Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις,γκρίνιες

πατέρας πρώτη φορά

Ήρθε η μπέμπα επιτέλους και μπήκα στον φανταστικό κόσμο της πατρότητας. Η μάλλον προσπαθώ να μπω, αλλά υπάρχουν τόσο φυσικά εμπόδια στον δρόμο μου όσο και μεταφυσικά.

Από την πρώτη στιγμή έχω νιώσει απίστευτες στιγμές τόσο κουλαμάρας όσο και παράνοιας.

Συνειδητοποιείς ότι υπάρχει άπειρος κόσμος εκεί έξω που πιστεύει στις προκαταλήψεις και σε ένα σωρό χαζομάρες που κυκλοφορούν στον κόσμο και που μέχρι εχτές γελούσες με δαύτες. Από την άλλη έχεις και έναν παιδίατρο, επιστήμονα με τα όλα του, να δείχνει εν μέρει ανακούφιση επειδή ψιλό συνειδητοποιεί ότι έχει να κάνει με λογικούς ανθρώπους αλλά και λίγο μαζεμένο ταυτόχρονα και διπλωμάτη, μπας και έχει καταλάβει κάτι λάθος. Χαρακτηριστική ατάκα.

«από παιδιατρικής άποψης την μικρή μπορείτε να την βγάλετε έξω, αν από την άλλη θέλετε να την κρατήσετε 40 μέρες στο σπίτι, δεν θα σας φέρω αντίρρηση, απλά όσο γίνεται να αερίζετε καλά ο χώρος»

Από την άλλη η πεθερά να είναι πεπεισμένη ότι η μικρή θα πάθει κάτι επειδή μεγαλώνει σε σπίτι με σκύλο να μας βομβαρδίζει με ατάκες. «Τα σκυλιά είναι βρώμικα και μεταφέρουν αρρώστιες». «Να μην πιάνουμε την μικρή με ρούχα που φοράγαμε όσο είμασταν στον ίδιο χώρο αγκαλιά με το σκύλο»

Στο ληξιαρχείο που πήγαν να ρωτήσω τι χρειάζεται για την ονοματοδοσία. Μια τρελή φώναζε στον υπάλληλο να αφαιρέσει το όνομα από το παιδί της (είχε κάνει ονοματοδοσία την προηγούμενη μέρα) και ότι θέλει το παιδί της να βαπτιστεί. Η υπάλληλος να προσπαθεί να εξηγεί ότι η βάπτιση δεν έχει καμία σχέση με την ονοματοδοσία και ακόμα και αν το βαπτίσει θα πρέπει και πάλι να γίνει η ονοματοδοσία επειδή η βάπτιση προσθέτει μόνο θρήσκευμα. Αυτή ουρλιάζοντας είπε ότι τα παιδιά μου θα πάρουν όνομα μετά την βάπτιση και όχι πριν.

Η υπάλληλος είχε μείνει λίγο κάγκελο.

Γενικά ζούμε μια παράνοια…αλλά όσο είμαστε οι τρεις μας…αυτή η παράνοια είναι γλυκιά.

Κλασσικό
ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων

μπαιναρι κοουντ

Αλλάξαμε θέση οι προγραμματιστές,στο γραφείο, μας μάζεψαν και μας έβαλαν στο βάθος, στο δικό μας προσωπικό μπουντρούμι. Ο πελάτης όταν μπαίνει μέσα πρέπει να βλέπει αιθέριες υπάρξεις και γλυκές φωνούλες. Οι δράκοι, με το ψηφιακό θησαυρό είναι κρυμμένοι στα σκοτάδια (ποιητική αδεία, έχουμε άπλετο φως δες μπαλκονόπορτα).

Ήρθε και ένας καινούριος και περιμένουμε ακόμα έναν. Πολιτικά μάλλον τον κόβω για σφαλιάρες. Μπορεί να ψήφισε και ΧΑ, τύπου «για να μάθουν» που ήταν και της μόδας εκεί γύρω στις προηγούμενες εκλόγές. Μπορεί να κάνω και λάθος, δεν θέλω να των ρωτήσω, φοβάμαι την αντιδρασή μου, σίγουρα από πολιτικές θεωρείες δεν ξέρει το παραμικρό, αυτό είναι προφανές.

Ποτέ δεν ήμουν από εκείνους που βοιάζονται σε συμπεράσματα, παίρνω τον χρόνο μου και απολαμβάνω την διαδικασία όπως απολαμβάνω, αυτή την στιγμή, το φλυτζάνι καφέ που έχω δίπλα μου.

Τουλάχιστον η επόμενη άφιξη είναι δικιά μας.

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων

Αυτός είναι χαζός

Μου αρέσει να γράφω ιστορίες, το ηθικό δίδαγμα δεν είναι ιδιαίτερα απαραίτητο. Ζούμε σε ενδιαφέρον εποχές.

Θέλω να αναφέρω δύο περιστατικά με κοινό παρανομαστή. Η χρονική απόσταση μεταξύ τους μόλις 24 ώρες.

Την μεγάλη τρίτη ξύπνησα αρκετά νωρίς για να πάω να διεκπεραιώσω κάποιες δουλειές στην τράπεζα. Το υποκατάστημα στο οποίο συχνάζω, θα μπορούσε να είναι στοιχειωμένο. Ένα τετράγωνο δωμάτιο με 2 ταμία 2 υπάλληλους και τον διευθυντή. Σπανίως έχει κόσμο, τουλάχιστον τις ώρες που πηγαίνω συνήθως (8-9 το πρωί).

Την τρίτη όμως είχε 9 άτομα ουρά, ήταν όμως γεμάτες οι 10 από τις 12 θέσεις, αναρωτήθηκα τι περιμένει ο ένας επιπλέον. Οπότε έπρεπε να περιμένω το τραγικό διάστημα των 14 λεπτών. Τα λεπτά πέρναγαν νυσταγμένα, δεν είχα πιει καν καφέ και αναρωτιόμουν ποίος από όλους αυτούς που περιμένουν δεν είχε νούμερο, μετά από εμένα μπήκε μια κοπέλα και αμέσως μετά την κοπέλα μπήκε μια τσιγγάνα.

Πιάνει η τσιγγάνα την κοπέλα και την ρωτάει, πειράζει να πάω στο ταμείο να κάνω μια ερώτηση. Ξαφνιασμένη η κοπέλα της απαντάει. «Γιατί να περιμένετε, ρωτήστε τον διευθυντή» η τσιγγάνα απαντάει αμέσως «ποιόν αυτόν εκεί; αυτός είναι χαζός δεν καταλαβαίνει». Έτσι κίνησε η τσιγγάνα προς το ταμείο παρακάμπτοντας την ουρά και ρωτάει την ταμία.

«Από εσένα κοπέλα μου σηκώνουμε λεφτά» «ε ναι από που αλλού» της απαντάει η ταμίας. Βγάζει το βιβλιάριο η τσιγγάνα και κάνει, δώσε μου τότε 2 κατοστάρικα (ξέρεις από εκείνα τα καινούρια) :P

Και τότε έγινε το χαμός. Ένας χοντρούλης κύριος στις πρώτες καρέκλες άρχισε πέρα από τα κλασσικά «υπάρχει ουρά μωρή ξεκωλιάρα» αναγκάζοντας την τσιγγάνα να πάρει νούμερο. Συνέχισε μονολογώντας «έτσι θα σώσουμε την χώρα» «έτσι ψηφίζεις» «όλα με κλεψιές και ψέμματα σε αυτή την χώρα»

Οι λέξεις του με ενόχλησαν περισσότερο από την τσιγγάνα.

Ο χρόνος πέρασε και ήρθε η σειρά μου. Όλοι είχαν φύγει από την τράπεζα εκτός από την κοπέλα την τσιγγάνα και τον χοντρό κύριο. Το μυστήριο λύθηκε…ήξερα ποιος δεν είχε νούμερο.

Δεν ξέρω τι περίμενε…τον άφησα εκεί.

———————

Το δεύτερο είναι πολύ απλό χωράει σε 2 γραμμές. Σουπερμάρκετ, με το που έχει ανοίξει. Κρατάω ψωμί, τυρί και ένα χυμό και πλησιάζω το μοναδικό εκείνη την ώρα ταμείο που ήταν ανοιχτό. Μια κυρία από πίσω μου με σκουντάει στην πλάτη. Κρατάει κάτι που φαίνεται σαν 2 κιλά φέτα.

«συγνώμη νεαρέ μπορώ να περάσω πρώτη μιας που έχω μόνο ένα πράγμα»

Σηκώνω τα γυαλιά της δείχνω τα πράγματα που κρατάω. Μου λέει ευχαριστώ και περνάει μπροστά. Είμαι τόσο μαστουρωμένος από τον ύπνο που δεν έχω όρεξη καν να μιλήσω. Την αφήνω.

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα,Πολιτική

που είναι η παιδεία σήμερα;

Σήμερα ξεκίνησα νωρίς για την δουλειά. Λίγο νωρίτερα δηλαδή από ότι συνήθως γιατί τις ώρες που κυκλοφορούμε στο δικό μας γραφείο, μόνο νωρίς δεν τις λες. Ο λόγος ήταν ότι είχε κολλήσει το ένα πετάλι στο ποδήλατο και σχεδόν διέλυσα την 15άρα βίδα χωρίς να καταφέρω να το βγάλω. Έτσι κύλησα αργά, ημι-ποδαράτος προς στο σταθμό για να το πάω σε έναν γνωστό μου ποδηλατά στο Μαρούσι, μπας και βρούμε λύση, πριν ανηφορίσω για το γραφείο.

Κάποια στιγμή, δεν θυμάμαι σε ποιον σταθμό, κάπου μεταξύ Ομόνοιας και Άγιου Νικολάου, μπήκε ένα τεράστιο τσούρμο με παιδιά. Καλά,μάλλον όχι και τόσο παιδιά παιδιά παρά οριακά ενήλικες (ή ότι ηλικία έχουν σε αυτά τα ξεχασμένα χρόνια της δευτέρας Λυκείου).

Συζητούσαν το ότι έχουν φτάσει στα μέσα της χρονιάς και δεν έχουν ακόμα καθηγητές σε πολύ κύρια μαθήματα. Για την ακρίβεια δεν είχαν χημικό και καθηγητή πολιτικής οικονομίας. Δώσανε ιδιαίτερη έμφαση στην έλλειψη χημικού, μιας που είναι και ένα από τα εξεταζόμενα μαθήματα.

Τελικός τους στόχος το υπουργείο παιδείας στο Μαρούσι, όπου πήγαιναν να διαμαρτυρηθούν με ένα μικρό αυτοσχέδιο πανό (μισώ τα εκτυπωμένα πανό)….και πέρα από αυτό είχαν δοκιμάσει (δεν κατάλαβα με τι επιτυχία) να κάνουν και μια κατάληψη στο σχολείο τους (Δήμος Αθηναίων;?)

Το ευχάριστο είναι ότι πέρα από τα κλασσικά αγοράκια του τύπου «σπάω πλάκα και είμαι γαμάτος» και τα χαζά κοριτσάκια «με νοιάζει μόνο το βαμμένο νύχι» είδα και πραγματικά συνειδητοποιημένα άτομα, που δεν πήγαιναν να σπάσουν πλάκα αλλά πραγματικά να διαμαρτυρηθούν και να απαιτήσουν το μέλλον τους.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό σημείο ήταν το ότι στην συγκεκριμένη διαδήλωση θα ερχόντουσαν και ορισμένοι γονείς (ένας από τους οποίους από ότι πήρε το αυτί μου και καθηγητής μιας κοπέλας που προσπαθούσε να βάλει σε κατάλληλο κλίμα τους υπόλοιπους).

Ένα τελευταίο, το οποίο δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση (αλλά αξίζει να αναφερθεί γιατί κατά βάθος είμαστε λίγο σκατοκοινωνία)…είναι που γυρνάει το κορίτσι (με την μαμά καθηγήτρια) σε μια στιγμή που την ρώτησε μια άλλη κοπέλα «γιατί δεν ήρθε ο τάδε» και απάντησε με έναν ιδιαίτερο εκνευρισμό «μου είπε, πως αυτός έχει χημικό (ιδιαίτερα) και δεν τον ενδιαφέρει».

μπλεργκ!

Κλασσικό
ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις

hipster + straight = wtf

Τελευταία ήθελα να γράψω κάτι πιο προσωπικό διότι πάντα βγαίνουν πολλές και ενδιαφέρον ιστορίες. Μου αρέσει να παράγω ενδιαφέρουσες ιστορίες. Θα μπορούσα να βγάλω και κάποιες από το μυαλό αλλά προτιμώ την πραγματικότητα. Κάποτε που με βασανίζαν αρκετά προσωπικά. Πλέον αυτά που με βασανίζουν είναι απλά ψίχουλα σε ένα γυάλινο τραπέζι και εγώ κάθομαι με τα μάτια στο ύψους του γυαλιού, τα κοιτάω και τα φυσάω απαλά.

Έτσι είπα να ασχοληθώ με μια παλιά ιστορία η οποία αναπήδησε πρόσφατα από τα σκονισμένα καφάσια του μυαλού μου, με αφορμή μια συζήτηση για το «τι είναι χιπστερ» (αμέ σοβαρά κοινωνιολογικά θέματα) και «γιατί ένας straight, ντύνεται σαν gay» ( η ποιότητα ανεβαίνει).

Με ένα καρπούζι 500 κουκούτσα. (Σε αυτό το σημείο θα σταματήσω να σπαταλάω το διάλλειμα μου στην δουλειά και θα φάω lemon pie, και θα συνεχίσω το κείμενο το απόγευμα)

Λόγω ανωτέρας βίας και οικογενειακής παράνοιας δεν κάθισα το απόγευμα. Έτσι λοιπόν, σας ευχόμαι καλό μήνα και συνεχίζω.

Όταν ήμουν μικρό παιδί (εκεί στα πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου), είχα ξυπνήσει 7 το πρωί (ξέρετε ότι εννοώ ότι δεν είχα κοιμηθεί καθόλου, απευθείας πήγα) και είχα ανέβει στην σχολή για να πάρω τα λιγοστά κανονικά βιβλία που μας δίνει η σχολή (τώρα βέβαια από του χρόνου ούτε για φωτοτυπίες δεν τα βλέπω….θα μαζεύονται όλοι θα τα απαγγέλει κάποιος…και ότι θυμάσαι ή ηχογράφησης στο κινητό, διότι και η κανονική ψηφιακή διάθεση δεν βολεύει, όταν ο εξυπνότερος των έσωθεν νομίζει ότι το «wrong username or password» σημαίνει ότι έπεσε το internet [και οι γονείς μου το ίδιο πιστεύουν]). Έτσι φορτωμένος ως γαϊδάρι κινούμεθα προς την έξοδον και την απερχόμενη λύτρωση προερχόμενη δια της επαφής μου με το στρώμα, πετάγεται μια κοπέλα ωσάν τον φαντομά και μου λέει «μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση»

ξαφνιασμένος μεν, κοιμισμένος δε, απαντώ ασυναίσθητα ένα ξερό «ναι»

και τότε είδα ένα τούβλο να πετάγεται με μία εντυπωσιακή γυριστή κίνηση, σε μορφή ερώτησης φυσικά. «να σου πω, είσαι straight; αν ναι, θες να πάμε για καφέ»

ταλαιπωρημένος από το ξενύχτι και με το ένα μάτι να κλείνει από την νύστα απάντησα με στριφνό ύφος (δεν πίνω καφέ, ήταν μια εποχή που προσπαθούσα να το γυρίσω στο τσάι αλλά τελικά ο καφές με κέρδισε πλέον για πάντα). Στα επόμενα 5 δευτερόλεπτα το χαρούμενο προσωπάκι της κοπελιάς άρχισε να κατεβάζει μαύρες πλερέζες, συνειδητοποιώντας δε τι μαλακία είπα σταμάτησα την καθοδική κίνηση τον πλερεζών πετώντας ένα… «πολύ ευχαρίστως όμως να πάμε να πιούμε ένα τσάι (πσσσσ εντελώς φλωράκι και αγγλάκι, αλλά τα μπάλωσα), αλλά όχι σήμερα γιατί έχω να πάω για ύπνο». Έτσι δώσαμε μέρος συνάντησης (τα κινητά ήταν στα πρώτα τους βήματα και η κοπέλα δεν είχε ακόμα σταθερό, δεν θυμάμαι καν αν έβαλε ποτέ και όλας).

Η ιστορία φυσικά έχει και συνέχεια, τι απέγινε, απέβη το μοιραίο κτλ κτλ. Δεν έχουν όμως σημασία στο παρόν κείμενο (τώρα το παίζω ότι έχω και θέμα τρομάρα μου).

Και φτάσαμε στο επίμαχο ερώτημα

ΧΙΠΣΤΕΡ

Η λέξη χιπστερ έκανε πρώτη φορά την εμφάνιση της το 1940 και ήταν χαρακτηρισμός για τους λάτρεις της  Jazz που όμως ακολουθούσαν και ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Συγκεκριμένο ντύσιμο, δική τους διάλεκτο, χρήση κάνναβης, χαλαρή συμπεριφορά, σαρκαστικό χιούμορ, φτωχοί κατά θέληση και μια σχετική σεξουαλική ελευθερία.

Αν κάποιος κάνει μια μικρή ερευνά στο σημερινό χιπστερ θα χαθεί σε ένα πλήθος ερμηνειών, χαρακτηρισμών και περιγραφών. Χιπστερ είναι βασικά όλοι, αρκεί να κάνουν κάτι από άποψη ή και καλά από άποψη.

Άρα

χιπστερ είναι όποιος κάνει ποδήλατο, άσχετα αν υπάρχει κόσμος που πραγματικά το γουστάρει και δεν το κάνει από μόδα.

χιπστερ είναι αυτός που καλλιεργεί φαγητά μόνος του για τον εαυτό του. Άσχετα αν υποστηρίζεται από την ιδεολογία του και τα πιστεύω του.

χιπστερ είναι και αυτός που ντύνεται λιγότερο μάτσο αντρικά ενώ είναι στρειτ (κάποιος φίλος μου, που τώρα δυστυχώς δεν ζει, μου είχε πει «εγώ για καφέ με εσένα ενώ φοράς ψαράδικο παντελόνι δεν πηγαίνω, πρώτα θα πας να αλλάξεις! για γκομενάκια πάμε όχι  να μας περάσουν για αδελφές»).

Απορία ένας γκέι που ντύνεται «μάτσο» είναι χιπστερ; (κάποιος μου είπε, εξαρτάται το μουστάκι, αλλά θα αγνοήσω την απάντηση ως «καθαρή κακία»)

χιπστερ είναι αυτός που έχει μούσι (καλοδιατηρημένο)

χιπστερ είναι αυτή που φοράει πολύχρωμα ρετρό ρούχα και τσάντες.

χιπερ είναι αυτή και αυτός που ντύνονται επιμελώς ατημέλητα.

 

ανούσιο λίγο θέμα απλά με την σπάνε πολύ τα στερεότυπα. be real

out

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Ιστορίες ανθρώπων

συνέντευξη με έναν ιταλό φοιτητή

Το Σαββάτο γύριζα όλη μέρα με το ποδήλατο, εν το μεταξύ προέκυψε να πάω και μια βόλτα από το γραφείο γιατί είχαμε ξεχάσει κάτι πράγματα. Έτσι, για ένα κομμάτι του γυρισμού, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το τρένο, είχα να βγω και μια βόλτα το βράδυ και δεν ήθελα να είμαι ιδιαίτερα κουρασμένος.

Ενώ έβγαινα από τον σταθμό με πλησιάζει ένας τύπος, γύρο στα 23, ίσως και μικρότερος και με ρωτάει αν μιλάω αγγλικά. Η προφορά καθαρά ιταλική και τα αγγλικά …εε ιταλικά, λίγο σπασμένα και δυσνόητα.

Μου είπε ευγενικά ότι δεν θέλω να σου φάω το χρόνο αλλά κάνω μια ερευνά για την διπλωματική μου εργασία και θα ήθελα να μου απαντήσεις σε κάποιες «απλές» ερωτήσεις.

Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν λίγο καχύποπτος αλλά οι δυνάμεις αγνόησης με είχαν εγκαταλείψει συν ότι με έτρωγε λίγο η περιέργεια. «shoot» του λέω…δεν το έπιασε και του είπα «go ahead ask».

Και εκεί πέφτει η πρώτη ερώτηση βόμβα «what is your purpose in life». Του ξεκαθάρισα ότι μόνο «απλή»  δεν την λες την ερώτηση. Δεν ξέρω τι φταίει αλλά ποτέ δεν είχα τέτοιες φιλοσοφικές ανησυχίες. Από την ζωή είμαι περαστικός, και αν υπάρχει ένα κρυμμένο purpose από πίσω…μάλλον θα είναι το να πολεμήσεις για μια ήρεμη μετάβαση μέχρι τον θάνατο. Αυτό μεταφράζεται αυτομάτως στο να παλεύεις για τα ιδανικά που πιστεύεις και για το δικαίωμα του καθένα να έχει αυτή την «ήρεμη» μετάβαση.

Ελπίζω να μην κατηγορηθώ ότι χρησιμοποιώ πολύ θρησκευτικούς όρους….δεν θα μου άρεσε.

Η επόμενη ερώτηση ήταν αν με ενοχλούν οι ανοιχτές σχέσεις σαν ιδέα και αν θα έκανα ποτέ μια. ‘Έχοντας ήδη το πρώτο μου hint από την πρώτη ερώτηση το πήρα μυρουδιά ότι πρόκειται για «θρησκευόμενο» άνθρωπο που πιθανότατα σπουδάζει σε κάποια αντίστοιχη θεολογική σχολή (έπεσα μέσα).

Η απάντηση μου αναμενόμενη …ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι επιλέξουν αρκεί να μην ενοχλούνται ή ενοχλούν τον σύντροφο τους. Έκλεισα λέγοντας ότι προσωπικά δεν θα το έκανα.  Αυτό για κάποιο λόγο του κίνησε την περιέργεια και με ρώτησε γιατί. Του είπα πως μια τέτοια κατάσταση την βρίσκω πολύ βαρετή και κουραστική. Εδώ δεν αντέχουμε καλά καλά έναν σύντροφο…που να πας να μπλέξεις με πολλούς.

Απάντησε λέγοντας «that’s a good one, which I’ve never heard before»

Από εκείνο το σημείο οι ερωτήσεις πάνω κάτω πήραν μορφή συζήτησης. Με ρώτησε αν πιστεύω ότι μέσω της κρίσης οι αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων έχει αυξηθεί και την γνώμη μου για το μεγάλο ποσοστό του «neo-nazi group» (έτσι το έθεσε).

Ε, η γνώμη μου για αυτά είναι πολύ ξεκάθαρη και βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι. Εν ολίγης οι άνθρωποι σε καιρούς δυσκολίας μοιράζονται προς και τις δύο κατευθύνσεις. Οι μεν μαθαίνουν να αλληλοβοηθιούνται και να επιβιώνουν και οι δε μαθαίνουν να μισούν.  Ελπίζω στην πρώτη κατηγορία να εμπίπτουν περισσότεροι.

Η τελευταία ερώτηση ήταν αν πιστεύω στον θεό. Νομίζω ότι ξαφνιάστηκε λίγο όταν του είπα ότι είμαι άθεος και ότι τα πράγματα «make more sense when there is no divine power». Ξαφνιάστηκε γιατί οι απαντήσεις μου, ψιλό ταίριαζαν με ένα «θρησκευτικό» προφίλ. Του είπα ότι το να είσαι σωστός, λογικός, να σέβεσαι τις ελευθερίες του άλλου και να μην παραβιάζεις τα δικαιώματα του δεν έχει τίποτα να κάνει με την θρησκεία…αντιθέτως είναι απλά κάτι που θα έπρεπε να είναι κοινή λογική.

 

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις

Εκτός υπηρεσίας

Είναι η τρίτη φορά στην ζωή μου που κάνω εισαγωγή σε νοσοκομείο.

Η πρώτη φορά ήταν το 1999 και η δεύτερη το 2008. Και οι δύο φορές για ένα πρόβλημα που εχω στην μέση από μικρός αλλά και που πλέον ούτε με ενοχλεί ιδιαίτερως (υπάρχουν φορές που πονάω όταν κοιμάμαι πολλές ώρες) ούτε παίρνω κάποια φαρμακευτική αγωγή (υπάρχουν εναλλακτικοί και καλύτεροι τρόποι αντιμετώπισης). Είναι με αλλά λόγια κάτι που εχω μαθει να ζω μαζί του και να το αντιμετωπίζω κατάλληλα (αρκετή γυμναστική, πολύ ποδήλατο και σχετικα προσεγμένη δίαιτα).

Εχτες και ενώ γύριζα από μια φιλη που αρχίζω και εκτιμώ παρά πολύ (ήταν η ίδια που ήρθε με μάζεψε και με έφερε στο νοσοκομείο) γλίστρησα σε κάτι λάδια, σε κάποια γυαλιστερά πλακάκια και του κατάλαβα για πότε η μούρη μου είχε γίνει ένα με το πάτωμα. Καταραμένη καλοκαιρινή (πλέον) βροχή. Μπορεί να μου καναν ένα τόνο ακτινογραφίες (7) αλλά ηξερα πολύ καλά ότι κάτι είχα σπάσει. Τελικά είχα κάταγμα στο ζυγωματικό τόξο, αρκετά καθαρό.

Το αποτέλεσμα αρκετά ξεκάθαρο, το σπάσιμο πέρα του αισθητικού προβλήματος, εμποδίζει την μασελα να κλείσει και η μόνη λύση είναι να μπω στο χειρουργείο. Σε γενικές γραμμές δεν εχω κανένα άγχος, ίσως μια μικρή ανησυχία όσο αφορά την ολική νάρκωση. Έτσι μέσα στην ατυχία μου βρέθηκα αρκετά τυχερός ώστε να μπορούν να με χειρουργησουν αύριο το πρωί.

Υπάρχει κόσμος που απορεί πως μπορεί κάποιος να κάθεται και να γράφει τέτοιες σκέψεις. Είναι και αυτός ένας τρόπος ψυχοθεραπείας απλά αντί να εκτιθεσαι στον ψυχίατρο, εκτιθεσαι συνειδητά σε όλων τον κόσμο (ή τελοσπαντων στα 30 άτομα που με διαβάζουν) κάτι το οποίο με κάνει έστω και σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο πολύ ποιο ειλικρινή.

Θλίβομαι που δεν θα μπορώ για ένα μήνα να κάνω ένα από τα λίγα πράγματα που μου δίνουν απεριόριστη χαρά και ευχαρίστηση, δηλαδή ποδήλατο. Επίσης για δικό μου πλέον καλό δεν θα πρέπει να ξανακάνω ποδήλατο χωρίς κράνος γιατί τύχει και χτυπήσω στο ίδιο σημείο, απλά την γαμησα.

Καλή μου επέμβαση και ανάρρωση, ελπίζω να ονειρευτώ και εγώ ελέφαντες την ώρα της νάρκωσης, σαν την queenie (δεν εχω ιδέα πως να βάλω από το tab, links)

Κλασσικό