Επικαιρότητα

βουτιά στα σκίτσα

IHCdiXs7_400x400

Όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση τον τελευταίο καιρό έχω πέσει με τα μούτρα να διαβάζω manga. Τα manga είναι ιαπωνικής προέλευσης και είναι αποτελούν ουσιαστικά ένα είδος κομικ. Η διαφορά τους με την εικόνα που φέρνει ο όρος κόμικ στους περισσότερους είναι η θεματολογία τους, η οποία ποικίλει πολύ, σε σημείο που πολλά δεν είναι καν κατάλληλα για ανηλίκους (κυρίως λόγο βίας, αλλά πολλές φορές και ερωτικού περιεχομένου).

Υπήρχε μια εποχή (προ δεκαετίας+) που έβλεπα anime με τους τόνους, σπαταλώντας άπειρες ώρες, ιδιαίτερη αδυναμία και εκεί τα scifi και ότι περιείχε robot και mecha (το google είναι φίλος μας όταν κάποιες ορολογίες φαίνονται λίγο αλαμπουρνέζικες). Παρόλα αυτά τα χέρια μου δεν ποτέ δεν γύρισαν να πιάσουν ένα βιβλίο manga από τις αντίστοιχες σειρές (τότε είχα πέσει επίσης με τα μούτρα στα βιβλία του Stephen Baxter).

Πριν από ένα χρόνο αποφάσισα να δω το one piece, μια σειρά που μου είχαν προτείνει να δω από το 2007 αλλά ποτέ δεν αξιώθηκα. Μου πήρε κάνα εξάμηνο αλλά κατάφερα και είδα όλα τα τότε 630 περίπου επεισόδια (που έχουν βγει την τελευταία 15ετία)(και όχι δεν είναι καν το μακροβιότερο anime, έτσι για την ιστορία υπάρχουν 18 μακροβιότερα από το one piece, 7 από αυτά τρέχουν ακόμα) και έτσι έφτασα στα τρέχοντα. Ομολογώ ότι η σειρά με ενθουσίασε τόσο πολύ που ήθελα πολύ να μάθω τι γίνεται παρακάτω. Αρχικά περίμενα στωικά για το νέο εθιστικό 20 λεπτό κάθε Κυριακή πρωί. Μετά διάβασα ότι το manga ήταν περίπου 20 επεισόδια μπροστά. Αρχικά σκέφτηκα να ρίξω μια γρήγορη ματιά να δω τι γίνεται από εκεί που είχα μείνει. Όμως το OCD μου με κέρδισε, έτσι ξεκίνησα να το διαβάζω από την αρχή με μανία, χωρίς να ρίξω, ούτε για μια στιγμή, μια ματιά στο τι θα γίνει παρακάτω. Έτσι ρούφηξα την μια σελίδα πίσω από την άλλη για αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα πρέπει να ομολογήσω ότι είχα κάπως βαρεθεί και ήθελα πολύ καιρό να κάνω ένα διάλειμμα από την κλασσική λογοτεχνία.

Με το που έφτασα στο τρέχον τεύχος, ένιωσα ένα κενό, ήθελα να διαβάσω και άλλα και άλλα και άλλα.

Έτσι ξεκίνησα και έφτασα επίσης στο τρέχον τεύχος το seven deadly sins και το fairy tail.
Διάβασα επίσης τα ολοκληρωμένα Getter Robo (για παιδικούς συναισθηματικούς λόγους) καθώς και το Rurouni Kenshin
το τελευταίο επίσης το ξεκίνησα για παιδικούς συναισθηματικούς λόγους αλλά τελικά ήταν πολύ πιο ωραίο από απλά ένα εφηβικό κομικ (όπως το Getter Robo) με ένα τόνο ιστορικές λεπτομέρειες περί της ιαπωνικής ιστορίας για την μετάβαση από την περίοδο edo, στην περίοδο meiji.

Έτσι πλέον περιμένω για την ώρα 3 τεύχη την εβδομάδα και παράλληλα έχω αρχίσει άλλες 2-3 σειρές για να καταλλήξω ότι αξίζουν.

Άντε καλό διάβασμα, γιατί σύντομα μου φαίνεται θα ακούμε μόνο κλάμματα <3

Κλασσικό
Σκέψεις

Αλλαγές

Αγαπητέ κόσμε

Σχεδόν όλες οι τελευταίες αναρτήσεις ξεκινάνε με την ατάκα «Πάει πολύ καιρός που έχω να γράψω κάτι». Είναι λίγο σαν να απολογούμαι. Περίεργο πράγμα οι τύψεις φυτρώνουν ακόμα και εκεί που δεν έχουν κανένα λόγο να φυτρώσουν.

Αυτή την φορά όμως έχουν αλλάξει αρκετά στην ζωή μου, καθώς λίαν συντόμως αναμένονται ακόμα περισσότερες και ριζοσπαστικότερες αλλαγές.

Θυμάμαι πέρυσι τέτοια εποχή που κάναμε πλάκα με την γυναίκα μου ότι αν κάναμε ένα παιδί θα είχε φάση να γεννηθεί με αριστερή κυβέρνηση. Τελικά παιδί θα γεννηθεί (στις επόμενες μέρες), τώρα κατά πόσο η κυβέρνηση είναι έστω και στο ελάχιστο θα φανεί στην πορεία.

Όλοι μου λένε να ξεκουραστώ όσο προλαβαίνω γιατί αλλιώς θα το μετανιώσω, αλλά αφού δουλεύω σε κάτεργο που χρόνος για ξεκούραση. Δεν πειράζει, έτσι και εγώ αποφάσισα αντί να ξεκουράζομαι στο λίγο χρόνο που μου περισσεύει να διαβάζω manga.

Αν οι τύψεις επιμείνουν ίσως γράψω και καμία κριτική για τα 4 που έχω διαβάσει το τελευταίο δίμηνο. Είναι παρεξηγημένο είδος λογοτεχνίας.

Ανυπομονώ πολύ να γνωρίσω το μικρό μου κοριτσάκι.

Με εκτίμηση

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις

Τα ετερώνυμα

Τα ετερώνυμα δεν έλκονται πάντα, αντιθέτως με την λαϊκό διαχρονικό συμπέρασμα και έκφραση.  Σήμερα διάβασα λοιπόν σε μια σελίδα διάβασα έναν πολύ άσχημο συνδυασμό 2 ετερώνυμων πολιτικών όρων αυτόν του Αναρχισμού και αυτόν του φιλελευθερισμού και το πάντρεμα αυτών Αναρχοφιλελευθερισμός.

Η επεξήγηση του όρου Αναρχοφιλελευθερισμός πήγαινε κάπως έτσι  «η πλήρη απουσία κρατικής παρέμβασης και η αντικατάστασή του κράτους από ιδιωτικούς φορείς»  και σαν πηγή έφερνε και το λεξικό του Μπαμπινιώτη.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι κάτοχος του λεξικού, όποτε δεν μπορώ να είμαι και σίγουρος για την παραπομπή.

Αλλά η συγκεκριμένη ερμηνεία δεν είναι παρά μόνο για γέλια.

«απουσία παρέμβασης» δηλαδή υπάρχει η αρχή απλά δεν ασχολείται μαζί σου. Άρα όχι Άναρχο κράτος.

«αντικατάσταση από ιδιωτικούς φορείς»  αλλάζουμε την αρχή σε ιδιωτική. Άρα αρχή υπάρχει.

Έτσι λοιπόν και εγώ θα ιδρύσω τον

παπαροφιλελευθερισμό

Η επεξήγηση του όρου πάει κάπως έτσι.

Οι ιδιωτικοί φορείς έχουν τόσο πολύ χρήμα και επιρροή που όσο και να προσπαθεί το κράτος να παρέμβει στην λειτουργία τους με νόμους, οι ιδιωτικοί φορείς το γράφουν στα παπάρια τους.

ΣΩΣΤΟ, ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ και προπάντων ήδη άτυπα εφαρμόσιμο

Κλασσικό
Επικαιρότητα

βίος ανθόσπαρτος

Υστέρα από πολύ καιρό απουσίας είπα να κάνω ένα μικρό come back για να βγάλω κάνα ψιλό, όπως συνηθίζουν και διάφορα ροκ συγκροτήματα. Τα δικά μου ψιλά βέβαια δεν είναι σε χρηματική μορφή αλλά σε μορφή αυτοπροβολής.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε άλλοι κατά επιφάνεια και άλλοι κατά βάθος εγωιστικά πλάσματα και δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να το κρύβουμε και όλα.

Έτσι ένιωσα την ανάγκη να φωνάξω στον κόσμο ότι παντρεύομαι. Τρόπος του λέγειν γιατί στην πραγματικότητα δεν με έχω ικανό να φωνάξω από χαρά…χαίρομαι με άλλους τρόπους.

Υπάρχουν αρκετοί που έχουν ήδη δηλώσει πολύ ξαφνιασμένοι από αυτή την απόφαση. Βέβαια μια μερίδα από δαύτους κουνάνε το κεφάλι σαν μουσχάρια όταν στην ερώτηση «σε πια εκκλησία και πότε» τους απαντάω «σε καμία εκκλησία, πολιτικός θα είναι».

Δηλαδή ειλικρινά, γίνεται να με ξέρει κάποιος έστω και λίγο και να πιστεύει ότι θα παντρευτώ σε εκκλησία;

Τόσα «γαμώ τον ανύπαρκτο μου» που έχουν βγει από αυτό το στόμα σε φάσης οργής να πάνε χαμένα;

Όπως και να έχει το νερό έχει μπει καλά στο αυλάκι και σιγά σιγά γίνονται και οι μικρο ετοιμασίες. Ξέρετε τώρα ρούχα, παπούτσια, άδειες γάμου, ανακοινώσεις γάμου στο ριζοσπάστη κτλ Όχι ότι θα έλεγα όχι στο να παντρευτώ σε ένα βουνό με χιόνια φορώντας βερμούδα και μια φούτερ που να έχει επάνω μια πολική αρκούδα αλλά μέχρι ένα σημείο θα πρέπει να συμβιβαστώ στις στιλιστικές αποφάσεις του έτερον μου ήμισυ.

Οπόταν θα βάλω κουστούμι, κάτι μεταξύ ημι-καλό και ημι-casual να μπορώ να το βάλω και κάπου αλλού στο μέλλον. Το δοκίμασα ήδη και μπορώ να ομολογήσω ότι μου πάει. Απλά τα κουστούμια μέχρι ένα σημείο αντιπροσωπεύουν στα μάτια μου μια φτιαχτή γελοιότητα, έτσι θα απαλύνω λίγο το κλισέ με ένα παπιγιόν και κάνα γουστόζικο πουκάμισο.

Είναι λίγο επικίνδυνο όταν φοράς κοστούμι και ιδιαίτερα δε μπλε….να μοιάσεις με ΟΝΝΕΔίτη.

μπρρρρρ ανατρίχιασα.

φιλιά σε όλους :-)

Κλασσικό
Σκέψεις

Νέα μέρη Νέες εμπειρίες

Έχω μπόλικο καιρό να γράψω αλλά αυτό οφείλεται κλασσικά κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην πολύ δουλειά και κούραση και κατά ένα μικρό ποσοστό στην ευχάριστη καθημερινότητα.

Μετακόμισα πρόσφατα σε ένα καινούριο σπίτι, και όπως κάθε τι καινούριο κρύβει διάφορες εκπλήξεις, τόσο ευχάριστες όσο και βλαμμένες.

Μια από τις πρώτες παρατηρήσεις ήταν κάποιοι βλαμμένοι γείτονες, με τους οποίους και θα ασχοληθώ.

Στην πολυκατοικία υπάρχουν 15 διαμερίσματα, τα 5 από αυτά έχουν και σκυλιά. Όπως και εμείς άλλωστε. Οπότε η πρώτη σκέψη ήταν

BqKgLbFIEAAFwiE

«ωραία, δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα, με περίεργους γείτονες».

Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο 3 μέρες για να έρθει, με ολίγον τι τσαμπουκά και θράσος  είναι η αλήθεια, να μου πει αν γνωρίζω ότι το καταστατικό τις πολυκατοικίας απαγορεύει τα κατοικίδια και ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να έχουμε κτλ κτλ και αν το γνωρίζει ο ιδιοκτήτης και τέτοια.

Παραξενεύτηκα αλλά απάντησα αρκετά άνετα…πως στο ενοικιαστήριο του σπιτιού αναφέρεται μέχρι και ο σκύλος (δεν ξέρω πως μας ήρθε και το ζητήσαμε από τον ιδιοκτήτη αλλά τελικά μάλλον καλά κάναμε) και ότι υπάρχει και ένας νόμος ο οποίος αναιρεί τις απαγορεύσεις του καταστατικού.

Μετά που το σκέφτηκα καλά….απόρησα για ποιο λόγο ακριβώς τραβάει ζόρια….ή πήγε απλά να το παίξει έξυπνος με τους καινούριους.

——————

Δεν περάσαν 20 μέρες έπεσε και η δεύτερη βόμβα. Μου είπε μια κυρία στην είσοδο, ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται τα ποδήλατα στα διαμερίσματα (!@#$% ο_Ο !!!) και ότι αν το βάλω στο ασανσέρ θα πρέπει να πληρώσω όλες τις ζημίες που ίσως πάθει στο μέλλον το ασανσέρ ακόμα και αν δεν φταίω….

«κρίμα δεν είναι;»

μου είπε με υφάκι.

Η αλήθεια είναι ότι 3-4 φορές μετρημένες στα δάχτυλα το έχω βάλει στο ασανσέρ, όχι γιατί δεν θέλω να ανέβω με τις σκάλες, όσο του ότι οι σκάλες είναι τόσο στενές που έχω ζωγραφίσει με το ποδήλατο αλλεπάλληλα έργα τέχνης στους τοίχους του κλιμακοστάσιου. Είχα σκοπό να βγω το ΣΚ και να τρίψω τους τοίχους, μια που η καθαρίστρια δεν το κάνει, αλλά μάλλον θα πάρουν τα αρχίδια μου.

«κρίμα δεν είναι; κάποιος δεν πρέπει να παίρνει και αυτά τα 3 σε αυτή την ζωή;»

Κλασσικό
Ποδήλατο

με το ζόρι χάρτες σε ένα garmin 510

Ως καμένος ποδηλατάνθρωπος σε συνδυασμό με το ότι είμαι και καμένος κομπιουτεράνθρωπος. Φτάνω ορισμένα πράγματα σε κάποια σχετικά όρια.

Έτσι πριν λίγους μήνες και αφού αντικατέστησα το ποδηλατικό κομπιουτεράκι Garmin Edge 500 με την αναβάθμιση του Edge 510, συνειδητοποίησα ότι μια από τις βασικές τους διαφορές (πέρα από τις έγχρωμες οθόνες,  το σωτήριο τατς σκρην, που στο 500 ήθελες βαθιές γνώσεις ωρολογοποιίας για να θυμάσαι τι κάνει ο κάθε συνδυασμός των 4άρων κουμπιών) ήταν η δυνατότητα του να απεικονίζει χάρτες, χωρίς όμως την δυνατότητα να παίρνει χάρτες.

Ξέρω ακούγεται λίγο παλαβό γιαυτό και θα ακολουθήσει εξήγηση. Με απλά λόγια σε μια άδεια οθόνη με έναν βορρά έβλεπες την διαδρομή που ακολουθούσες ή είχε προσχεδιάσει. Όλα καλά ως εδώ, λίγο εφετζίδικο καθόλου όμως ιδιαίτερα χρήσιμο.  Ψάχνοντας λίγο όμως διαπιστώνεις ότι μπορείς να προσθέσεις και τα δικά σου σημεία ενδιαφέροντος αλλά ακόμα και έτσι δεν γίνεται ιδιαίτερα πιο χρήσιμο.

Οπότε είπα να πειραματιστώ, να βάλεις κανονικούς χάρτες στο 510 δεν παίζει λόγο της μικρής μνήμης της συσκευής (20mb). Έτσι ξεσήκωσα κάτι χάρτες από ένα ρολόι που είχε βγάλει κάποτε η garmin, το fenix το οποίο είχε αντίστοιχη μνήμη αλλά έπαιρνε και χάρτες.

Το αποτέλεσμα ήταν και πετυχημένο και αποτυχία ταυτόχρονα. Έβλεπες λίμνες, πάρκα, πάρκινγκ αλλά όχι δρόμους. Εν περιλήψει μόνο ότι ήταν πολυγωνικό. Έτσι έσκαψα λίγο περισσότερο και ανακάλυψα ότι το edge 510 έχει όλες τις λειτουργίες ενός κανονικού navigator  με την μόνη διαφορά ότι δεν μπορεί να δει γραμμές….άρα δεν μπορεί να δείξει και γραμμικά στοιχεία όπως οι δρόμοι και να βρει διαδρομές πάνω σε αυτά. Άρα αν και υπάρχει η λειτουργία του navigation …δεν υπάρχει και τρόπος να λειτουργήσει.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε τουλάχιστον να δούμε με κάποιο άλλο τρόπο το οδικό δίκτυο. Έτσι έκανα τα μαγικά μου και υπολόγισα από το οδικό δίκτυο τα …ταραμ ταραμ τα οικοδομικά τετράγωνα σε πολύγωνα, έτσι δεν φέρνει το garmin καμία αντίρρηση στο να τα δείξει…βέβαια βλέπει όλη την αττική σαν πάρκο, αλλά τουλάχιστον έχεις μια γενική ιδέα πλέον που πας.

IMG_20140505_144020

Κλασσικό
Επικαιρότητα

6η επέτειος

Τις προηγούμενες μέρες κατεβήκαμε ομαδικώς στην Κρήτη για ένα συνέδριο που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Μεσογειακών σπουδών. Είχα να κατέβω στην Κρήτη από το 1999, αν δεν με απατά η μνήμη μου, όπου είχα πάει μια εκδρομή εκείνες τις ξέγνοιαστες εποχές της σχολής.

Εδώ που τα λέμε, ξινή μου είχε βγει εκείνη η εκδρομή από μια άποψη, μιας που χώρισα με μια κοπέλα που μου άρεζε πολύ.

Φάγαμε νερό με τους κουβάδες, δεν έχω παράπονο, και ευτυχώς που μας έκοψε και νοικιάσαμε αμάξι γιατί με την μηχανή θα γυρνάγαμε Αθήνα μάλλον κολυμπώντας.

Έφαγα και στάκα…που όπου το αναφέρω παίρνω πολλά «ίου», εμένα όμως μου άρεσε πολύ. Είχα πάρει τις πατάτες τις τηγανιτές και μπλουμ μέσα στην χοληστερίνη.

Κάπως έτσι «γιόρτασα» εντός πολλών εισαγωγικών και την 6η επέτειο του μπλογκ

Κλασσικό