή ώρα; Θα πάρεις το μισό εισητήριο πίσω. Άργησε πάνω από ώρα, θα το πάρεις όλο πίσω. Το κακό είναι βέβαια από την άλλη ότι συχνά πάνε τα πράγματα στραβά, έχω πάρει στους 3 μήνες δουλειάς 4 επιστροφές πίσω. 3 του μισάωρου και 1 ανάθεμα και αν θυμάμαι πόσες ώρες κάτσαμε ακίνητοι μέσα στο τρένο. Βέβαια εκείνη την φορά ήταν ειδική περίπτωση μιας που κάποιος πήδηξε στις γραμμές του τρένου.

Ναι, είναι αλήθεια, στην χώρα που μου πήρε μια εβδομάδα να βρω δουλειά και αμοίβομαι κοντά 3 φορές καλύτερα… υπάρχει κόσμος που αυτοκτονεί.

Σήμερα τα πράγματα με το τρένο ήταν πιο απλά 21 λεπτά καθυστέρηση, άρα καμία αποζημίωση, και μια μικρή ανταλλαγή πλυθυσμών. Κάτι έσπασε μας είπαν ο οδηγός και το τρένο πάει μόνο όπισθεν. Βέβαια καλύτερα από την άλλη φορά που πήγε ο οδηγός για χέσιμο, χωρίς να ενημερώσει κανέναν και περιμέναμε 25 λεπτά σαν τους μαλάκες…ενώ τον φωνάζαν στα μεγάφωνα.

Όλες οι χώρες κουβαλάνε μια παράνοια.

…και ένα τελευταίο άσχετο

Ένας φίλος που μένει εδώ αρκετά χρόνια, πήγε διακοπές στην Ελλάδα, εχτές τον είδα για καφέ….μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αλλά το πρώτο πράγμα που μου είπε όταν τον ρώτησα …πως πέρασε μου απάντησε

«ωραία ρε φίλε, αλλά πολύ ακριβή η Ελλάδα»

Φιλιά

Advertisements
Κλασσικό
Καθημερινότητα,γκρίνιες

Μετακόμιση

Περάσαν ήδη 9 μέρες από την ημέρα άφιξής μας στην πόλη του Leicester, 8 από την ημέρα που μπήκαμε στο σπίτι και 2 μέρες από την στιγμή που έφτασαν τα πράγματα μας.

Έφτασαν… τρόπος του λέγειν.

Παρασκευή πρωί και οι Άγγλοι τυπικότατοι μας χτύπησαν την πόρτα μόλις 1 λεπτό αργότερα από την ώρα που είχαμε συμφωνήσει. Ανοίγω την πόρτα, βλέπω έναν σχετικά μεγάλο σε ηλικία τύπο, ο οποίος τελικά ήταν ο οδηγός της μεταφορικής, να μου λέει:

οδηγός: «το φορτηγό δεν χωράει στο δρόμο σας, και δεν έχει και θέση πάρκινγκ».

Του εξηγώ ότι είχαμε αναφέρει ότι ο δρόμος είναι σχετικά στενός, τόσο στην Ελληνική μεταφορική, όσο και στην Αγγλική (οι Έλληνες τα πάνε μέχρι ένα σημείο και μετά τα αναλαμβάνουν οι Άγγλοι), χαμηλής κυκλοφορίας και ότι θέσεις πάρκινγκ υπάρχουν παντού και του δείχνω προς την μία.

οδηγός: «ναι βλέπετε, κάποιος έχει κλείσει τον δρόμο και δεν χωράω, αλλά και να φύγει δεν μπορώ να παρκάρω σε αυτές τις θέσεις γιατί το φορτηγό είναι μεγάλο και μου δείχνει στο βάθος»

Κοιτάω το όχημα που έχει παρκάρει στα 100 μέτρα και βλέπω μια νταλίκα Scania με 10 μέτρα καρότσα πίσω. Μου πέφτουν λίγο τα μαλλιά και του λέω …γιατί ήρθατε με τέτοιο όχημα; του λέω. Μου απαντάει: «Δεν με ενημέρωσαν ότι ο δρόμος είναι στενός, αλλά μην ανησυχείτε θα πάρω το γραφείο και θα δώσει αυτό μια λύση». Ωραία του λέω.

Αφού περάσαν 2 ώρες που οι μεταφορείς κοιτούσαν τους τοίχους, έρχονται ξανά και μας λένε:

«Το γραφείο μας είπε να φύγουμε, να έρθουμε μια άλλη μέρα με μικρότερο όχημα, και να σας ενημερώσουμε ότι στο εντωμεταξύ θα χρεωθείτε εξτρά για την αποθήκευση». Δηλαδή, του απαντάμε, και κοιμόμαστε 5 μέρες στο πάτωμα, γιατί μας είχατε πει ότι θα παραδώσετε μεταξύ 5-11, και ήρθατε την τελευταία μέρα και θέλετε να φύγετε χωρίς να ξέρετε πότε θα επιστρέψετε, και θέλετε να μας χρεώσετε.

Πήρε η γυναίκα μου τρομερά εκνευρισμένη και στην Ελληνική εταιρία και στην Αγγλική εξηγώντας ότι δεν ήταν αυτή η συμφωνία μας. 15 λεπτά μετά κατεβάζουν αυτά τα πράγματα που έχουν οι μεταφορείς με τα χερούλια και της ρόδες και ξεκινήσανε να φέρνουν τα πράγματα 2.5 ώρες αργότερα από την άφιξή τους. Μας ενημέρωσαν όμως, επειδή είχαν καθυστερήσει, ότι δεν θα μπορέσουν να τα απο-συσκευάσουν και να τα τακτοποιήσουν (κάποια ήθελαν βίδωμα) και ότι το γραφείο θα στείλει κάποιον την επόμενη μέρα. Ας είναι λέμε.

Αφού περνάνε 90 λεπτά που φέρνουν πράγματα (ένα, ένα με το πάσο τους). Που να μην βιαζόντουσαν και όλα. Έρχεται πάλι ο οδηγός και μας λέει.

«Υπάρχει πρόβλημα»

Τι πρόβλημα του απαντάω.

«Το φορτηγό είναι γεμάτο πράγματα, και κανονικά έπρεπε να είναι όλα δικά σας, αλλά δεν είναι.  Υπάρχουν άλλα πράγματα στην θέση των δικών σας».

Εμείς τελικά από ότι μας εξήγησαν, τα πράγματα μας είχαν μπει σε 2 μικρά container, και είχαν φέρει μόνο το ένα και ότι το άλλο container ήταν ακόμα στην αποθήκη. Ξανά τηλέφωνα χαμός.

Τελικά τα πράγματα θα τα φέρναν 4 μέρες μετά. Όλο συγνώμη και δεν έχει ξαναγίνει αυτό και ένα κάρο τυπικές χαζομάρες.

Έτσι φύγαν, εμείς με τα μισά πράγματα, όλα στο ισόγειο γιατί δεν ήταν «safe» να τα ανεβάσουν από την στενή σκάλα και περάσαμε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο κουβαλώντας πράγματα μέσα στο σπίτι.

Μέσα στην ατυχίας μας, σταθήκαμε και λίγο τυχεροί. Ήρθε τουλάχιστον το στρώμα και τα κουζινικά.

Ουφ. Πάλι καλά που αφήσαμε την μικρή στην γιαγιά της μέχρι να τακτοποιηθούμε γιατί, καλά, εμείς κοιμόμασταν στο πάτωμα….αυτή που; Το κρεβάτι της (μέρος του βασικά) είναι ακόμα στα πράγματα που λείπουν.

Κλασσικό
Καθημερινότητα

βόλτα με τον Μένιο

Πρέπει να ομολογήσω ότι πλέον δεν έχω αρκετό χρόνο για να απλώνω τις σκέψεις μου. Πολύ η δουλειά, λίγο ο Μένιος, λίγο έως πολύ η επικρατούσα κατάσταση.

Τουλάχιστον υπάρχει ο Μένιος. Μπορεί ορισμένες φορές που γυρίζω κουρασμένος από την δουλειά να είναι σχεδόν μαρτύριο να τον πάω βόλτα, αλλά υπάρχουν πολλές στιγμές που είναι ευχαρίστηση. Γνωρίζεις και καινούριο κόσμο, κόσμο που σε διαφορετικές συνθήκες δεν θα έλεγες ούτε καλημέρα.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άρχισα να κάνω ποδήλατο στους δρόμους της Αθήνας όπου σχεδόν όποιον ποδηλάτη έβλεπα (δεν ήταν και ιδιαίτερα πολλοί εκείνη την εποχή, μέχρι και το free day ήταν σχετικά μικρό) με χαιρετούσε και τον χαιρετούσα. Υπήρχε μια άτυπη οικειότητα.

Έτσι και τώρα όταν βγαίνω έξω με τον Μένιο, μιλάμε σε όλους τους σκυλοιδιοκτήκτες της περιοχής. Κάποιους τους πετυχαίνω αρκετά συχνά και ανταλλάσσουμε παραπάνω από χαιρετούρες, άλλοι μένουν στις χαιρετούρες και στο κλασσικό ότι ο Μένιος μοιάζει του Μιλού (τεν-τεν). Υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που λένε και κακιούλες γιατί το παίζουν παντογνώστες και υπεράνω, αλλά τους αγνοείς και συνεχίζεις μπροστά.

Πάντως σκύλους πετυχαίνεις διαφόρων ηλικιών, από κουτάβια έως υπερήλικες. Ιδιοκτήτες από την άλλη συνήθως είμαστε οι μικρότεροι. Αλλά και αυτό κατανοητό, είναι μια διαρκείς παρέα όσο μεγαλώνεις.

2014-01-19 15.17.14

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα,Πολιτική

που είναι η παιδεία σήμερα;

Σήμερα ξεκίνησα νωρίς για την δουλειά. Λίγο νωρίτερα δηλαδή από ότι συνήθως γιατί τις ώρες που κυκλοφορούμε στο δικό μας γραφείο, μόνο νωρίς δεν τις λες. Ο λόγος ήταν ότι είχε κολλήσει το ένα πετάλι στο ποδήλατο και σχεδόν διέλυσα την 15άρα βίδα χωρίς να καταφέρω να το βγάλω. Έτσι κύλησα αργά, ημι-ποδαράτος προς στο σταθμό για να το πάω σε έναν γνωστό μου ποδηλατά στο Μαρούσι, μπας και βρούμε λύση, πριν ανηφορίσω για το γραφείο.

Κάποια στιγμή, δεν θυμάμαι σε ποιον σταθμό, κάπου μεταξύ Ομόνοιας και Άγιου Νικολάου, μπήκε ένα τεράστιο τσούρμο με παιδιά. Καλά,μάλλον όχι και τόσο παιδιά παιδιά παρά οριακά ενήλικες (ή ότι ηλικία έχουν σε αυτά τα ξεχασμένα χρόνια της δευτέρας Λυκείου).

Συζητούσαν το ότι έχουν φτάσει στα μέσα της χρονιάς και δεν έχουν ακόμα καθηγητές σε πολύ κύρια μαθήματα. Για την ακρίβεια δεν είχαν χημικό και καθηγητή πολιτικής οικονομίας. Δώσανε ιδιαίτερη έμφαση στην έλλειψη χημικού, μιας που είναι και ένα από τα εξεταζόμενα μαθήματα.

Τελικός τους στόχος το υπουργείο παιδείας στο Μαρούσι, όπου πήγαιναν να διαμαρτυρηθούν με ένα μικρό αυτοσχέδιο πανό (μισώ τα εκτυπωμένα πανό)….και πέρα από αυτό είχαν δοκιμάσει (δεν κατάλαβα με τι επιτυχία) να κάνουν και μια κατάληψη στο σχολείο τους (Δήμος Αθηναίων;?)

Το ευχάριστο είναι ότι πέρα από τα κλασσικά αγοράκια του τύπου «σπάω πλάκα και είμαι γαμάτος» και τα χαζά κοριτσάκια «με νοιάζει μόνο το βαμμένο νύχι» είδα και πραγματικά συνειδητοποιημένα άτομα, που δεν πήγαιναν να σπάσουν πλάκα αλλά πραγματικά να διαμαρτυρηθούν και να απαιτήσουν το μέλλον τους.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό σημείο ήταν το ότι στην συγκεκριμένη διαδήλωση θα ερχόντουσαν και ορισμένοι γονείς (ένας από τους οποίους από ότι πήρε το αυτί μου και καθηγητής μιας κοπέλας που προσπαθούσε να βάλει σε κατάλληλο κλίμα τους υπόλοιπους).

Ένα τελευταίο, το οποίο δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση (αλλά αξίζει να αναφερθεί γιατί κατά βάθος είμαστε λίγο σκατοκοινωνία)…είναι που γυρνάει το κορίτσι (με την μαμά καθηγήτρια) σε μια στιγμή που την ρώτησε μια άλλη κοπέλα «γιατί δεν ήρθε ο τάδε» και απάντησε με έναν ιδιαίτερο εκνευρισμό «μου είπε, πως αυτός έχει χημικό (ιδιαίτερα) και δεν τον ενδιαφέρει».

μπλεργκ!

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Ποδήλατο

βλαμμένοι στο δρόμο

Είπα σήμερα να γράψω για 3 περιστατικά που μου συνέβησαν αυτή την εβδομάδα στους χαοτικούς δρόμους της Αθήνας. Ο λόγος είναι για να δείξω ότι υπάρχουν ένα κάρο κάφροι οδηγοί που δεν σέβονται ούτε κατά το παραμικρό έναν ποδηλάτη.

Μην βιαστείτε όμως να κράξετε ότι υπάρχουν και ένα σωρό κάφροι ποδηλάτες, θα είμαι ο πρώτος που θα το παραδεχτεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι σωστοί ποδηλάτες πρέπει να την πληρώσουν για χάρη μιας οκάς άμυαλων. Και μια χαρά θα κράξω κάτι γνωστούς μου που τις προάλλες ανέβηκαν, τρέχοντας μάλιστα, ανάποδα την πανεπιστημίου. Εγώ διάλεξα να μην ακολουθήσω αυτό το δρόμο και εν τέλη να τους χάσω. Προτιμότερο όμως.

Περιστατικό Α

Μεγάλη κεντρική διασταύρωση της Αθήνας. Υπάρχει νησίδα, όσοι θέλουν να πάνε δεξιά πάνε από την δεξιά μεριά της νησίδας και όσοι θέλουν να πάνε ευθεία η αριστερά πάνε από την αριστερή μεριά της νησίδας όπου είχε φυσικά και απαγορευτικό για να στρίβεις δεξιά (νταχ). Μηχανή κάποιας αστυνομικής δύναμης πήγε λοιπόν ευθεία και όταν άναψε το πράσινο αποφάσισε ότι μάλλον ήθελε να πάει δεξιά, έκοψε όλα τα αυτοκίνητα κατα την εκκίνηση και πέρασε ξυστά από μπροστά μου (με ελιγμό σίγμα) όπου από την τρομάρα μου (επειδή δεν περίμενα κανέναν μπροστά μου από το πουθενά) παραλίγο να πέσω. Το έσωσα όμως.

Περιστατικό Β

Έξω από την Αμερικάνικη Πρεσβεία σήμερα. Συνοδηγός μου φωνάζει ότι τα ποδήλατα πρέπει να πηγαίνουν πιο δεξιά και έκανε κίνηση να με σπρώξει. Απέκρουσα το χέρι του, του είπα ότι μετά από αυτό που έκανε αν «κοτάει» να σταματήσει να φωνάξουμε την αστυνομία και να μας πει ποιος πήγε να κάνει μαλακία. Φώναξε ένα τράβα γαμήσου και έφυγε. Ασυναίσθητα πήγα να του κλοτσήσω την πόρτα αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που μου φωνάζει κάποιος να πάω πιο δεξιά ειδικά στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτού του δρόμου αλλά κανείς δεν είχε ως τώρα τολμήσει να βγάλει χέρι.

Σημειωτέων το κομμάτι του οδοστρώματος μπροστά από την αμερικάνικη πρεσβεία είναι πολύ επικίνδυνο για ποδήλατα (ειδικά του δρόμου), γλιστράει και έχει κάτι τρύπες σαν το φαράγγι της Σαμαριάς. Τρελός ή μαλάκας πρέπει να είσαι για να πας από εκεί + ότι το αποφεύγουν ακόμα και αρκετά αμάξια και λεωφορεία.

Περιστατικό Γ

Παρόμοιο με το Β. Στροφή από το κολυμβητήριο στην Αρδηττού όπου το δεξί τμήμα είναι κατειλημμένο από τις γραμμές του τραμ. 2 φορές στο παρελθόν που έχω κάνει την βλακεία και έχω μπει στην λουρίδα των γραμμών (δεν ήξερα ότι κανονικά δεν επιτρέπεται) έχω φάει τα μούτρα μου, την μια δε έσπασα και τα γυαλιά μου. Οι λεπτές ρόδες των ποδηλάτων και κάποιον μηχανών είναι αρκετά εύκολο να τροχοδρομήσουν επάνω στις γραμμές του τραμ και να γίνει η μούρη σου ένα με την άσφαλτο. Οπότε σε εκείνο το σημείο όσο και να γκαρίζετε να πάω δεξιά …μάλλον θα πάρετε το middle finger και πολύ σας είναι.  Υπομονή 450 μέτρα δρόμος είναι.

Μπορεί οι υποδομές για τα ποδήλατα να είναι λίγες, αλλά όσο περνάει ο καιρός οι ποδηλάτες αυξάνονται. Αρχικά κυκλοφορούσαν κυρίως όσοι κάναν προπόνηση και τους ξεχώριζες από τα ποδηλατικά ρούχα μαζί με διάφορους λάτρεις του σπορ.

Μετά προστέθηκαν τα trendy τυπάκια που είναι cool να κάνεις ποδήλατο.

Μετά άρχισαν να ξεθάβουν διάφοροι παππούδες που το έλεγε η ψυχή τους, ότι ξεχασμένο ποδήλατο είχαν στις αποθήκες (κάποιοι είναι λίγο επικίνδυνοι).

Πλέον όμως αρχίζουν και βγαίνουν και αποφασισμένοι 40άριδες που δεν τους παίρνει ούτε εισιτήρια να χτυπήσουν στο μετρό και προσπαθούν να κάνουν οικονομία με οποιοδήποτε τρόπο.

Ειδικά στους τελευταίους αξίζει ένα respect και μια πιο ευγενική συμπεριφορά.

 

ΥΓ. Το πείραμα μου καλά κρατεί από 1/10-21/10

Distance: 615.34 km
Time: 33:57:50 h:m:s
Κλασσικό
ότι νάναι,Καθημερινότητα

Πως θα σωθεί η Ελλάδα με εξωγήινες τεχνολογίες

Πάντα με γοήτευε η έννοια του από μηχανής θεού. Όχι όμως από την πλευρά του θνητού που αντιμετώπιζε το αδιέξοδο. Αλλά από την πλευρά του θεού που δίνει την λύση στο δραματικό αδιέξοδο στην κορυφή του δράματος.

Μια από τις φαντασιώσεις που έχω διαχρονικά είναι να παίξω το ρόλου του συγκεκριμένου από μηχανής θεού. Ίσως επειδή είμαι λάτρης του μη-ρεαλισμού.

Δυστυχώς λάτρης του μη-ρεαλισμού είναι και οι μάζες. Μόνο που φαντασιώνονται να σωθούν. Στο τέλος όμως καταλήγουν πεσμένοι στα χώματα έχοντας νοσήσει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Έτσι ενώ από την μια φαντασιώνονται ψεύτικους σωτήρες για την κρίση (δες τράπεζα Ανατολής, 600 δις στον Καναδά),  από την άλλη ερωτεύονται άρρωστες ιδέες και βασανιστές (δες ΧΑ ή το κεφάλι κάτω γιατί η τρόικα ξέρει).

Διαχρονικά είχα διάφορες φαντασιώσεις, για τις οποίες έχω γράψει παλιότερα και είτε αφορούν κάποια μουρλή ανακάλυψη είτε την απόκτηση υπερδυνάμεων (ναι τις έχω ακόμα και ας πλησιάζω τα 30 φεύγα)

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν η δήλωση Κουβέλη για τα εργασιακά καθώς και αυτό το epic rap battle of history με ένα κατά κάποιο τρόπο debate μεταξύ Barack Obama και Mitt Romney.

Τις δηλώσεις Κουβέλη δεν τις βάλω γιατί δεν μπορώ την πολύ γλίτσα και ούτε είναι αστείες.

Πάντως πρέπει να παραδεχτώ πως πρώτη φορά με στρίμωξε στην γωνία και με αναγκάζει να μειώσω το ποσοστό μαλακίας που πίστευα ότι τον δέρνει (η γλίτσα γλίτσα όμως).

Έτσι για την ώρα κέρδισε μια απουσία στην φαντασίωση μου να χρησιμοποιήσω την τηλεμεταφορά μου και μαζεύω τους αρχηγούς των κομμάτων σε ένα δωμάτιο και τους χαστουκίζω όπως ο Abraham Lincoln κάνει στο video.

Μετά άμα λάχει θα σώσω και εγώ την χώρα πουλώντας τα δικαιώματα για τις σκουληκότρυπες.  Αμέ, αμ τι ….μόνο άλλοι θα σώζουν την Ελλάδα με εξωγήινες τεχνολογίες.

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Ποδήλατο,Σκέψεις

Αρχή διαμαρτυρίας

Από σήμερα πήρα την απόφαση να κάνω μια απόπειρα να σταματήσω να χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από την ματιά του εργαζόμενου, είναι ένας τρόπος διαμαρτυρίας, εν μέρει για την αυξανόμενη τιμή των εισιτηρίων και εν μέρει για την χειροτέρευση των υπηρεσιών. Από την ματιά του ποδηλάτη είναι εν μέρει ένας τρόπος επιπλέον άσκησης και μια ευκαιρία ανασυγκρότησης σκέψεων (κάτι που νιώθω ότι χρειάζομαι τελευταία. Μια αποτοξίνωση από την μαλακία που δέρνει την κοινωνίας μας τον τελευταίο καιρό και αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς μέρα με την μέρα[βλ. πούτσους, παστίτσια, μούφα πραξικοπήματα κτλ]).

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα, έκανα τα πρώτα 22 χιλιόμετρα σε 55 λεπτά. Πολλά για να είμαστε ειλικρινής αν σκεφτεί κάποιος ότι την ίδια διαδρομή το βραδάκι την κάνω σε 40 λεπτά. Αλλά για κάποιο λόγο (ή είναι πάντα έτσι) στην Κηφισίας είχε μουρλή κίνηση και κατάφερα να πιάσω 45χιλ/ώρα μόνο για περίπου 5-6 λεπτά στο ύψος του υγείας.

Ας έχει, θα δείξει πως θα πάει και η επόμενη μέρα.

Τον γυρισμό δεν τον φοβάμαι μιας που τελευταία τον έκανα αρκετά συχνά (2-3 φορές την εβδομάδα).

Καλές μου διαδρομές

ΥΓ. Στον ύπνο μου σήμερα είδα ότι οδηγούσα από την θέση του οδηγού (χωρίς να ακουμπάω το τιμόνι). ματζικ!

Κλασσικό