ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων

μπαιναρι κοουντ

Αλλάξαμε θέση οι προγραμματιστές,στο γραφείο, μας μάζεψαν και μας έβαλαν στο βάθος, στο δικό μας προσωπικό μπουντρούμι. Ο πελάτης όταν μπαίνει μέσα πρέπει να βλέπει αιθέριες υπάρξεις και γλυκές φωνούλες. Οι δράκοι, με το ψηφιακό θησαυρό είναι κρυμμένοι στα σκοτάδια (ποιητική αδεία, έχουμε άπλετο φως δες μπαλκονόπορτα).

Ήρθε και ένας καινούριος και περιμένουμε ακόμα έναν. Πολιτικά μάλλον τον κόβω για σφαλιάρες. Μπορεί να ψήφισε και ΧΑ, τύπου «για να μάθουν» που ήταν και της μόδας εκεί γύρω στις προηγούμενες εκλόγές. Μπορεί να κάνω και λάθος, δεν θέλω να των ρωτήσω, φοβάμαι την αντιδρασή μου, σίγουρα από πολιτικές θεωρείες δεν ξέρει το παραμικρό, αυτό είναι προφανές.

Ποτέ δεν ήμουν από εκείνους που βοιάζονται σε συμπεράσματα, παίρνω τον χρόνο μου και απολαμβάνω την διαδικασία όπως απολαμβάνω, αυτή την στιγμή, το φλυτζάνι καφέ που έχω δίπλα μου.

Τουλάχιστον η επόμενη άφιξη είναι δικιά μας.

Advertisements
Κλασσικό
ότι νάναι

Ο Μένιος

πριν λίγο καιρό αποφασίσαμε να προσθέσουμε στην καθημερινότητα μια ακόμα ψυχούλα. Αν και γενικά είμαι άνθρωπος της γάτας. Με ενθουσίαζαν και με συγκλόνιζαν πάρα πολύ ορισμένες ράτσες σκυλιών. Όταν λέω ράτσες εννοώ περισσότερο το στυλ του σκύλου και όχι τόσο για το αν είναι καθαρόαιμο ή όχι.

Έτσι πήραμε ένα καταπληκτικό σκυλάκι. Είναι wire fox terrier. Βέβαια μερικές μέρες αργότερα και αφού είχαμε αρχίσει να ασχολούμαστε εντατικά μαζί του για να μάθει 2-3 πραγματάκια που θα διευκόλυναν και την ζωή του και την δικιά μας, ανακαλύψαμε ότι μάλλον δεν ακούει. Το επιβεβαίωσε και ο κτηνίατρος. Παρόλα αυτά θα το κρατήσουμε.

Μπορεί η εκπαίδευσή του να είναι λίγο πρόκληση αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρω. Μια εβδομάδα τώρα ήδη έχουν γίνει κάποια μικρά βηματάκια.

Αυτός λοιπόν είναι ο Μένιος.



Κλασσικό
ότι νάναι,Κινηματογράφος

διακοπές τέλος:επιστροφή στο παρελθόν

Φτου,πάνε και οι λίγες μέρες άδειας που είχα 10 εργάσιμες για την ακρίβεια αλλά με κάτι σαββατοκύριακα και παναγίες ανέβηκαν στις 17.

Έτσι συνέχισα να καίγομαι, όχι μόνο από τον ήλιο, αλλά από την προβολή παλιών ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Αυτή την φορά αποφάσισα να παρακολουθήσω κάτι πιο ρηχό από το «the day the earth stood still». Έτσι όπως είναι και αρκετά προφανές από τον τίτλο είδα όλη την τριλογία του «back to the future».

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είχα καθίσει να δω τις ταινίες.Είχα δει το εξώφυλλο στο βίντεο club και με είχε ενθουσιάσει απίστευτα. Ήμουν περίπου 10 χρονών τότε.

Αυτό που με είχε εντυπωσιάσει τότε και συνεχίζει να με εντυπωσιάζει και τώρα είναι ότι η θεωρία του για τα παράδοξα των ταξιδιών του χρόνου είναι αρκετά συνεπές και γιαυτό το λόγο δεν χρειάζεται να πέφτεις συνέχεια σε διάφορα ηθικά διλήμματα. Η κάθε πράξη, έτσι, άλλαζε σχεδόν στιγμιαία την ροή της γραμμής του χρόνου σχηματίζοντας διακλαδώσεις.

Λίγους μήνες αργότερα είδα και το δεύτερο μέρος της τριλογίας, πάλι σε βιντεοκασέτα, μόλις είχε πρωτοβγεί. Αν και θυμάμαι καθαρά ότι οι σεναριακές επαναλήψεις με είχαν ενοχλήσει αρκετά, πλέον καταλαβαίνω το λόγο και το σκοπό τους. Η εξήγηση είναι απλή, μπορεί οι εποχές, η τεχνολογία και τα πράγματα να αλλάζουν, αλλά η ανθρώπινη συμπεριφορά αλλάζει με πολύ αργότερους ρυθμούς.

Η σκηνή που μας είχε εντυπωσιάσει όλους στο δεύτερο μέρος εκείνη την εποχή ήταν φυσικά η σκηνή με το ιπτάμενο σκειτμπορντ. To 2008 ένας καλλιτέχνης ονόματι NILS GUADAGNIN έφτιαξε ένα πραγματικό λειτουργικό αντίγραφό για μια έκθεση. Φυσικά δεν μπορεί να σηκώσει άνθρωπο αλλά από μόνο του αιωρείται.

Την τρίτη ταινία την είδα στους κινηματογράφους όταν ήμουν 12, αφού είχε έρθει στην χώρα μας μια σχετική καθυστέρηση, όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή (πολλές φορές μέχρι και ένα χρόνο αργότερα και βάλε).

Η τρίτη, ως γνωστών είναι ένα μείγμα γουέστερν και τις γνωστής σεναριακής επανάληψης, που όμως λόγο της μεγάλης χρονικής διαφοράς (1885) δεν είναι τόσο άμεσα αντιληπτή (τουλάχιστον σε ένα παιδάκι της ηλικίας μου τότε).

Άντε από αύριο επιστροφή στην δουλειά και στα κάτεργα του παρελθόντος.

Κλασσικό
ότι νάναι,Σκέψεις

χαθήκαμε

Τελευταία έχω σταματήσει να γράφω λίγο και για αυτό σίγουρα δεν φταίει η έλλειψη ερεθισμάτων και γεγονότων αλλά τρία συγκεκριμένα πράγματα.
α) ένας μικροπανικός στην δουλειά (για ένα περίεργο λόγο έχει πέσει δουλειά με τα τσουβάλια)
β) κάτι προβλήματα υγείας (βλέπω χρωματιστούς κύκλους, όπως ο διογένης[το youtube εξαφάνησε εντελώς αυτό το βίντεο δεν έχω ιδέα γιατί]) που ύστερα από 400 εξετάσεις που βγαίνουν όλες καλές καθόμαστε και απορούμε (χαίρομαι που εκμεταλλεύομαι τα ασφαλιστικά ταμεία γιατί τόσα χρόνια που πληρώνω δεν είχα κάνει ούτε μια γενική αίματος)
γ) τον λίγο χρόνο που μου περίσσευε έφτιαχνα το καλό μου το ποδήλατο ή πήγαινα κάνα σινεμά (σταρ τρεκ, μαν οφ στιλ κτλ κτλ).

το α χαλάρωσε ολίγον αν και αναμένεται σιδηροδρομική σύγκρουσης λίαν συντόμως, στο β μεταπηδάμε σε άλλες ειδικότητες ιατρών και σε άλλα παλαιότερα προβλήματα που ίσως έχουν σχέση (αλλά δεν βλέπω πως) και το γ μιλάει από μόνο του στην φωτογραφίες από κάτω.

Βρήκα μεταχειρισμένα και σε αρκετά καλή κατάσταση ρόδες και δισκοβραχίωνα, τώρα είναι και σούπερ και ομορφούλι <3

Όχι τίποτα άλλα άντε να γράψω και τίποτα σοβαρό εδώ μέσα. Εις το επανιδείν

Κλασσικό
ότι νάναι,Επικαιρότητα,Σκέψεις

βερμούδες

Καλοκαίρι πια και επίσημα. Η βερμούδα είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ενδύματα του καλοκαιριού. Θα μου πείτε πιο το νόημα για μια ανάρτηση με ένα τέτοιο ρηχό θέμα. Μερικά πράγματα κρύβουν μέσα τους ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις και ξεγνοιασιά αλλά και ένα τρόπο ζωής. Η αναπόληση είναι «κακό» πράγμα μόνο όταν μας σταματάει από την διεκδίκηση του μέλλοντος.

Μικρός φόραγα πολλές διάφορες χρωματιστές βερμούδες, συνήθως από λεπτό ύφασμα που είχαν επάνω ζωγραφισμένα διάφορα κακόγουστα χαβανέζικα τοπία. Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ καν αν υπήρχαν βερμούδες άλλου τύπου τότε. Κάποιοι φορούσαν αυτά τα ελεεινά σορτσάκια που πλέον κάπως έχει επιστρέψει η μόδα στις γυναίκες αλλά στους άντρες τα βλέπεις πλέον μόνο σε κάτι ελληνικές ταινίες του 80 συνήθως με Γαρδέλη, Ψάλτη και Μιχαλόπουλο, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτά τα σορτσάκια πέρα από αρκετό ψώνιο θέλουν και ωραίο κώλο. Μετά ακολούθησαν οι βερμούδες είτε από κομμένα τζιν ή κομμένες παραλλαγές.

Αργότερα μπαίνοντας στην εφηβεία (στις αρχές του 1990) απέβαλα όλες τις βερμούδες από τον ενδυματολογικό μου κατάλογο. Εκείνη την περίοδο κυριαρχούσαν τα τζιν και οι αρβύλες και η μεταλ μουσική. Σήμερα δυσκολεύομαι να καταλάβω πως φόραγα μέσα στον καύσωνα μακριά κολλητά πολλές φορές τζιν.

Ακόμα φοράω δηλαδή κολλητά τζιν απλά όχι κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Πλέον ξαναγύρισα στις ρίζες μου και φοράω βερμούδες όσο περισσότερο καιρό μπορώ μέσα σε ένα χρόνο. Βολεύουν όσο τίποτα άλλο. Μία μικρή περίοδο είχα καταργήσει και τα παπούτσια με σαγιονάρα, αλλά πλέον ως ποδηλάτης μου είναι σχεδόν αδύνατο να μετακινηθώ με την σαγιονάρα…οπότε γύρισα πίσω στα σταράκια.

Πάντως χαίρομαι πολύ που στην δουλειά μου, επιτρέπεται να πηγαίνουμε με βερμούδα…ποτέ δεν κατάλαβα αυτά τα ενδυματολογικά κλισέ στις δουλειές. Όταν αρκετά συχνά ελληνικό καλοκαίρι σημαίνει στα 5 βήματα να στάζεις σαν γουρούνι και όμως θα πρέπει να φοράς γραβάτα για να μην παρεξηγηθεί ο πελάτης ή για να διατηρεί η εταιρία ένα επίπεδο σοβαρότητας. Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί το είδος του ρούχου αποδίδει σοβαρότητα και επαγγελματικότητα και όχι η συμπεριφορά και οι υπηρεσίες σου.

Στα αγγλικά η βερμούδα είναι bermuda shorts οπότε λογικά (χωρίς να το ψάξω ιδιαίτερα) η λέξη πρέπει βγήκε από τα Νησιά Βερμούδες.

Κλασσικό
ότι νάναι

δεκατρία-μηδέν-τέσσερα-δεκατρία

Πριν ένα χρόνο είχα τα πρώτο μου σοβαρό ατύχημα. Ήταν και αυτή μια εμπειρία ζωής, παρόλα αυτά δεν θα ήθελα να επαναληφθεί. Το σύστημα της υγείας πλέον έχει γίνει τόσο περίπλοκο που με πιάνει πονοκέφαλος μόνο στην σκέψη να συναναστραφώ με αυτό.

Σήμερα όμως γιορτάζουμε. Βασικά εγώ γιορτάζω, όπως μου το υπενθύμισε και η google που πλέον μάλλον παρακολουθεί τα πάντα :P

Untitled

Και όπως κάθε χρόνο, χρόνια πολλά στον Peter Davison και στον Garry Kasparov, που έτυχε και γεννήθηκα την ίδια μέρα με αυτούς.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια που η συγκεκριμένη ημερομηνία δεν είναι κοντά ή μέσα στο Πάσχα. Κάτι που πάντα σαμπόταρε πάντα τα σχέδιά μου. Αν και ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα γενέθλια που είχα ποτέ ήταν επάνω σε ένα πράσινο λόφο χαζεύοντας τον επιτάφιο και τις λαμπάδες από κάτω.

Πάντως σήμερα ξεκίνησα την ημέρα μου τρώγοντας μπουγάτσα με κρέμα και απολαμβάνοντας ένα καφεδάκι. Η ζωή ακόμα και αν δεν έχεις πολλά λεφτά θέλει καλοπέραση και αγώνες.

Πέρασα και λίγο από την συγκέντρωση για τις σκουριές και μου πήρα και ένα δωράκι. Ποδηλατικό δωράκι, κλασσικά.

Κλασσικό
ότι νάναι,Επικαιρότητα,Σκέψεις

Λογοκρισία

Σήμερα διάβασα για μια μικρή αναφορά σχετικά με την λογοκρισία στην Ελλάδα την εποχή της μεταπολίτευσης. Πως μια από τις υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά το 1981 ήταν ανάμεσα σε διάφορα και η κατάργηση της λογοκρισίας. Παρόλα αυτά η λογοκρισία συνέχισε να ισχύει ακόμα και μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον μέχρι το 1988. Έτσι θα γράψω μια μικρή περίληψη από διάφορα άρθρα που βρήκα σκόρπια και σε έντυπο τύπο και στο διαδίκτυο. Δεν θεωρώ το ιστολόγιο αυτό ενημερωτικό, οπότε δεν θα ασχοληθώ καθόλου με το να δώσω συγκεκριμένες πηγές…ξέρετε που είναι ο γκουκγλις, χρησιμοποιήστε τον. Αυτό είναι απλά ένα μικρό τσίγκλισμα και δεν θα καλύψω όλα τα μέσα (πχ έντυπο τύπο, βιβλία, κινηματογράφο).

ΜΟΥΣΙΚΗ
Παρόλο την πτώση της δικτατορίας το 1974 η τακτικές λογοκρισίας διατηρήθηκαν και οι καλλιτέχνες ήταν υποχρεωμένοι, να καταβάλλουν παρτιτούρες και στοίχους στην «προληπτική και δευτεροβάθμια λογοκρισία» η οποία προστάτευε τα χριστά ήθη της συντηρητικής ελληνικής κοινωνίας.
Μια μικρή ανασκαφή περί λογοκρισίας στο διαδίκτυο σχετικά με το 1984 ήταν 2 επιστολές που είχαν Ο Τζίμης Πανούσης σχετικά με τον δίσκο «Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν» καθώς και του Παύλου Σιδηρόπουλου για το «Εν Λευκώ». Ο Παύλος Σιδηρόπουλος μέσο του διευθυντή διαφήμισης της EMI Θόδωρου Σαράντη κατάφερε και δημοσιεύτηκε στα περιοδικά «ΠΟΠ και ΡΟΚ» και «ΗΧΟ».

Η Εισαγγελία Αθηνών διέταξε την κατάσχεση όλων των αντιτύπων των Μουσικών Ταξιαρχιών και στο Εν Λευκώ παγορεύεται η μετάδοση από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Βέβαια μια μορφή λογοκρισίας επιβιώνει ακόμα και σήμερα. Μπορεί να μην είναι άμεσα πολιτικά κατευθυνόμενη. Αλλά πολλά μουσικά κομμάτια κοσμούν τα ραδιόφωνα είτε κομμένα, είτε με το γνωστό μπιπ, μιας που καραδοκεί και το γνωστό ΕΣΡ.

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
Ταυτόχρονα μεταξύ 1981 και 1989 υπήρχε μια μαζική δίωξη πειρατικών ραδιοφωνικών σταθμών. Αναφορικά το «Το Ράδιο του Δρόμου» μεταδίδει το 1981 παράνομα μια εκπομπή με συζητήσεις άκρων αριστερών σε εβδομαδιαία βάση από διαφορετικές τοποθεσίες για να αποφύγουν την σύλληψη (τακτική που υιοθέτησαν και άλλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί στην συνέχεια). Όπου τελικά έκλεισε 4 μήνες αργότερα από την ΚΥΠ.

Ο γνωστός σε όλους μας ΓΑΠ το 1986 ζητά δημοσίως να σταματήσει όλη η ιστορία με την λογοκρισία και το κυνηγητό των ραδιοφωνικών σταθμών. Ο επίσης γνωστός μας και «δημοκράτης» Άκης Τσοχατζόπουλος, τότε προϊστάμενος των κρατικών καναλιών απορρίπτει την πρόταση χωρίς δεύτερη κουβέντα. Φτου φτου ποιος σκέφτηκε να αφήσει ένα μάτσο άπλυτους να λένε ελεύθερα την γνώμη τους σε μια δημοκρατία.

Δύο Εβδομάδες αργότερα ο μπαμπάς ΓΑΠ προτείνει σύσταση επιτροπής υπέρ της ύπαρξης ιδιωτικής ραδιοφωνίας. Στις αρχές του 1988 ψηφίζεται σχετικό διάταγμα περί ραδιοφωνίας. Βέβαια, οι πρώτες άδειες δόθηκαν σχεδόν 1.5 χρόνο μετά, στο ενδιάμεσο είχαν ανοίξει ένας σωρός σταθμοί.

INTERNET
Το διαδίκτυο ως ένα εντελώς ελεύθερο μέσο μαζικής έκφρασης ιδεών δεν θα αργούσε ιδιαίτερα μετά την διάδοσή του (γουεμπ 2 και δεν συμμαζεύεται) να φτάσει η στιγμή που (αρχικά διεθνώς) οι πολιτικές δυνάμεις αυτής της χώρας θα συνειδητοποιούσαν, την δύναμη του και θα προσπαθήσουν να το λογοκρίνουν, μιας που η Ελληνική κοινωνία δεν έχει ξεπεράσει τα συντηρητικά χριστά ήθη της, και το δικαίωμα στην διαπλοκή. Έτσι το 2006 γίνανε οι πρώτες προσπάθειες για λογοκρισίας των ελληνικών μπλογκς, η οποία πήγε εν μέρη άπατη μετά την απόφαση του 2008 του πρωτοδικείου Ροδόπης. (εδώ θέλει μεγάλη ανάλυση).

Κλασσικό