Καλλιτεχνικά,Λογοτεχνία

Τρένα μάνγκα μου

Νομίζω ότι όλοι όσοι διαβάσανε την προηγούμενη ανάρτηση καταλάβαν όχι πλέον σπαταλάω πάρα πολύ χρόνο μέσα σε ένα τρένο. Για την ακρίβεια, περίπου ένα δύωρο.

Θα μου πείτε, και δεν θα έχετε τόσο άδικο, ότι και στην ελλάδα σπαταλούσες σχεδόν τόσο στα ΜΜΜ. Γεγονός, για 2 χρόνια τουλάχιστον. Αλλά δεν είναι το ίδιο, εδώ στα τρένα κάθεσε και έχει τραπεζάκι, δεν μυρίζεις την μασχάλη του διπλανού ενώ αναπτύσεις υπεράνθρωπες δυνάμεις για να μην πάθεις ασφυξία. Γιαυτό άλλωστε είχα καταντήσει να προτιμώ να κάνω 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο, ιδιαίτερα στην επιστροφή, από το να μπω στο τρένο.

Εδώ κάνω βέβαια 180 χιλιόμετρα την ημέρα. Σαν να μένω αθήνα και να δουλευώ χαλκίδα υποθέτω.

Οπότε το πρωί, συνήθως κοιμάμαι, τα βάσανα του να είσαι γονέας, …και στην επιστροφή διαβάζω. Στην αρχή διάβαζα βιβλία, αλλά σύντομα κουράστηκα …οπότε το ξαναγύρισα (δεν μετράει βέβαια σαν επιστροφή γιατί δεν είχα σταματήσει ποτέ) στα manga.

Διαβάζω κάτι του στυλ 20 διαφορετικά. Πολλά κλασικά, αλλά και αρκετά εντελώς καινούρια (ξεπέρασα και το σύνδρομο της νοσταλγίας, πάει διάβασα όσα βλέπαμε στην τηλεόραση μικροί). Μεταξύ τους θα ξεχωρίσω 3.

Fire Punch

Δεν βρίσκω λόγια καν να το περιγράψω αυτό, ίσως κάτι του στυλ …φοβερά εμετικό, και αριστούργημα ταυτόχρονα. Υπάρχουν τέυχη που θα ήθελα απλά να κλείσω τα μάτια και να περάσει …αλλά το βιβλίο, ακόμα και το εικονογραφημένο, δεν είναι ταινία.

Η ιστορία είναι αρκετά περίεργη. Ξαφνικά κάποιοι άνρθωποι έχουν αναπτύξει κάποιες δυνάμεις (τύπου xmen) και μια (δεν έχει εμφανιστεί ακόμα) έχει παγώσει όλο τον πλανήτη, έχουν περάσει πολλά χρόνια, δεν υπάρχουν πια αποθέματα φαγητού, ο ένας τρώει τον άλλον και γενικά έχει φτάσει η κοινωνία σε εντελώς διαστροφικό σημείο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος με την δύναμη της αναγέννησης, του κόβεις χέρι και ξαναφυτρώνει, οπότε σε κάποια φάση τον χρησιμοποιούσαν για φαγητό κοβοντάς του συνεχώς μέλη, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε με την θεληση του.

Σε κάποια φάση, κάποιος που έχει την δύναμη να βάζει φωτιά σε κάτι, αλλά να μην σβήνει μέχρι το αντικείμενο να καεί εντελώς, προσπαθεί να τον σκοτώσει καιγοντάς τον.

Το αποτέλεσμα είναι Ο φλεγόμενος ανθρώπος.

Φοβερό!! για γερά στομάχια όμως.

 

One Punch Man

Ακόμα ένα manga (υπάρχει και σε anime) με υπερήρωες. Εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα όμως. Υποτίθεται ότι επιτίθονται στην γη κάτι τέρατα, ψιλοαδιάφορα ως τώρα για την ιστορία βέβαια, και ο ήρωας μας αποφασίζει να γίνει απίστευα δυνατός για να τα νικήσει. Μόνο που γίνεται τόσο δυνατός που πλέον τα νικάει όλα με μια μπουνιά, και γενικά βαριέται ελεινά.

Στόχος του….να βρει κάποιον ή κάτι, που να αντέξει παραπάνω από μία μπουνιά, μπας και ξεφύγει από τα δίχτυα της κατάθλιψης.

 

Toriko

Για χρόνια το απόφευγα, η υπόθεση μου φαίνοταν βαρετή (ακόμα μου φαίνεται όταν διαβάζω την υπόθεση). Θα μπορούσα να την περιορίσω σε μια γραμμή΄

‘φαγητό, μαγειρική, τέρατα’ κάτι τύποι κυνηγάνε τέρατα για να τα φάνε, γιατί όπως μας λενε είναι πολύ νόστιμα. Όσο πιο δύσκολο το τέρας…τόσο πιο δύσκολο να το μαγειρέψεις.

Γενικά ψιλομαλακία. Αλλά άκουγα καλά λόγια οπότε είπα να το διαβάσω. Και όντως μέχρι ένα σημείο είναι τρομερή μαλακία. Μέχρι που μάλλον (υποθέσεις κάνω) κάποιος του είπε του συγγραφέα να το κάνει λίγο πιο ενδιαφέρον (η σειρά ακυρώθηκε πολύ γρήγορα) και έβαλε στην ιστορία πολλά καταπληκτικά στοιχεία (ίσως το έκανε και επίτηδες) και ξαφνικά γίνεται φοβερή σειρά.

Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα manga είναι το σχέδιο. Ξεκίνησε κάπως περίεργο, θα έλεγα ότι οι χαρακτήρες ήταν μια ανάμιξη πολύ παλιάς τεχνοτροπίας με λίγο συγχρόνα στοιχεία και πολύ άσχημοι, μετά από ένα σημείο όμως το συγκεκριμένο manga έχει γίνει έργο τέχνης, νομίζω ότι πλέον η υπόθεση έχει μικρή σημασία (άσε που τους τελευταίους μήνες απλά προσπαθούν να σκοτώσουν όλοι ένα τέρας από μια άλλη διάσταση, και έχει μόνο ξύλο και καμία ιδιαίτερη υπόθεση). Το σχέδιο όμως είναι τόσο φοβερό που μου αρέσει πάρα πολύ απλά να χαζεύω τις σελίδες. (ίσως πρέπει να κάνω καμιά αφίσα)

 

Αυτά. Θα ήθελα γενικά να κάνω τακτικά reviews για manga αλλά δεν έχω χρόνο, σήμερα είναι παρασκευή, σε μια εβδομάδα πάω διακοπές… όλα πάνε καλά :)

Advertisements
Κλασσικό
Καλλιτεχνικά

Ριχάρδος ΙΙ

Στην προηγούμενη ανάρτηση, από την επίσκεψή μου από το Λονδίνο, είχα περιλάβει την παρακάτω φωτογραφία.
2013-11-13 22.19.22

Είχα την τύχη, να πετύχω ακριβώς τις μέρες που είχα πάει (και σε ώρα που βόλευε) την live streaming προβολή από το Stafford upon Avon σε διάφορες κινηματογραφικές αίθουσες, της παράστασης του RSC (Royal Shakespeare Company) Richard II. Το Stafford upon Avon επιλέχθήκε σαν η τοποθεσία για το live streaming, μιας και είναι και η γενέτηρα του Shakespeare. Θα ήθελα πολύ να ήμουν στο θέατρο αλλά οι παραστάσεις ήταν sold out από την πρώτη σχεδόν στιγμή. Οπότε αρκέστηκα σε ότι πλησιέστερο στην πραγματική εμπειρία.

Από τις διάφορες αίθουσες που μεταδίδαν ζωντανά την παράσταση αποφάσισα να την παρακολουθήσω το Curzon Chelsea, μια από τις μεγαλύτερες και πιο ιστορικές αίθουσες στο Λονδίνο, την οποία και από μας είπαν, θα την γκρεμίσουν σχετικά σύντομα για να φαρδύνουν κάποιο δρόμο.

Η παράσταση ήταν καταπληκτική, απλά τα αγγλικά θέλαν λίγο παραπάνω προσοχή μιας που είναι μιας άλλης εποχής. Το Cast φαίνεται στην παρακάτω εικόνα (φωτογραφία από αυτό που μας μοιράζαν έξω από την αίθουσα). Η Emma Hamilton ήταν μια σκέτη κούκλα.

2013-11-18 18.07.46

Κλασσικό
Καλλιτεχνικά,Κινηματογράφος

13η μέρα διακοπών: ταινίες

Με μόνο 2 μέρες καθισιού και ρέκλας να απομένουν στο πρόγραμμα, έπεσε σοβαρή μελέτη ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Αρχικά ξεκίνησα βλέποντας και τις δύο εκδόσεις του «The day the earth stood still» 1951 και 2008 αντιστοίχως.

Ενώ η βασική δομή είναι παρόμοια, προφανώς, η πλοκή και η υπόθεση όμως διαφέρει αρκετά από την μια ταινία στην άλλη. Οι περισσότερες αλλαγές στην πλοκή αφορούν κυρίως τον εκσυγχρονισμό της αρχικής έκδοσης, μια που αν ήταν πιστό αντίγραφο θα περιείχε πολλές αναχρονιστικές σκηνές καθώς και μια εποχιακή προπαγάνδα που πλέον ακόμα και ο πιο ανίδεος θεατής θα έβρισκε σαχλή.

Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι η παλιά και αυθεντική έκδοση της ταινίας είναι κακή, αντιθέτως είναι αρκετά ανώτερη της επανέκδοσης. Απλά επειδή γυρίστηκε το 1951 δυσκολεύεται να ξεφύγει από τα πολιτικά, κοινωνικά και οικολογικά κλισέ της εποχής, και γιατί να ξεφύγει άλλωστε.

Η δομή είναι η εξής. Ένας εξωγήινος έρχεται στην γη, μαζί με ένα ρομπότ για να μεταφέρουν ένα σημαντικό μήνυμα στους γήινους.

Οι ταινίες είναι βασισμένες στο διήγημα «Farewell to the Master» του Harry Bate. Μετά τις εικονίτσες μερικά spoilers αν και είναι κυρίως για την ανάλυση του θέματος.

Και στις δύο ταινίες ο εξωγήινος (με το όνομα klaatu) αρνείται να αποκαλύψει το μήνυμα σε οποιονδήποτε (ούτε στον πρόεδρο της Αμερικής) παρά μόνο σε μια συγκέντρωση όλων των αντιπρόσωπων από όλα τα έθνη της γης.

Στην ταινία του 1951 γίνεται μία προσπάθεια η οποία αποτυγχάνει κυρίως λόγο του ψυχρού πολέμου. Στην ταινία του 2008 είναι κάτι του στυλ…πάρε τον μπούλο που θα σε αφήσει η μεγάλη ισχυρή Αμερική να της πεις τι θα κάνεις. Στην συνέχεια καταφέρνει να αποδράσει και ζει μέσα στον κόσμο μας για να μας παρατηρήσει και να μας μάθει καλύτερα. Ενώ στην κλασσική ταινία του 51 τα καταφέρνει αρκετά καλά (μιας που δεν αποκαλύπτεται το πρόσωπό του στον media-κο ανθρωποκυνηγητό) στην ταινία του 08 παίρνει τον μπούλο μιας που τον κυνηγάνε θεοί και δαίμονες(όχι αυτοί της Βίσση), γνωρίζοντας την φάτσα του.

Το τελικό μήνυμα είναι και αυτό κάπως διαφορετικό.

Η ταινία του 1951 άθελα της περνάει και κάποια θρησκευτικά μηνύματα, παρά τις αντίθετες προθέσεις του σκηνοθέτη. Σε σημείο που χρειάστηκε να παρέμβει η εταιρία παραγωγής (και να τα κάνει υπό μια έννοια λίγο ποιο σκατά, χώνοντας σε μια πολύ χαρακτηριστική ατάκα μια παραπομπή για το άγιο πνεύμα) γκρεμίζοντας την πιθανή ταύτιση του klaatu με του Ιησού(πάθη-θάνατος-ανάσταση). Την οποία βέβαια δεν την γλύτωσαν γιατί το κοινό της εποχής ήταν κάπως βλαμμένο (όχι ότι τώρα πάει πίσω).

Στην καινούρια ταινία το σουλούπωσαν λίγο (κατά την γνώμη τους) χτίζοντας μια πιθανή ταύτιση με τον Νώε (ούτε ένα scifi της προκοπής χωρίς θρησκευτικές μαλακίες βρωμοαμερικανάκια). Γεννιέται, βασανίζεται και μετά μαζεύει ζώα.

Προτείνω άμα σας αρέσουν οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας να δείτε και τις δύο. Η ταινία του 1951 θεωρείται και από τους ειδικούς …μια από τις καλύτερες του είδους.

Κλασσικό
Καλλιτεχνικά,Κινηματογράφος

Broadchurch

Λες και η ζωή μας δεν έχει χορτάσει αρκετό δράμα πήγα και είδα μια από τις ποιο δραματικές σειρές που έχω δει στην ζωή μου. Το Broadchurch.

BROADCHURCH

BROADCHURCH

Ένα πραγματικά καταπληκτικό δράμα, που απαρτίζεται από μόλις 8 επεισόδια με πρωταγωνιστές τον David Tennant και την Olivia Colman. Η Σειρά διαπραγματεύεται ένα φόνο ενός 11 χρόνου αγοριού, σε μια μικρή φανταστική πόλη το Broadchurch. Η Σειρά γυρίστηκε σε μια από τις λίγες μαγικές ακτές της Βρετανίας στο West Bay του Bridport.

Ο φόνος είναι μόνο η αρχή. Σε όλη την διάρκεια της σειράς, ο θεατής, βομβαρδίζεται με το ένα δράμα πάνω στο άλλο μέσα από τις ιστορίες των κατοίκων του Broadchurch. Η λογική ότι όλοι έχουν τελικά λίγο, πολύ ένα ύποπτο παρελθόν παίρνει σάρκα και οστά σε όλο της το μεγαλείο. Σκέφτομαι πολλά που μπορώ να γράψω αλλά δεν θέλω να το χαλάσω για όποιον αποφασίσει να το δει. Το σίγουρο είναι ότι όσο και να προσπαθήσεις ένα δάκρυ θα φύγει κάποια στιγμή έστω και σιωπηλό.

….
Τελευταία έκοψα και τα ποδηλατικά από το μπλογκ λόγο κατάστασης (δεν μου αρέσει να προκαλώ), έκοψα και τα πολιτικά λόγο υπερβολικής καθημερινής υπερφόρτωσης και ασχολίας (ξέρεις κάποια στιγμή τα έχουν πει τόσο πολλοί που λες γιατί να το κουράσω το θέμα παραπάνω)….να δω τι θα γράφω στο τέλος. Δεν γαμιέται ότι μου έρθει.

Κλασσικό
Καλλιτεχνικά,Κινηματογράφος

Oblivion

Είχα καιρό να πάω σινεμά και είχα μια ανάγκη για απόδραση από όλες τις μαλακίες που συμβαίνουν τελευταία. Είχα βάλει καιρό στο μάτι αυτή την ταινία, από ένα τρέιλερ. Μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα, αλλά είχα τις επιφυλάξεις μου λόγο του ότι πρωταγωνιστούσε ο Tom Cruise, που δεν το κρύβω ότι δεν τον έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Από τις ταινίες που έχει παίξει μου αρέσουν παρά ελάχιστες.

Έτσι όταν έμαθα ότι βγήκε στους κινηματογράφους έριξα μια ματιά που παίζεται. Με έκπληξη είδα ότι δεν παίζεται παρά σε ελάχιστους κινηματογράφους και αυτό που τράβηξε την περιέργεια ακόμα περισσότερο. Δεν είναι συνήθεις φαινόμενο μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με έναν τόσο γνωστό πρωταγωνιστή να μην παίζεται από τις μεγάλες αίθουσες.

Δεν είναι και η πρώτη φορά που παίζει σε τέτοιου είδος ταινία. Χωρίς καν να βάλω πολύ σκέψη μου έρχεται στο μυαλό το World of Wars και το Minority Report. Το Oblivion αντίθετα από τα δύο προαναφερόμενα που είναι βασισμένα στα αντίστοιχα βιβλία των H. G. Wells και Philip K. Dick, είναι βασισμένο σε ένα αδημοσίευτο εικονογραφημένο μυθιστόρημα των Joseph Kosinski (και σκηνοθέτης της ταινίες) και Arvid Nelson.

Η σκηνοθεσία μου άρεσε πάρα πολύ. Η ιστορία αν και είναι εμφανέστατα βασισμένη στις βασικές ιδέες που πραγματεύεται ο Duncan Jones στην ταινία του Moon, καταφέρνει να τις πάει ένα βήμα παραπέρα και να τις παρουσιάσει μέσα από μια όμορφη εικόνα απόλυτης καταστροφής.

Η παρέα που είχα μαζί μου, απογοητεύτηκε πολύ από τα τελευταία 5 λεπτά της ταινίας. Ομολογουμένως τα τελευταία πέντε λεπτά δεν είναι παρά ένα γλυκανάλατο Χολιγουντιανό τέλος, αρκετά ανούσιο προφανέστατα για να ικανοποιήσει κάποιους χρηματοδότες υποθέτω.

Όπως είναι προφανές απέφυγα τα spoilers γιατί είναι μια ταινία που ξετυλίγει την πλοκή αργά και σταδιακά και όλη η διασκέδαση είναι οι μικρές μικρο εκπλήξεις που προσφέρει στον θεατή.

Κλασσικό
Καλλιτεχνικά,Σκέψεις

Εγκώμιο του βιβλίου

Φέτος πήρα την απόφαση να ξανά ξεκινήσω το διάβασμα. Από περίπου ένα βιβλίο το μήνα το 2010, το 2011 διάβασα μόνο 4. Και τα 4 βιβλία ήταν από την σειρά discworld του Terry Pratchett. Η αφορμή της απόφασης αυτής ήρθε μαζί με ένα δώρο. Η μανία μου για το ποδήλατο ήταν η αφορμή και για την επιλογή της. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πόσο θα μου αρέσει ένα βιβλίο με θέμα το ποδήλατο, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα το διαβάσω.

Σε γενικές γραμμές δεν μου αρέσει να αφήνω αδιάβαστα βιβλία και το 2011 άφησα 3 (και άλλα 3, ντρέπομαι να το πω, αδιάβαστα από το 2010).  Σπάνια βάζω στόχους  επειδή συνήθως τους καταπατάω αλλά φέτος θα κάνω μια εξαίρεση. Δεν μου αρέσει καθόλου η αίσθηση της αθέτησης μιας υπόσχεσης ακόμα και είναι από εμένα προς τα εμένα. Αυτή την φορά όμως, θα βάλω αυτό τον μικρό στόχο, στον οποίο ευελπιστώ ότι θα σταθώ στο ύψος του.

εγκώμιο του ποδηλάτου

εγκώμιο του ποδηλάτου

Έτσι άνοιξα το βιβλίο-δώρο και διάβασα μια σελίδα, την έβγαλα και φωτογραφία. Πιστεύω ότι πρέπει να είναι καλό.

Η Σελίδα που διάβασα

Η Σελίδα που διάβασα

Παρόλα που είναι ένα μικρό βιβλίο (μετά βίας φτάνει της 100 μικρές σελίδες, με μεγάλα γράμματα) και θα μπορούσε να διαβαστεί σε μια ημέρα αποφάσισα να το βάλω στην άκρη και να πιάσω αυτά που είχα αφήσει στην άκρη το 2010.

Έτσι ξεκίνησα το ark του Stephen Baxter, ένα βιβλίο που μου το είχα πάρει δώρο στα γενέθλια μου το 2010 και είχε μείνει από τότε άθικτο στην βιβλιοθήκη. Δεν έχουν περάσει καλά καλά 3 μέρες και κοντεύω να το τελειώσω. Πάντα μου άρεσε ο Stephen Baxter και δεν ξέρω γιατί το είχα παραμερίσει. Αν δει κάποιος αυστηρά αυτό το βιβλίο ίσως θα του θυμίσει της γνωστές ρηχές ταινίες καταστροφής του Hollywood. Βέβαια μια τέτοια ταινία δεν θα ήταν ικανή να γεμίσει 500 σελίδες. Έτσι το ζουμί βρίσκεται στους χαρακτήρες, την μηχανική πίσω από την φυσική καταστροφή (για όσους έχουν διαβάσει Baxter καταλαβαίνουν τι εννοώ) καθώς και στην απεγνωσμένη προσπάθεια σωτηρίας του ανθρώπινου είδους.

Η υπόθεση όπως δηλώνει και το εξώφυλλο έχει να κάνει με την κιβωτό. Ο πλανήτης έχει πλημμυρίσει, κάποιοι σκέφτονται υποβρύχιες πόλεις, άλλοι πλωτές και οι πιο τολμηροί μια απόδραση στα άστρα….

Stephen Baxter - ark
Stephen Baxter – ark
Κλασσικό
Καλλιτεχνικά

Χάρτινο δέντρο

Λίγο οξύμωρο μιας που για να βγει το χαρτί πρέπει να κοπεί ένα δέντρο, να πολτοποιηθεί και να ψηθεί.

Μια συνάδελφος σήμερα μας έφερε ένα χάρτινο δέντρο που έφτιαξε ένα αυτά τα free press περιοδικά. Μπορώ να πω πως σαν μικρό παιδί που είμαι κατά βάθος εντυπωσιάστικα και αφού της ζήτησα να μου δείξει πως το φτιάχνουμε, με το που έφτασα σπίτι έφτιαξα και εγώ το δικό μου.

Το δέντρο που έχω ούτως σι άλλος είναι απομεινάρι μιας άλλης εποχής κοντά μιας 10ετίας πίσω και τα στολίδια ίσως και 20ετίας.

Σαν μικρό άθεο παιδάκι δεν πιστεύω στα Χριστούγεννα, αλλά στο κάτω κάτω όπως και να το ζουλήξεις από εδώ και από εκεί…τα Χριστούγεννα είναι μια εντελώς ψεύτικη γιορτή. Ούτε ο Χοντρομπαλάς κόκκινος άι Βασίλης υπήρχε ποτέ ούτε καν ο Κύριος Χριστός που ακόμα και να υπήρχε, σίγουρα δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκέμβρη.

Για αληθινά δέντρα δεν το συζητάω καν. Οπότε μια φτηνή λύση και να κρατήσετε και διάφορα παιδάκια απασχολημένα μπορείτε να φτιάξετε χάρτινα δέντρα.

Το παρακάτω που πήρε 45 λεπτά (90 φύλλα).

Την διαδικασία κατασκευής προσπάθησα να την αναπαραστήσω γραφικά στο παρακάτω σχήμα.

Σχήμα 1

Σχήμα 1

Η όλη ιδέα είναι απλή, παίρνουμε ένα περιοδικό (εγώ πήρα ένα soul του 2007 με αφιέρωμα στην Kirsten Dunst, στον Bob Ross τον Υπουργό εθνικής καταστροφής Ελ. Βενιζέλο και διάφορα επικά αταίριαστα ονόματα όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα)

υλικό για δίπλωμα

υλικό για δίπλωμα

Και ακολουθώντας τις οδηγίες του σχήματος 1 (δηλαδή τρία διπλώματα) σε κάθε σελίδα του περιοδικού. Το αποτέλεσμα φαίνεται παρακάτω.

χάρτινο δέντρο

χάρτινο δέντρο

Ίσως αύριο κάτσω να φτιάξω και ένα χάρτινο αστέρι με ένα φύλλο κίτρινο χαρτί.

Κλασσικό