Καλλιτεχνικά,Λογοτεχνία

Τρένα μάνγκα μου

Νομίζω ότι όλοι όσοι διαβάσανε την προηγούμενη ανάρτηση καταλάβαν όχι πλέον σπαταλάω πάρα πολύ χρόνο μέσα σε ένα τρένο. Για την ακρίβεια, περίπου ένα δύωρο.

Θα μου πείτε, και δεν θα έχετε τόσο άδικο, ότι και στην ελλάδα σπαταλούσες σχεδόν τόσο στα ΜΜΜ. Γεγονός, για 2 χρόνια τουλάχιστον. Αλλά δεν είναι το ίδιο, εδώ στα τρένα κάθεσε και έχει τραπεζάκι, δεν μυρίζεις την μασχάλη του διπλανού ενώ αναπτύσεις υπεράνθρωπες δυνάμεις για να μην πάθεις ασφυξία. Γιαυτό άλλωστε είχα καταντήσει να προτιμώ να κάνω 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο, ιδιαίτερα στην επιστροφή, από το να μπω στο τρένο.

Εδώ κάνω βέβαια 180 χιλιόμετρα την ημέρα. Σαν να μένω αθήνα και να δουλευώ χαλκίδα υποθέτω.

Οπότε το πρωί, συνήθως κοιμάμαι, τα βάσανα του να είσαι γονέας, …και στην επιστροφή διαβάζω. Στην αρχή διάβαζα βιβλία, αλλά σύντομα κουράστηκα …οπότε το ξαναγύρισα (δεν μετράει βέβαια σαν επιστροφή γιατί δεν είχα σταματήσει ποτέ) στα manga.

Διαβάζω κάτι του στυλ 20 διαφορετικά. Πολλά κλασικά, αλλά και αρκετά εντελώς καινούρια (ξεπέρασα και το σύνδρομο της νοσταλγίας, πάει διάβασα όσα βλέπαμε στην τηλεόραση μικροί). Μεταξύ τους θα ξεχωρίσω 3.

Fire Punch

Δεν βρίσκω λόγια καν να το περιγράψω αυτό, ίσως κάτι του στυλ …φοβερά εμετικό, και αριστούργημα ταυτόχρονα. Υπάρχουν τέυχη που θα ήθελα απλά να κλείσω τα μάτια και να περάσει …αλλά το βιβλίο, ακόμα και το εικονογραφημένο, δεν είναι ταινία.

Η ιστορία είναι αρκετά περίεργη. Ξαφνικά κάποιοι άνρθωποι έχουν αναπτύξει κάποιες δυνάμεις (τύπου xmen) και μια (δεν έχει εμφανιστεί ακόμα) έχει παγώσει όλο τον πλανήτη, έχουν περάσει πολλά χρόνια, δεν υπάρχουν πια αποθέματα φαγητού, ο ένας τρώει τον άλλον και γενικά έχει φτάσει η κοινωνία σε εντελώς διαστροφικό σημείο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος με την δύναμη της αναγέννησης, του κόβεις χέρι και ξαναφυτρώνει, οπότε σε κάποια φάση τον χρησιμοποιούσαν για φαγητό κοβοντάς του συνεχώς μέλη, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε με την θεληση του.

Σε κάποια φάση, κάποιος που έχει την δύναμη να βάζει φωτιά σε κάτι, αλλά να μην σβήνει μέχρι το αντικείμενο να καεί εντελώς, προσπαθεί να τον σκοτώσει καιγοντάς τον.

Το αποτέλεσμα είναι Ο φλεγόμενος ανθρώπος.

Φοβερό!! για γερά στομάχια όμως.

 

One Punch Man

Ακόμα ένα manga (υπάρχει και σε anime) με υπερήρωες. Εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα όμως. Υποτίθεται ότι επιτίθονται στην γη κάτι τέρατα, ψιλοαδιάφορα ως τώρα για την ιστορία βέβαια, και ο ήρωας μας αποφασίζει να γίνει απίστευα δυνατός για να τα νικήσει. Μόνο που γίνεται τόσο δυνατός που πλέον τα νικάει όλα με μια μπουνιά, και γενικά βαριέται ελεινά.

Στόχος του….να βρει κάποιον ή κάτι, που να αντέξει παραπάνω από μία μπουνιά, μπας και ξεφύγει από τα δίχτυα της κατάθλιψης.

 

Toriko

Για χρόνια το απόφευγα, η υπόθεση μου φαίνοταν βαρετή (ακόμα μου φαίνεται όταν διαβάζω την υπόθεση). Θα μπορούσα να την περιορίσω σε μια γραμμή΄

‘φαγητό, μαγειρική, τέρατα’ κάτι τύποι κυνηγάνε τέρατα για να τα φάνε, γιατί όπως μας λενε είναι πολύ νόστιμα. Όσο πιο δύσκολο το τέρας…τόσο πιο δύσκολο να το μαγειρέψεις.

Γενικά ψιλομαλακία. Αλλά άκουγα καλά λόγια οπότε είπα να το διαβάσω. Και όντως μέχρι ένα σημείο είναι τρομερή μαλακία. Μέχρι που μάλλον (υποθέσεις κάνω) κάποιος του είπε του συγγραφέα να το κάνει λίγο πιο ενδιαφέρον (η σειρά ακυρώθηκε πολύ γρήγορα) και έβαλε στην ιστορία πολλά καταπληκτικά στοιχεία (ίσως το έκανε και επίτηδες) και ξαφνικά γίνεται φοβερή σειρά.

Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα manga είναι το σχέδιο. Ξεκίνησε κάπως περίεργο, θα έλεγα ότι οι χαρακτήρες ήταν μια ανάμιξη πολύ παλιάς τεχνοτροπίας με λίγο συγχρόνα στοιχεία και πολύ άσχημοι, μετά από ένα σημείο όμως το συγκεκριμένο manga έχει γίνει έργο τέχνης, νομίζω ότι πλέον η υπόθεση έχει μικρή σημασία (άσε που τους τελευταίους μήνες απλά προσπαθούν να σκοτώσουν όλοι ένα τέρας από μια άλλη διάσταση, και έχει μόνο ξύλο και καμία ιδιαίτερη υπόθεση). Το σχέδιο όμως είναι τόσο φοβερό που μου αρέσει πάρα πολύ απλά να χαζεύω τις σελίδες. (ίσως πρέπει να κάνω καμιά αφίσα)

 

Αυτά. Θα ήθελα γενικά να κάνω τακτικά reviews για manga αλλά δεν έχω χρόνο, σήμερα είναι παρασκευή, σε μια εβδομάδα πάω διακοπές… όλα πάνε καλά :)

Advertisements
Κλασσικό
Λογοτεχνία

Ian M. Banks – Matter

Υπάρχουν βιβλία που τα αγοράζουμε για τον xy λόγο χωρίς όμως με σκοπό να διαβαστούν αμέσως, έτσι καταλήγουν πιάνουν μια μικρή σκονισμένη γωνιά της βιβλιοθήκης μας, περιμένοντας υπομονετικά την σειρά τους. Δεν ξέρω για την δικιά σας βιβλιοθήκη αλλά στην δικιά μου, για όλα τα βιβλία κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά τους.

Σήμερα τελείωσα ένα βιβλίο που είχα αγοράσει 2.5 χρόνια πριν. Το βιβλίο λέγεται Matter και συγγραφέας είναι ο Ian M. Banks. Ένα βιβλίο που είχα αποκτήσει για δύο λόγους. Ο ένας ήταν επειδή έκλειναν τα fnac και μου είχαν μείνει πόντοι και όταν το πήρα χαμπάρι το μόνο που είχε μείνει στο κατάστημα ήταν κάποια βιβλία. Ευτυχώς, για μένα, είχαν μείνει όλα τα ξενόγλωσσα επιστημονικής φαντασίας. Ο δεύτερος και σοβαρότερος λόγος είναι επειδή τον Αύγουστο του 2008 είχα διαβάσει άλλο ένα βιβλίο του συγγραφέα, με τίτλο «player of games», το οποίο το είχα βρει καταπληκτικό.

Θα είμαι ένας από τους πρώτους που θα παραδεχτώ ότι δεν με συναρπάζει τόσο ο τρόπος της γραφής τους, τον βρίσκω λίγο ρηχό και ευθεί. Οι ιδέες όμως που γεννιούνται από το μυαλό του είναι τόσο μοναδικές όσο και συναρπαστικές.

Πρόσφατα έμαθα και μια αρκετά ενδιαφέρον λεπτομέρεια για τον συγκεκριμένο συγγραφέα που πολύ ήθελα να την μοιραστώ. Η λεπτομέρεια είναι ότι τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας τα υπογράφει ως «Ian M. Banks» ενώ τα υπόλοιπα ως «Ian Banks».

Να σημειώσω πως τα τελευταία 2.5 χρόνια για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο (μάλλον θα ήταν κάτι του τύπου, πρέπει να συμπληρώσω παραγγελία στην amazon για free shipping…αααα τι άλλο μπορώ να πάρω) είχα αποκτήσει και άλλα δύο βιβλία του. Κάθονται και αυτά σε μια γωνίτσα και περιμένουν την σειρά τους. Το ένα είναι υπογεγραμμένο σαν «Ian Banks» αν και με τρώει η περιέργεια για το «τι τύπου» βιβλίο θα είναι θα προχωρήσω στα σίγουρα και θα διαβάσω το άλλο, αυτό με το Μ.

Ως γνωστών γράφω ένα κάρο μπουρδολογίες που δεν έχουν καμία σχέση με το βιβλίο που διάβασα. Αυτό οφείλεται στο ότι, αν και δεν με ενοχλούν τα spoilers, δεν μου αρέσει να ταυτόχρονα «να το χαλάω» σε άλλους.

Μου άρεσε πάντως. Το βιβλίο με λίγα λόγια ακολουθεί την ιστορία μιας βασιλικής οικογένειας σε ένα περίεργο πλανήτη (ο οποίος πλανήτης έχει «προσεγμένες και περιορισμένες» επαφές με ποιο αναπτυγμένες κοινωνίες από άλλους πλανήτες – υπάρχει κάτι σαν νόμος ότι ο κάθε κόσμος πρέπει να περνάει τα τεχνολογικά στάδια στην ώρα του) όπου μέσα σε μια κλασσική ιστορίας ίντριγκας και διαδοχής θρόνων, κάποια στιγμή ο γιος του βασιλιά γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας του πατέρα του. Έτσι αναζητά βοήθεια στα αστέρια, ανακαλύπτει νέους και συναρπαστικούς κόσμους συνειδητοποιώντας γρήγορα πόσο μικρό ρόλο έχει ο ίδιος μέσα στην μεγάλη εικόνα του σύμπαντος, ταυτόχρονα όμως δεν ξεχνά ποτέ τον πρωταρχικό του σκοπό, ο οποίος ήταν η εκδίκηση.

Κλασσικό
Λογοτεχνία,Σκέψεις

…έχει πέσει πολύ λογοτεχνία στην ζωή μας τελευταία

Σε κάθε ταξίδι που πηγαίνω (που πλέον δεν είναι παρά ελάχιστα και συνήθως μέσω της δουλειάς) έχω το συνήθειο να αγοράζω ένα βιβλίο. Το αν θα καταφέρω να το τελειώσω ή ακόμα και να το ξεκινήσω σε εκείνο το ταξίδι δεν έχει τόσο σημασία. Δεν είναι παρά μια τελετουργία και ιδιαίτερα τα τελευταία 2 χρόνια, διαλέγω μια συγκεκριμένη σειρά από έναν συγκεκριμένο συγγραφέα . Όπως είναι αρκετά προφανές από την προηγούμενη ανάρτηση, ο συγγραφέας είναι ο Terry Pratchett και το βιβλίο που πήρα αυτή την φορά το soul music.

Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν τα διαβάζω με την σειρά έκδοσης. Το διάβασμα είναι μια προσωρινή απόδραση από την πραγματικότητα. Κάτι που τελευταία γίνεται όλο και πιο απαραίτητο για την επιβίωση.

Κάποιοι πιστεύουν σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, τα βιβλία και οι βιβλιοθήκες κατά προέκταση είναι κάτι περιττό. Μπορεί το χαρτί να μην τρώγεται αλλά βοηθάει με εκατοντάδες άλλους τρόπους.

Ο τίτλος αυτής της μικρής ανάρτησης είναι κλεμμένος από ένα tweet που έκανα μερικές ώρες πριν, εννοώντας κάτι εντελώς διαφορετικό.

Θα μπορούσα να γράψω και για το βιβλίο το οποίο σχεδόν το τελείωσα, αλλά δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Όταν συνδυάζεις τον Θάνατο μαζί με τον Terry Pratchett και αρκετό ροκ εν ρολ…τότε η συνταγή θα είναι μάλλον πετυχημένη.

Κλασσικό
Λογοτεχνία

The Long Earth #2

Στις 7 Απρίλη είχα διαβάσει ότι οι δύο από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς ο Terry Pratchett και ο Stephen Baxter κάτσανε και γράψανε ένα βιβλίο μαζί.

Έτσι λίγες μέρες από όταν κυκλοφόρησε το παρήγγειλα και ήρθε καμαρωτό καμαρωτό στην πόρτα μου (καλά όχι στην δικιά μου ακριβώς, αχεμμ!)

Βέβαια η ανάγνωσή του έπρεπε να περιμένει λίγες μέρες, μιας που στην δουλειά γινόταν το σώσε και οι ολιγοήμερες διακοπές μου (4 μέρες) άρχιζαν μια εβδομάδα αργότερα. Όταν είχα τον απαραίτητο χρόνο που πήρε κάτι λιγότερο από 6 μέρες να το τελειώσω.

Κάπου εδώ θέλω να πω ότι θέλω να προσπαθήσω να κάνω μια αρκετά σοβαρή κριτική (τρομάρα μου) για το βιβλίο που διάβασα.

Α ναι, δεν σκοπεύω να έχω ιδιαίτερα spoiler.

Το μυθιστόρημα εξετάζει την συμπεριφορά των ανθρώπων σε ένα πιθανό multiverse ή quantum universe όπου ξαφνικά δίδεται η δυνατότητα σε οποιονδήποτε να μεταπηδάει  από την μια πραγματικότητα στην επόμενη με την χρήση μιας απλοϊκής συσκευής η οποία σαν πηγή ενέργειας έχει την πατάτα.

O Baxter συνηθίζει πολύ συχνά να ισορροπεί μεταξύ ορίων εφικτού και θεωρητικής φυσικής. Με άλλα λόγια σπανίως γράφει πράγματα (αν όχι ποτέ) που στέκουν τουλάχιστον σε ένα θεωρητικό επίπεδο, γιαυτό παραθέτω και το σύνδεσμό με το πως να ηλεκτροδοτήσεις κάτι από μια πατάτα.

Έτσι περιγράφει, του νέους εξερευνητές, τους απελπισμένους μετανάστες προς τις διαφορετικές πραγματικότητες, ανθρώπους που προσπαθούν να κερδοσκοπήσουν, ανθρώπους που φοβούνται αυτή την νέα κατάσταση πραγμάτων και πολεμάνε  (με θρησκευτική ευλάβεια χοχοχο) την νέα αυτή τάξη πραγμάτων. Περιγράφει ακόμα την οικονομική κατάρρευση των εθνών και το τρόπο προσπάθειας ελέγχου αυτού του νέου μεταναστευτικού κύματος για την σωτηρία της αρχικής γης.

Είναι όντως ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο. Αλλά παντού υπάρχει ένα αλλά. Το πρόβλημα στο συγκεκριμένο είναι ότι επειδή ταυτόχρονα με τα κοινωνικό-οικονομικά προβλήματα προσπαθεί να αποδώσει και μια ιστορίας με αποτέλεσμα πολλές σημαντικές πλευρές μιας τέτοιας κατάστασής να θάβονται καθόλου αριστοτεχνικά πίσω από την ιστορία.

Το συγγραφικό στυλ που κυριαρχεί είναι κυρίως του Stephen Baxter, όμως η παρουσία του Terry Pratchett χαλαρώνει κάπως το σκληροπυρηνικό scifi γράψιμο του Baxter με τις πολλές τεχνικές λεπτομέρειες σε κάτι που μπορεί να διαβαστεί εύκολα και από μη γνώστες φυσικής κτλ.

Γενικά δεν ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον που δεν έχει διαβάσει κανέναν από αυτούς τους δύο συγγραφείς, πιθανότατα όχι. Αλλά αν έχετε μια εμπειρία και θετικές εντυπώσεις και από τους δύο και τα συγγραφικά τους ταμπεραμέντα θα το προτείνω απλά και μόνο γιατί αξίζει να δει κάποιος πως ενώνονται δύο μεγάλα ταλέντα σε ένα κείμενο.

Απλά το παράπονό μου είναι ότι κάποια πράγματα άξιζαν μερικές ακόμα σελίδες.

Κλασσικό
Λογοτεχνία

The Long Earth

Πόσο συχνά, δύο από τους πιο αγαπημένους σου συγγραφείς, οι οποίοι να τονίσω ανήκουν και σε εντελώς διαφορετικό λογοτεχνικό είδος, συνεργάζονται και βγάζουν μαζί ένα βιβλίο; Ίσως όσο συχνά ο αγαπημένος σου συγγραφέας αποφασίζει να γράψει ένα sequel στο πιο διάσημο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας (the time machine)(1) & (2).

Έτσι Ο Stephen Baxter (γνωστός για λογοτεχνικά κείμενα σκληρής* επιστημονικής φαντασίας) συνεργάζεται με τον Terry Pratchett (τον γνωστό και μη εξαιρετέο συγγραφέα του discworld) και βγάζουν ένα βιβλίο με τίτλο «the long earth».

Η ιδέα βασίστηκε σε ένα μισοτελειωμένο μυθιστόρημα που είχε γράψει ο Terry Pratchett το 1986 καθώς και σε δύο 2 μικρά αυτοτελή κείμενα. Το βιβλίο εξερευνά μια ατελείωτη αλυσίδα παράλληλων κόσμων, οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν μια διαφορετική εκδοχή της γης (μην πάει το μυαλό σας στο fringe), της οποία όμως η αφετηρία δεν περιλαμβάνει ανθρώπινα όντα. Έτσι έχεις μια γη, που έχει μόνο νερό, μια άλλη που δεν σχημάτισε ποτέ πετρέλαιο κτλ κτλ. Έχοντας σαν αφετηρία, διαφορετικές εκδοχές της γης, εξερευνούν τις πιθανές εξέλιξεις των έμβιων οργανισμών (πιθανώς και ανθρώπων) και τους πιθανούς σχηματισμούς πολιτισμών πάνω σε αυτές.

το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 21 Ιουνίου 2012 και σκέφτομαι ήδη θα προ παραγγείλω την σκληρόδετη έκδοση.

*επιστημονική φαντασία που χαρακτηρίζεται από την υπερβολική χρήση τεχνικών λεπτομερειών καθώς και «πραγματικής» επιστημονικής ακρίβειας

Κλασσικό