Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

To επακόλουθο

Στην προηγούμενη μου ανάρτηση είχα γράψει ότι μου άρεσε ο τρόπος διακυβέρνησης του Σύριζα και η νοοτροπία των μελών του, παρόλο που δεν ανήκω στον συγκεκριμένο χώρο. Ακόμα και τώρα έπειτα από όλο αυτό το κωλοτουμπο-αλλαλούμ δεν έχω αλλάξει γνώμη (ούτε πρόκειται είμαι ξερό κεφάλι).

Δεν μπορώ να πω τα ίδια όμως για την πολιτική ηγεσία του κόμματος (όχι ότι το έλεγα και πριν, με εξαίρεση το 2006 όταν κατέβαινε για δήμαρχος Αθηνών είχα πει έναν καλό λόγο) και το πόσο μικροί αποδειχτήκαν κάποιοι κάτω από τις έντονες πιέσεις. Δεν θα δεχτώ καμία δικαιολογία.

Αυτή την θεαματική μετάφραση του όχι σε ναι δεν την περίμενα με τίποτα. Δεν θα περίμενα κάτι τέτοιο ούτε από τα μεγαλύτερα σκουλήκια της δεξιάς πτέρυγας – γνωστοί επαγγελματίες ακροβάτες-κωλοτουμπέοι.

Το μνημόνιο όμως ήρθε για να μείνει. Ακόμα και ο μισός Σύριζα να επαναστατήσει …βάζει πλάτη το αγόρι με το μουστάκι. Ο νέος βαρύμαγκας της Συγγρού. Καθώς και δίνει και το ΟΚ και ο Σταύρος της καρδιάς μας (μπλεργκ). Οπότε οι επαναστάτες μοιάζουν καταδικασμένοι σε μια μεγάλη ήττα. Πολυ φοβάμαι ότι οι λίγοι που δίναν αυτό το άρωμα επανάστασης, εαν δεν φύγουν ή εκδιωχθούν…εν τέλει θα απορροφηθούν από λανθασμένα διαλείμματα και το σύνδρομο του σωτήρα.

Παιδιά τα κάνατε πουτάνα. Για να δούμε όμως …θα καταφέρετε να επανέλθετε και εσείς και η χώρας σε μια σωστή πορεία ή θα τα κάνετε όλα πουτάνα όπως όλοι οι προηγούμενοι, ή μήπως θα πάτε σε εκλογές με την ουρά στα σκέλια.

Κλασσικό
Πολιτική,Σκέψεις

πανικός

Στις εκλογές δεν ψήφισα Σύριζα, ποτέ στην ζωή μου δεν έχει τύχει να ψηφίσω κόμμα που έχει μπει στην βουλή. Πιστεύω στις εκλογές σε γενικές γραμμές αλλά θα τις προτιμούσα αρκετά διαφορετικές(μεγάλη συζήτηση) και για αυτό προτιμούσα πάντα να ψηφίζω πιο «έξω-θεσμικά».

Έχω πει εκατοντάδες φορές ότι δεν ζούμε σε έναν λογικό κόσμο, αλλά σε ένα θέατρο του παραλόγου. Και δεν είναι μόνο αυτή η φουκαριάρα χώρα που συμμετέχει σε αυτή την παράσταση, άλλα όλη η υφήλιος ανεξαιρέτως.

Παρόλα αυτά ο τρόπος διακυβέρνησης του Σύριζα, μου αρέσει. Μου αρέσει αυτή η νοοτροπία του όλα χύμα στο κύμα. Τίποτα κρυφό, όλα στην φόρα.

Θα είμαι από τους πρώτους που θα ομολογήσουν ότι το δημοψήφισμα ήταν πολύ βιαστικό όπως τελικά διεξάγετε, όπως και το ερώτημα είναι λίγο βλακώδες, παιδικό.

Η κυβέρνηση λέει όχι. Ένα πολύ συγκεκριμένο όχι. Βέβαια δεν ξέρω τι σχέδια έχουν αλλά είναι ξεκάθαρο το γιατί θέλουν το όχι.

Αυτοί που θέλουν το ΝΑΙ από την άλλη, ο καθένας το βλέπει διαφορετικά και έχει τον δικό του λόγο.

  • Καταστροφολογία (θα πεθάνουμε, θα διχαστούμε)
  • Μέσα έξω από το ευρώ
  • Μέσα έξω από την Ευρώπη
  • Να ρίξουμε την Κυβέρνηση, Να γίνουμε κυβέρνηση
  • κτλ κτλ

Ποιος πραγματικά όμως θα αντέξει τα μέτρα αν τελικά βγει το ΝΑΙ; Αυτό το απλό δεν μπορεί να το σκεφτεί κανένας; Οι μισθοί έχουν πέσει τόσο πολύ από την αρχή των μνημονίων που σε κάνει να απορείς αν ένα καινούριο νόμισμα ακόμα και 8 φορές υποτιμημένο αν θα ήταν χειρότερα ή καλύτερα.

Και έχουμε όλους τους εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς της ΝΔ να βγαίνουν να κάνουν διαγγέλματα υπερ του ΝΑΙ.
όλους τους εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς του ΠΑΣΟΚ να κάνουν επίσης διαγγέλματα υπέρ του ΝΑΙ.
Τα κανάλια βάζουν τίτλους ότι γίναμε ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ, ΖΑΜΠΙΑ, ΟΥΓΚΑΝΤΑ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ και ότι μόνο το ΝΑΙ θα μας κάνει πάλι Ελλάδα.

Κόβουν τις δηλώσεις του Βαρουφάκη για να φαίνεται ότι λέει κάτι διαφορετικό (είπε ότι ντράπηκε πολύ που το ΑΤΜ της βουλής άδειασε 4 φορές και ότι ο ίδιος δεν θεωρεί σωστό να τραβήξει λεφτά) και μπαμ πλάνο Βαρουφάκη να λέει ότι δεν θέλει να στηθεί στα ΑΤΜ και μπαμ μετά πλάνο να κλαίνε οι γριές και να πέφτουν ατάκες του στυλ «ούτε να σας φτύσει δεν θέλει».

Στην καθημερινότητα από την άλλη, το αφεντικό μου σχεδόν έβρισε μια υπάλληλο που υπονόησε ότι θα ψηφίσει όχι. Τις είπε ότι με τις ενέργειες της θέλει να του κλείσει την εταιρία και να τον στείλει στον τάφο. Μετά άρχισε τις γνωστές βλακείες που λέει συνέχεια από πολύ πριν τις εποχές των μνημονίων. Ότι όλοι στην Ελλάδα είναι άχρηστοι και καλά μας κάνουν οι «Ξένοι» και μας γαμάνε στους φόρους.

Βέβαια όταν υπονοεί εμμέσως ότι είσαι άχρηστος (σε μερικούς το έχει πει και στα μούτρα, αλλά δεν τους διώχνει γιατί «δεν μπορεί να βρει καλύτερους») για ποιο λόγο να τον σεβαστείς ένα τέτοιο άνθρωπο ή να νοιαστείς αν η εταιρία του πάει για φούντο.

και γιατί όλα τα παραπάνω είναι λόγος να ψηφίσεις ΝΑΙ;

Εγώ αρχικά συμφωνούσα με το ΚΚΕ. Ακόμα ψιλοσυμφωνώ να είμαι ειλικρινής. Αλλά αν βρω χρόνο να κλέψω από την μπέμπα. Θα πάω να ρίξω ένα ΟΧΙ …αφιερωμένο στο αφεντικό.

Θα του το έλεγα αλλά είναι λίγο επιρρεπείς στο εγκεφαλικό και δεν θέλω πτώματα στην συνείδηση μου.

Θα στεναχωρηθώ αν αλλάξει η κυβέρνηση αλλά τελικά μάλλον θέλετε να φάτε στην μάπα Σαμαρά για τα επόμενα 10 χρόνια.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική

παρέ μου μια πίπα γλυκιά μου (ανασχηματισμός)

Αν για μερικά δευτερόλεπτα ξεχάσουμε πόσο κακή επιλογή είναι το κάθε νέο (εδώ γελάμε) μέλος της καινούριας (και εδώ γελάμε) κυβέρνησης (δες εδώ τι εννοώ). Δεν ξέρω πόσοι συνηδιτοποιούν το απίστευτο της υπόθεσης και αυτό είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να απαιτεί και να τα καταφέρνει να γίνεται αντιπρόεδρος σε μια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (και δεν εννοώ κάτι πασόκους που έχουν κάψει φλάτζα όπως αυτός).

Εντάξει ξέραμε ότι τα σύνορα μεταξύ των δύο ιδεολογιών ήταν σχεδόν ταυτόσημες…αλλά αυτό τα ισοπεδώνει όλα. Δεν έχει περάσει καιρός που ο Σαμαράς του αποκαλούσε αποστήματα του συστήματος και τώρα σαν σωστή μούχλα τους αφομοιώνει.

Εκτός και αν είναι ένα πανούργο σχέδιο του ΣΑΜΑΡΑ για να βουλιάξει το ΠΑΣΟΚ από το 4% στην 1 ψήφο…του ΜΠΕΝΙ. Και να βγει σε μερικούς μήνες και να πει τσα!!

«Όσο έκανα ότι ήθελα, σχεδόν τα είχαμε καταφέρει, μέχρι και πλεόνασμα είχαμε βγάλει, ενώ…όταν με απείλησε ο χοντρός και πήρε τα ηνία, μου έδεσε τα χέρια και τα έκανε όλα σκατά… όποτε ψηφίστε με με απόλυτη πλειοψηφία για την απόλυτη και υπέρτατη σωτηρία της χώρας»

Άσε που ταυτόχρονα θα έχει κάψει εντελώς τους μητσοτάκηδες, wannabe φιλλελευθέρους και τους ΛΑΟφερούμενους.

φιλάκια καυτά αγόρια και κορίτσια της νέας κυβέρνησης

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

Πολιτικός ονειροκρίτης

μια ονειρική σοκολάτα

μια ονειρική σοκολάτα

Είδα ένα όνειρο. Είναι από αυτά τα όνειρα που δύσκολα περιγράφονται. Η υλοποίηση του υπέρτατου μυστικού πόθου. Κάτι που περνάει από το μυαλό σου σαν σφαίρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τακτά διαστήματα μοιρασμένα στα τελευταία 4 χρόνια. Πόσο εφικτό είναι να αγγίξει κάποιος τον πόθο του. Πόσο εφικτό; Το πολιτικό αντίστοιχο, του αναρχικού ατόμου, της μετάβασης της σημερινής κατάστασης σε μια κοινωνία αναρχίας. Όμως η ονειρική υλοποίηση δεν άφησε παρά μόνο ενόχληση. Οι πόθοι δεν καλύπτονται με αυταπάτες και φαντασιώσεις, η πραγματικότητα είναι η μόνη ανταμοιβή, μια πραγματικότητα μέσα από ασταμάτητους αγώνες. Μια ενόχληση που έπρεπε να καλυφθεί.

Χρειαζόμουν άλλες 2 ώρες ύπνου. Αποδείχτηκε πως ήταν αρκετές. Τύλιξα τον πόθο σε δύο πίτες φιλελευθερισμού και της κατάπια αμάσητες.

Ξύπνησα και μύρισα την πραγματικότητα. Μπορεί να ήταν διαφορετική. Αλλά όσο υπάρχει χρόνος, υπάρχει και ελπίδα.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

συστημικές συστηματικές εντάσεις

Ήρθε η ώρα που ξεκίνησε και ο πόλεμος. Δεν εννοώ τον πόλεμο εναντίων της ανεργίας που θέλει να κηρύξει ο Βρούτσης με έδρα το γραφείο του πρωθυπουργού. Ένας κοινωνικός πόλεμος με πολύ τόλμη, λίγη βία, πολύ οργάνωση απέναντι στην ελευθερία εκφρασής. Η βία βέβαια, ανάλογα με το ποιοι θα πλεχτούν μπορεί και να ενταθεί.

Εννοείται φυσικά πως ούτε οι αναρχικοί ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ για την επίθεση στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στην Συγγρού. Θα έπρεπε να είσαι χαζός.

Πάντως είναι τόσο μα τόσο ενοχλητικό να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για συμπαράσταση στις συλλογικές κοινωνικές προσπάθειες του αναρχικού χώρου, που ακόμα και αν συμφωνούν ή δεν βρίσκουν κάτι κακό σε αυτές ή γενικότερα στο αναρχικό χώρο, συμπαράσταση δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ. Οπότε όσο αφορά εμένα να λείπει.

Βέβαια από τον τρόπο που επιτίθενται τα καθεστωτικά μέσα, καθώς και σύσσωμες οι αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις στο ΣΥΡΙΖΑ είναι στα δικά μου μάτια προφανές ότι η μάχη κατά της ανομίας των καταλήψεων και οι «συμβολικές» μικρο-επιθέσεις στοχεύουν κυρίως στην αποδυνάμωσή του.

Βέβαια στα παπάρια μου η αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά μια φορά έκανα το λάθος να τους ψηφίσω προ 6ετίας και ακόμα νιώθω άσχημα.

Καθόλου όμως στα παπάρια μου οι εισβολές της αστυνομίας στους χώρους κατάληψης. Οι περισσότερες καταλήψεις λειτουργούν σε αρμονία με το περιβάλλον και την γειτονιά και αυτό με παράλληλα την πολύ δυνατή ιδεολογία των συμμετεχόντων.Θα έχει ως αποτέλεσμα να έρθει το κράτος σε πολύ δύσκολη θέση.

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι λογικοί άνθρωποι ανάμεσά μας που προτιμούν να πιστεύουν τα μάτια τους και όχι την προπαγάνδα των ΜΜΕ και του κράτους.

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι στο σε κάποιο μεγάλο κανάλι (χαχα δεν λέω ποιο) μόνο που δεν την πέσαν στον πρύτανη του πανεπιστήμιου Αθηνών, Θεόδωρο Πελεγρίνη επειδή δήλωσε ότι η πρυτανεία δεν ζήτησε ποτέ την εκκένωση του κτηρίου της κατάληψης Λέλας Καραγιάννη. Μια πολύ αξιόλογη κατάληψη και τόσο παλιά δε, που θα μπορούσαν οι καταληψίες να διεκδικήσουν ακόμα και το κτήριο. Αλλά όταν ιδεολογικά δεν αναγνωρίζεις το σύστημα δεν γίνεται να λειτουργείς και μέσα του.

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα,Πολιτική

που είναι η παιδεία σήμερα;

Σήμερα ξεκίνησα νωρίς για την δουλειά. Λίγο νωρίτερα δηλαδή από ότι συνήθως γιατί τις ώρες που κυκλοφορούμε στο δικό μας γραφείο, μόνο νωρίς δεν τις λες. Ο λόγος ήταν ότι είχε κολλήσει το ένα πετάλι στο ποδήλατο και σχεδόν διέλυσα την 15άρα βίδα χωρίς να καταφέρω να το βγάλω. Έτσι κύλησα αργά, ημι-ποδαράτος προς στο σταθμό για να το πάω σε έναν γνωστό μου ποδηλατά στο Μαρούσι, μπας και βρούμε λύση, πριν ανηφορίσω για το γραφείο.

Κάποια στιγμή, δεν θυμάμαι σε ποιον σταθμό, κάπου μεταξύ Ομόνοιας και Άγιου Νικολάου, μπήκε ένα τεράστιο τσούρμο με παιδιά. Καλά,μάλλον όχι και τόσο παιδιά παιδιά παρά οριακά ενήλικες (ή ότι ηλικία έχουν σε αυτά τα ξεχασμένα χρόνια της δευτέρας Λυκείου).

Συζητούσαν το ότι έχουν φτάσει στα μέσα της χρονιάς και δεν έχουν ακόμα καθηγητές σε πολύ κύρια μαθήματα. Για την ακρίβεια δεν είχαν χημικό και καθηγητή πολιτικής οικονομίας. Δώσανε ιδιαίτερη έμφαση στην έλλειψη χημικού, μιας που είναι και ένα από τα εξεταζόμενα μαθήματα.

Τελικός τους στόχος το υπουργείο παιδείας στο Μαρούσι, όπου πήγαιναν να διαμαρτυρηθούν με ένα μικρό αυτοσχέδιο πανό (μισώ τα εκτυπωμένα πανό)….και πέρα από αυτό είχαν δοκιμάσει (δεν κατάλαβα με τι επιτυχία) να κάνουν και μια κατάληψη στο σχολείο τους (Δήμος Αθηναίων;?)

Το ευχάριστο είναι ότι πέρα από τα κλασσικά αγοράκια του τύπου «σπάω πλάκα και είμαι γαμάτος» και τα χαζά κοριτσάκια «με νοιάζει μόνο το βαμμένο νύχι» είδα και πραγματικά συνειδητοποιημένα άτομα, που δεν πήγαιναν να σπάσουν πλάκα αλλά πραγματικά να διαμαρτυρηθούν και να απαιτήσουν το μέλλον τους.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό σημείο ήταν το ότι στην συγκεκριμένη διαδήλωση θα ερχόντουσαν και ορισμένοι γονείς (ένας από τους οποίους από ότι πήρε το αυτί μου και καθηγητής μιας κοπέλας που προσπαθούσε να βάλει σε κατάλληλο κλίμα τους υπόλοιπους).

Ένα τελευταίο, το οποίο δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση (αλλά αξίζει να αναφερθεί γιατί κατά βάθος είμαστε λίγο σκατοκοινωνία)…είναι που γυρνάει το κορίτσι (με την μαμά καθηγήτρια) σε μια στιγμή που την ρώτησε μια άλλη κοπέλα «γιατί δεν ήρθε ο τάδε» και απάντησε με έναν ιδιαίτερο εκνευρισμό «μου είπε, πως αυτός έχει χημικό (ιδιαίτερα) και δεν τον ενδιαφέρει».

μπλεργκ!

Κλασσικό
Ποδήλατο,Πολιτική,Σκέψεις

σπυριά

//μίνι ραντ
Σήμερα με βασανίζει ένα σπυράκι. Συνήθως τα αγνοώ, αλλά αυτό πήγε και φύτρωσε στο πάνω μέρος τις μύτης ακριβώς εκεί που κάθονται τα γυαλιά. Μπορεί να είναι θετικό επειδή δεν φαίνεται αλλά πονάει και είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό όταν φοράω τα γυαλιά μου, και τα φοράω συνέχεια.

Εχτές με βασάνισε ένα άλλο σπυράκι. Αυτό είχε και όνομα, το λένε Μέρκελ, και μέσα είχε πύον και αυτό είχε όνομα, ήταν ελληνική αστυνομία. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτές οι συναντήσεις δεν μπορούν να γίνονται δεν ξέρω, κάπως στα κρυφά. Να βγαίνουμε εμείς να διαδηλώνουμε με την ησυχίας μας όλη μέρα, χωρίς το άγχος του να ξέρουμε το πρόγραμμα της μόλυνσης σε επίπεδο τουαλέτας. Αν είναι να κλείνουν οι δρόμοι, να κλείνουν επειδή έτσι το θέλουμε και όχι επειδή έτσι το θέλει η ελληνική αστυνομία και πολιτεία. + να σταματάνε και τα ΜΜΜ.

Συναντησέ την εκεί σε ένα ροζ, κίτρινο, μπλε ξενοδοχείο. Σε ένα έρημο νησί ή στην κορυφή του Ολύμπου και άντε στο καλό. Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να καταλάβεις ότι όλη αυτή η ιστορία ήταν μια κακογυρισμένη πολυκαναλική διαφήμιση. Έτσι απλά.

———-

//εξέλιξη πειράματος.
Σήμερα είχαμε 10 του μήνα που σημαίνει ότι πάνε 10 μέρες από τότε που έκοψα τα ΜΜΜ. Για να είμαι ειλικρινής έβγαλα 10 εισιτήρια για καλό και για κακό, ξέρετε βροχές και καταιγίδες ή ανωτέρα βία (δες συμβάντα τύπου μέρκελ?).

Ως τώρα χρησιμοποίησα ένα για να πάω σε κάτι βαφτίσια, θα ήταν κάπως παράξενο να πήγαινα με το ποδήλατο.

Έτσι την πρώτη εβδομάδα έκανα 225.53 km σε 11:43:39 h:m:s σκέφτομαι να γράφω μια μικρή ανανέωση στο θέμα κάθε εβδομάδα.

———-

//σκέψεις

Πρέπει να ομολογήσω ότι όλη αυτή την πρωτοβουλία/κίνηση για την αποφυγή χρήσης ΜΜΜ πολλές φορές με προβληματίζει. Όχι ως αυτή καθαυτή ενέργεια αλλά σε μια επιφανειακή τοπική μιζέρια που κρύβεται από πίσω. Μπορεί να μου αρέσει πολύ να κάνω ποδήλατο και να το διασκεδάζω, αλλά υπάρχουν πρωινά (ιδιαίτερα τώρα που πάω στην δουλειά 6 το πρωί) που δεν έχεις κέφι να κάνει 15 ή 20 χιλιόμετρα.

Η μιζέρια είναι ότι σιγά σιγά αρχίζουμε και κόβουμε τα πάντα απλά για να μην θυσιάσουμε την παλιά μας ήδη φτωχική ζωή μας. Θέλω να ομολογήσω ότι στην άκρη του μυαλού μου, σκεφτόμουν ότι «ξέρεις κάτι, χρειάζομαι έναν φορητό υπολογιστή για κάποιες από τις λιγοστές δουλειές που μου έχουν απομείνει και τυχαίνει να κοστίζει όσο τα εισιτήρια που χτύπαγα στα ΜΜΜ για ένα χρόνο ολόκληρο, σύντομα δε μπορεί τα εισιτήρια να είναι ακόμα και πιο ακριβά από εκείνο το φορητό υπολογιστή [που πιθανότατα δεν θα πάρω ποτέ]»

Οι περισσότεροι έχουμε φτάσει δε σε ένα σημείο που απλά δεν υπάρχει τίποτα πλέον να περικόψουμε.

Κλασσικό