Καθημερινότητα,γκρίνιες

Μετακόμιση

Περάσαν ήδη 9 μέρες από την ημέρα άφιξής μας στην πόλη του Leicester, 8 από την ημέρα που μπήκαμε στο σπίτι και 2 μέρες από την στιγμή που έφτασαν τα πράγματα μας.

Έφτασαν… τρόπος του λέγειν.

Παρασκευή πρωί και οι Άγγλοι τυπικότατοι μας χτύπησαν την πόρτα μόλις 1 λεπτό αργότερα από την ώρα που είχαμε συμφωνήσει. Ανοίγω την πόρτα, βλέπω έναν σχετικά μεγάλο σε ηλικία τύπο, ο οποίος τελικά ήταν ο οδηγός της μεταφορικής, να μου λέει:

οδηγός: «το φορτηγό δεν χωράει στο δρόμο σας, και δεν έχει και θέση πάρκινγκ».

Του εξηγώ ότι είχαμε αναφέρει ότι ο δρόμος είναι σχετικά στενός, τόσο στην Ελληνική μεταφορική, όσο και στην Αγγλική (οι Έλληνες τα πάνε μέχρι ένα σημείο και μετά τα αναλαμβάνουν οι Άγγλοι), χαμηλής κυκλοφορίας και ότι θέσεις πάρκινγκ υπάρχουν παντού και του δείχνω προς την μία.

οδηγός: «ναι βλέπετε, κάποιος έχει κλείσει τον δρόμο και δεν χωράω, αλλά και να φύγει δεν μπορώ να παρκάρω σε αυτές τις θέσεις γιατί το φορτηγό είναι μεγάλο και μου δείχνει στο βάθος»

Κοιτάω το όχημα που έχει παρκάρει στα 100 μέτρα και βλέπω μια νταλίκα Scania με 10 μέτρα καρότσα πίσω. Μου πέφτουν λίγο τα μαλλιά και του λέω …γιατί ήρθατε με τέτοιο όχημα; του λέω. Μου απαντάει: «Δεν με ενημέρωσαν ότι ο δρόμος είναι στενός, αλλά μην ανησυχείτε θα πάρω το γραφείο και θα δώσει αυτό μια λύση». Ωραία του λέω.

Αφού περάσαν 2 ώρες που οι μεταφορείς κοιτούσαν τους τοίχους, έρχονται ξανά και μας λένε:

«Το γραφείο μας είπε να φύγουμε, να έρθουμε μια άλλη μέρα με μικρότερο όχημα, και να σας ενημερώσουμε ότι στο εντωμεταξύ θα χρεωθείτε εξτρά για την αποθήκευση». Δηλαδή, του απαντάμε, και κοιμόμαστε 5 μέρες στο πάτωμα, γιατί μας είχατε πει ότι θα παραδώσετε μεταξύ 5-11, και ήρθατε την τελευταία μέρα και θέλετε να φύγετε χωρίς να ξέρετε πότε θα επιστρέψετε, και θέλετε να μας χρεώσετε.

Πήρε η γυναίκα μου τρομερά εκνευρισμένη και στην Ελληνική εταιρία και στην Αγγλική εξηγώντας ότι δεν ήταν αυτή η συμφωνία μας. 15 λεπτά μετά κατεβάζουν αυτά τα πράγματα που έχουν οι μεταφορείς με τα χερούλια και της ρόδες και ξεκινήσανε να φέρνουν τα πράγματα 2.5 ώρες αργότερα από την άφιξή τους. Μας ενημέρωσαν όμως, επειδή είχαν καθυστερήσει, ότι δεν θα μπορέσουν να τα απο-συσκευάσουν και να τα τακτοποιήσουν (κάποια ήθελαν βίδωμα) και ότι το γραφείο θα στείλει κάποιον την επόμενη μέρα. Ας είναι λέμε.

Αφού περνάνε 90 λεπτά που φέρνουν πράγματα (ένα, ένα με το πάσο τους). Που να μην βιαζόντουσαν και όλα. Έρχεται πάλι ο οδηγός και μας λέει.

«Υπάρχει πρόβλημα»

Τι πρόβλημα του απαντάω.

«Το φορτηγό είναι γεμάτο πράγματα, και κανονικά έπρεπε να είναι όλα δικά σας, αλλά δεν είναι.  Υπάρχουν άλλα πράγματα στην θέση των δικών σας».

Εμείς τελικά από ότι μας εξήγησαν, τα πράγματα μας είχαν μπει σε 2 μικρά container, και είχαν φέρει μόνο το ένα και ότι το άλλο container ήταν ακόμα στην αποθήκη. Ξανά τηλέφωνα χαμός.

Τελικά τα πράγματα θα τα φέρναν 4 μέρες μετά. Όλο συγνώμη και δεν έχει ξαναγίνει αυτό και ένα κάρο τυπικές χαζομάρες.

Έτσι φύγαν, εμείς με τα μισά πράγματα, όλα στο ισόγειο γιατί δεν ήταν «safe» να τα ανεβάσουν από την στενή σκάλα και περάσαμε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο κουβαλώντας πράγματα μέσα στο σπίτι.

Μέσα στην ατυχίας μας, σταθήκαμε και λίγο τυχεροί. Ήρθε τουλάχιστον το στρώμα και τα κουζινικά.

Ουφ. Πάλι καλά που αφήσαμε την μικρή στην γιαγιά της μέχρι να τακτοποιηθούμε γιατί, καλά, εμείς κοιμόμασταν στο πάτωμα….αυτή που; Το κρεβάτι της (μέρος του βασικά) είναι ακόμα στα πράγματα που λείπουν.

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις,γκρίνιες

πατέρας πρώτη φορά

Ήρθε η μπέμπα επιτέλους και μπήκα στον φανταστικό κόσμο της πατρότητας. Η μάλλον προσπαθώ να μπω, αλλά υπάρχουν τόσο φυσικά εμπόδια στον δρόμο μου όσο και μεταφυσικά.

Από την πρώτη στιγμή έχω νιώσει απίστευτες στιγμές τόσο κουλαμάρας όσο και παράνοιας.

Συνειδητοποιείς ότι υπάρχει άπειρος κόσμος εκεί έξω που πιστεύει στις προκαταλήψεις και σε ένα σωρό χαζομάρες που κυκλοφορούν στον κόσμο και που μέχρι εχτές γελούσες με δαύτες. Από την άλλη έχεις και έναν παιδίατρο, επιστήμονα με τα όλα του, να δείχνει εν μέρει ανακούφιση επειδή ψιλό συνειδητοποιεί ότι έχει να κάνει με λογικούς ανθρώπους αλλά και λίγο μαζεμένο ταυτόχρονα και διπλωμάτη, μπας και έχει καταλάβει κάτι λάθος. Χαρακτηριστική ατάκα.

«από παιδιατρικής άποψης την μικρή μπορείτε να την βγάλετε έξω, αν από την άλλη θέλετε να την κρατήσετε 40 μέρες στο σπίτι, δεν θα σας φέρω αντίρρηση, απλά όσο γίνεται να αερίζετε καλά ο χώρος»

Από την άλλη η πεθερά να είναι πεπεισμένη ότι η μικρή θα πάθει κάτι επειδή μεγαλώνει σε σπίτι με σκύλο να μας βομβαρδίζει με ατάκες. «Τα σκυλιά είναι βρώμικα και μεταφέρουν αρρώστιες». «Να μην πιάνουμε την μικρή με ρούχα που φοράγαμε όσο είμασταν στον ίδιο χώρο αγκαλιά με το σκύλο»

Στο ληξιαρχείο που πήγαν να ρωτήσω τι χρειάζεται για την ονοματοδοσία. Μια τρελή φώναζε στον υπάλληλο να αφαιρέσει το όνομα από το παιδί της (είχε κάνει ονοματοδοσία την προηγούμενη μέρα) και ότι θέλει το παιδί της να βαπτιστεί. Η υπάλληλος να προσπαθεί να εξηγεί ότι η βάπτιση δεν έχει καμία σχέση με την ονοματοδοσία και ακόμα και αν το βαπτίσει θα πρέπει και πάλι να γίνει η ονοματοδοσία επειδή η βάπτιση προσθέτει μόνο θρήσκευμα. Αυτή ουρλιάζοντας είπε ότι τα παιδιά μου θα πάρουν όνομα μετά την βάπτιση και όχι πριν.

Η υπάλληλος είχε μείνει λίγο κάγκελο.

Γενικά ζούμε μια παράνοια…αλλά όσο είμαστε οι τρεις μας…αυτή η παράνοια είναι γλυκιά.

Κλασσικό
Σκέψεις,γκρίνιες

ζήτω!! (το έθνος; το ευρώ;)…κάτι τελοσπάντων

2013-03-24 13.46.08

Σιχαίνομαι τις παρελάσεις, είμαι σίγουρος ότι το αναφέρω σε κάθε επέτειο (μισό λεπτό να το τσεκάρω, να μην λέω και μαλακίες). Μια πρόχειρη αναζήτηση έφερε στην επιφάνεια μια γκρίνια από τις 28 Οκτώβρη και μια σουρεάλ εμπειρία ενώ ήμουν φαντάρος (πάλι από 28 Οκτώβρη)

Διαβάζοντας αυτές τις παλαιές αναρτήσεις, διαπιστώνω ότι πλέον γράφω λιγότερο εγωκεντρικά αλλά περισσότερο παθητικά και λιγότερο λιτά.

Σιχαίνομαι τις παρελάσεις και αυτά που συμβολίζουν. Τα σύμβολα είναι για τους πιστούς. Εδώ δεν υπάρχουν ούτε καν άπιστοι Θωμάδες, τα σύμβολα της σταύρωσης δεν αποτελούν πλέον αποδείξεις του εγκλήματος.

Βέβαια υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις που μεμονωμένες ομάδες χρησιμοποιούν τις παρελάσεις ως συμβολικές διαμαρτυρίες. Το αποτέλεσμα είναι απλά να ενοχλούνται πατριδοκάπηλοι ιπποπόταμοι που δεν διστάζουν να τραβήξουν το σπαθί τους και να πέσουν, οι άλλοι, για το καλό της πατρίδας. Αυτοί να τους συγχωράτε αλλά μετά από τις πατροπαράδοτες φωνές διαμαρτυρίας θα πάνε σπίτι να πιουν ένα εσπρεσσάκι και θα ηρεμήσουν ξέροντας ότι έχουν κάνει το καθήκον τους.

Βέβαια φέτος δεν έγινε κανένα τζερτζελο, μπορεί όλο και κάποιος να μούτζωσε τους επισήμους, να φόραγε μπλουζάκια για ρίψεις χημικών μέσα σε σχολεία, να παρελαύνουν αλλοδαποί στις κεφαλές των σχολείων, αλλά σήμερα, όλα αυτά τα πατροπαράδοτα μαλλιοτραβήγματα, υποσκιάστηκαν από τα γοερά δάκρυα της τσέπης του άλλου.

Έτσι ο καπιταλισμός, ονοματίστηκε χούντα γιατί μας τσούζει που πλέον ανακαλύπτοντας τον ωκεανό, δεν είμαστε τα μεγάλα ψάρια του ενυδρείου.

Εγώ μια φορά, αυτό το τριήμερο κατέκτησα ένα βουνό.

Κλασσικό
γκρίνιες

ντρέπομαι, αηδιάζω, ξερνάω

Δεν θυμάμαι ποτέ να μην ντρεπόμουν που γεννήθηκα σε έναν γεωγραφικό τόπο με τόσους ηλίθιους γύρω μου. Μην με παρεξηγήσετε, δεν θεωρώ τον εαυτό μου έξυπνο. Γιατί κάποιος έξυπνος δεν αναζητάει την ισότητα, την απαλοιφή των τάξεων, πασιφισμό, ηρεμία, ένα τζιν τόνικ και το κορίτσι του.

Ντρεπόμουν μικρός για την βλαχομπαροκια του Έλληνα. Για το «γαμάω και δέρνω». Για το είμαι καλύτερος από τους ξένους. Για το στύβω την πέτρα και την κάνω ζουμί.

Ντρέπομαι για την υπερηφάνεια μιας αμαρτωλής ιστορίας. Για την καπήλευση της «εφεύρεσης» της δημοκρατίας, για τα βελανίδια.

Ντρέπομαι που θεωρητικά σοβαροί άνθρωποι, πρακτικά είναι κάφροι. Και καλά να είμαι εγώ, αυτός ο άγνωστος γείτονας σας, κάφρος. Το να είναι όμως κάφρος κάποιος ο οποίος έχει εκλεχθεί με οποιοδήποτε τρόπο είναι απλά σουρεαλισμός. Μου θυμίζει την μάγισσα των monty pythons που επειδή ζυγίζει το ίδιο με την πάπια η οποία είναι φτιαγμένη από ξύλο (επειδή το ξύλο επιπλέει σαν την πάπια) είναι μάγισσα. Αλλά είπαμε ζω σε ένα γεωγραφικό τόπο περιτριγυρισμένος από ηλίθιους.

Ντρέπομαι που ένα μέρος της εξουσίας, «από όπου και αν σιχαίνομαι» είναι μαυροφορεμένοι με μούσια.

Πλέον δεν ντρέπομαι.
Αηδιάζω.
Αηδιάζω για τον «με το ζόρι» «θες δεν θες» πόλεμο που προσπαθούν να μας επιβάλλουν.
Ξερνάω
Ξερνάω με δηλώσεις φασιστοειδών έξω από δικαστήρια. Ξερνάω με τα δακρυγόνα που πέταξαν σε σχολείο.

Αυτό δεν είναι τρομοκρατία.

Είναι απλά μισανθρωπισμός. Γενικά έχει αρχίσει και αναπτύσσεται ένας παγκόσμιος μισανθρωπισμός. Έτσι για την κατάντια μας φταίνε όλοι όσοι είναι πραγματικά άνθρωποι και δεν μισούν το είδος τους.

Εννοείται πως υπάρχουν και «γεωγραφικοί χώροι» χειρότεροι από τον δικό μου …με πιθανά περισσότερο ηλίθιο κόσμο (αν και δεν απέχουμε από την πρωτιά). Κάτι τέτοιο όμως δεν μας κάνει καλύτερους. Χαζοί είμαστε και εμείς!

Κλασσικό
ότι νάναι,Σκέψεις,γκρίνιες

φασιστική αιθαλομίχλη

//μικρός αλλόφρον κομπασμός
Οι εξελίξεις με βρίσκουν απροετοίμαστο. Δεν μπορώ να αποφασίσω τι καίει περισσότερο τα κανάλια και την κυβέρνηση. Η αιθαλομίχλη ή η Βίλα Αμαλίας;

Τα πεσμένα κέρδη από τον φόρο πετρελαίου, από ένα μέτρο που δεν αποδίδει; ή μια φτηνή δικαιολογία για αύξηση εκλογικών ποσοστών από δήθεν πάταξη ανομίας.(δες μεθεπόμενη παράγραφο)

Βέβαια δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω στο κομμάτι του ότι, ένα τζάκι, ειδικά αν είναι κατασκευασμένο σαν διακοσμητικό, δεν ζεσταίνει πραγματικά το σπίτι. Αλλά οι ξυλόσομπες, αν και κάπως επικίνδυνες αν τοποθετηθούν τυχαία και χρησιμοποιηθούν απερίσκεπτα, κάνουν καλή δουλειά. Οι εμπειρίες μου με τζάκια και ξυλόσομπες περιορίζονται στα παιδικά μου χρόνια στο χωριό της μητέρας μου. Που οφείλεται αυτή η διαφορά; Ε στην φυσική, ξέρετε κλειστό σύστημα vs ανοιχτό. Βέβαια σε πολλά τζάκια υπάρχουν πολλές πατέντες με σωληνώσεις ώστε να μικραίνουν οι απώλειες και ουσιαστικά να ζεσταίνουν κάπως. Έτσι σαν σημείωση αυτή βρε παιδί μου για να μην ξεχνάμε την φυσική του λυκείου μεταξύ άλλων.

Την πρωτοχρονιά, είχα ακούσει σε ραδιοφωνική εκπομπή από δεξιό δημοσιογράφο (δεν βρίσκω γαμώτο το ηχητικό) ότι η πάταξη των καταλήψεων θα είναι αυτή που θα φέρει την νίκη στην ΝΔ σε τυχόν πλησίον εκλογική αναμέτρηση. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται κάποιος να πιστεύει τέτοια μαλακία. Η πάταξη της ανομίας που ενδιαφέρει τον απλό πολίτη πρέπει να βρίσκεται τουλάχιστον 2 σκαλιά πιο πάνω από αυτόν. Ο κλασσικός, τυπικός Έλληνας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτούς που βρίσκονται από κάτω του, μέχρι να βρεθεί αυτός στον απόλυτο πάτο. Εκτός και αν έχει κάποιο όφελος.

Το προφανέστερο, το ότι δηλαδή περνάνε κλίμα για να έχουν δεμένο τον γάιδαρό τους, το αφήνω απέξω. Όποιος ψαρώσει μάλλον πρέπει να πάει να φάει λίγο γρασίδι.

Κλασσικό
Σκέψεις,γκρίνιες

βροχές

Σήμερα θα γκρινιάξω λίγο μέσο επιστημονικής φαντασίας και λίγο γενικότερα επιστημονικά.

Με έχει κουράσει πολύ η βροχή φέτος. Έχω αρχίσει να νιώθω σαν τον Rob McKenna. Για όσους δεν ξέρουν (ή θυμούνται) Ο Rob McKenna είναι ο θεός της βροχής στο κάνοντας ωτοστόπ στο γαλαξία. Είναι ένας γκρινιάρης τύπος, οδηγός νταλίκας, περήφανος κάτοχος ενός τετραδίου όπου καταγράφει διάφορα είδη βροχής. 232 για την ακρίβεια.

Στην πραγματικότητα η βροχές διακρίνονται μόνο σε 3 κατηγορίες έντασης καθώς σε 3 κατηγορίες τρόπου σχηματισμού.

Οι εντάσεις πάνε ως εξής:

Ασθενής: < 2 mm/h
Μέτρια: 2-6 mm/h
Ισχυρή: >6 mm/h

Το κακό με τον Rob McKenna είναι ότι δεν ξέρει ότι είναι θεός της βροχής και δυστυχώς για αυτόν το μόνο που γνωρίζουν τα σύννεφα είναι ότι θέλουν να τον αγαπάνε, να το ακολουθούν και να βρέχουν από χαρά από πάνω του.

Και τελευταία νιώθω και εγώ (όπως και πολλοί άλλωστε, είμαι σίγουρος) ότι τα σύννεφα με έχουν πάρει από πίσω και το μόνο που θέλουν είναι να μου κάνουν παρέα και αγκαλίτσες.

Ένα Παρκινγκ (Newcastle 2003)

Ένα Παρκινγκ (Newcastle 2003)

Ας πάμε λίγο στα πιο επιστημονικά

Ο μέσος όρος βροχής στην Αττική είναι 460mm το χρόνο και συνήθως μετριέται από Οκτώβρη σε Οκτώβρη.

Έτσι φέτος έριξε στο κέντρο της Αθήνας (μετεωρολογικός σταθμός αμπελόκηπων)

Οκτώβρης 33mm
Νοέμβρης 1.8mm
Δεκέμβρης 91.2mm
Γενάρης 34.2 mm
Φλεβάρης 115.4mm (από τα οποία 54.2mm εκείνη την φοβερή δευτέρα που πλημμύρισαν τα πάντα. Σημ. όπως είπαμε τα 6mm/h θεωρείται ισχυρή βροχή φανταστείτε τα 54.2 σε περίπου 4-5 ώρες)

Έτσι έχουμε τον Νοέμβρη που δεν έβρεξε σχεδόν καθόλου. Καθώς και δύο μήνες που έχει ρίξει τα κερατά του τα ίδια.

5 μήνες και το νερό είναι ήδη στα 275.6 το οποίο ξεπερνάει το 50% της συνηθισμένης ετήσιας βροχόπτωσης. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν είναι πολύ….βαριέμαι να υπολογίσω τα χιλιοστά για το συγκεκριμένο πεντάμηνο τον τελευταίων ετών. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι….έχω φάει με το ποδήλατο ότι είδος βροχής μπορείς να φανταστείς…και πολύ συχνά.

Και σαν να μην φτάνει αυτό έχεις και από πάνω το μαλακισμένο το ράδιο να παίζει όλη μέρα αυτές τις καταραμένες διαφημίσεις που ο x ξυρίζεται χωρίς να τρέχει η βρύση, o y έχει να πλύνει το αμάξι του 32 χρόνια και έχει πιάσει μούχλα και ο z λούζει τα μαλλιά του στην βροχή χορεύοντας τσα τσα.

Την στιγμή που οι απώλειες του δικτύου στην αττική είναι «επίσημα» της τάξης του 20%.

Περήφανος γλάρος στην βροχή (Newcastle 2004)

Περήφανος γλάρος στην βροχή (Newcastle 2004)

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις,Φωτογραφία,γκρίνιες

βήματα μπρος αλλά κυρίως πίσω

Αυτή η ανάρτηση θα έχει δύο μέρη. Ένα γενικό (κοινωνικό rant) και ένα προσωπικό.

ΜΕΡΟΣ Α

Όπως συζητούσα και εξηγούσα σε με μια καλή μου φίλη. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω λίγο άσχημα να γράφω συνεχόμενα για «προσωπικά» θέματα (πράγματα που αγαπάω ή ασχολούμαι). Ειδικά όταν, μέρα με την μέρα, τα πράγματα από την μια χειροτερεύουν και από την άλλη τα ζώα καλά κρατούν και τραβάνε και αυτά κουπί με κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Υπάρχει, ακόμα!, πολύς κόσμος που είτε δεν βλέπει, είτε δεν θέλει να ανοίξει τα μάτια του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι το οποίο πριν μερικά χρόνια ήταν μόδα και καύλα όπως το ποδήλατο έχει αρχίζει να γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.  Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι που σπάνια έβλεπες, πλέον το βλέπεις σε κάθε γωνία…έναν συνάνθρωπο σου να κοιμάται.Πρέπει να είναι κάποιος πραγματικά τυφλός αν δεν μπορεί να δει ότι όσο περνάει ο καιρός τα αυτοκίνητα μειώνονται, τα ποδήλατα πληθαίνουν όπως πληθαίνουν και οι άστεγοι.

Αυτά τα τρία «σημάδια» έχουν ένα κοινό παράγοντα, την θυσία με σκοπό την επιβίωση, έτσι επιβάλλεται στους μεν, με το ζόρι και λιγότερο από άποψη, μια ζωή όπου πρέπει να ξεφορτωθούν το αυτοκίνητο τους επειδή δεν έχουν αρκετά λεφτά να το συντηρήσουν, και στους δε, μη έχοντας τίποτα άλλο να χάσουν, χάνουν πρώτα την δουλειά τους και στην συνέχεια το σπίτι τους (συνήθως από κάποια τράπεζα).

Θα γίνω λίγο αυστηρός και θα πω, πως παρόλο που είμαι διατεθειμένος, στο βαθμό που μπορώ να βοηθήσω, κάποιον που έχει μείνει άστεγος, πως αν είχε πάρει ένα από αυτά τα υπέρογκα δάνεια με κάτι δόσεις χιλιάρικου και πάνω…που ακούω από πολλούς πρώτους πεσόντες (ναι έχουμε πόλεμο, όχι μεταξύ μας αλλά και με το κράτος και με τις κακές μας συνήθειες) και δεν καταλαβαίνει τι βλακεία έκανε…ε αεί χάσου. Βέβαια δεν αποτελούν την πλειοψηφία τον περιπτώσεων (πάλι καλά που ο κόσμος δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζω ορισμένες φορές).

Βέβαια από την άλλη όταν κάποιος με κατηγορεί ότι δεν αρκεί να δίνω μια κουβέρτα ή λίγο φαγητό σε κάποιον που το έχει ανάγκη αλλά θα έπρεπε να καταλάβω ότι κτήριο μου κατέβει (δημόσιο) για να κοιμίσω κόσμο μέσα…διαφωνώ όσο δεν πάει και γιαυτό είχα γράψει και αυτή την σχετική ανάρτηση.

Και περνώντας από το ένα rant σε κάποιες λίγο πιο αδόμητες σκέψεις, για μια πιο ομαλή μετάβαση στο δεύτερο και πιο προσωπικό κομμάτι της ανάρτησης. Έχω να πω ότι μου αρέσει αυτή η μείωση τον αυτοκινήτων και η ταυτόχρονη αύξηση του ποδηλάτου.

Ξαφνικά οι δρόμοι είναι λίγο πιο ασφαλείς (και λίγο τα μαύρα τους τα χάλια αφού στην καλύτερη μόνο μπαλώνουν λακκούβες) για τον μέσο ποδηλάτη και όταν κάποιος επιλέξει το ποδήλατο σαν μέσω μεταφοράς είτε το κάνει από καύλα, ανάγκη ή απελπισία (έχω δει μέχρι και άστεγο να έχει ποδήλατο), πράττει κάτι που έπρεπε, να πράξει εξ αρχής.

Πέρα από τα οφέλη της άσκησης, η Αθήνας αν της δώσεις μια ευκαιρία, είναι ωραία πόλη για ποδήλατο και οι αποστάσεις δεν είναι τόσο μεγάλες όπως διάφοροι θεωρούν. Το να διασχίσει κάποιος το 1/3 είναι πραγματικά παιχνιδάκι και δεν πρόκειται να γίνει προφανές παρά μόνο αν τους δώσεις μια ευκαιρία. Τα πράγματα δυσκολεύουν μόνο όταν κάποιος θέλει να πάει από την μία άκρη στην άλλη. Κηφισιά-Πειραιάς για παράδειγμα ή Πειραιάς – Γλυφάδα αλλά πλέον ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις το βάζεις το ποδήλατο στο τρένο, στο μετρό ή και στο τραμ και πας ανάλογα με τις δυνάμεις σου.

ΜΕΡΟΣ Β

Στις 5 Δεκεμβρίου είχα γράψει μια ανάρτηση για τον καινούριο σκελετό που είχα παραγγείλει. Ένα dodici leggero χρώματος  πράσινου (καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ, μην φάμε και ντομάτες και σφαλιάρες άδικα).

Το ποδήλατο από όποια μεριά και να το στρίψεις σου βγάζει μια αίσθηση ιταλικής φινέτσας (παρόλο που τα παρελκόμενα είναι ιαπωνικής προέλευσης). Είναι απίστευτα ελαφρύ και αεράτο και τελικά η αναμονή, κοντά δύο μηνών, άξιζε κάθε λεπτό. Βέβαια με πληροφόρησαν ότι ήμουν σχετικά τυχερός και ότι άλλοι περιμένουν αρκετά περισσότερο.

Έχω ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο (ωσάν τον joker). Μου σπάει λίγο τα νεύρα που δεν το έκανα καμία ουσιαστική βόλτα,  παρά μόνο λίγα μέτρα. Αλλά και αύριο μέρα είναι.

Γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο; Πάντα μας τραβάνε οι μικρές λεπτομέρειες και τρώμε κολλήματα με αυτές.

Οι φωτογραφίες δεν είναι όλες ιδιαίτερα καλές αλλά με τόσο χαμηλό φωτισμό τι να κάνεις δηλαδή….

 

ευχαριστώ το 48×17 για το ποδήλατο και την ιδιαίτερη προσοχή που δίνει σε κάθε ενδιαφερόμενο

Κλασσικό