Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις,γκρίνιες

πατέρας πρώτη φορά

Ήρθε η μπέμπα επιτέλους και μπήκα στον φανταστικό κόσμο της πατρότητας. Η μάλλον προσπαθώ να μπω, αλλά υπάρχουν τόσο φυσικά εμπόδια στον δρόμο μου όσο και μεταφυσικά.

Από την πρώτη στιγμή έχω νιώσει απίστευτες στιγμές τόσο κουλαμάρας όσο και παράνοιας.

Συνειδητοποιείς ότι υπάρχει άπειρος κόσμος εκεί έξω που πιστεύει στις προκαταλήψεις και σε ένα σωρό χαζομάρες που κυκλοφορούν στον κόσμο και που μέχρι εχτές γελούσες με δαύτες. Από την άλλη έχεις και έναν παιδίατρο, επιστήμονα με τα όλα του, να δείχνει εν μέρει ανακούφιση επειδή ψιλό συνειδητοποιεί ότι έχει να κάνει με λογικούς ανθρώπους αλλά και λίγο μαζεμένο ταυτόχρονα και διπλωμάτη, μπας και έχει καταλάβει κάτι λάθος. Χαρακτηριστική ατάκα.

«από παιδιατρικής άποψης την μικρή μπορείτε να την βγάλετε έξω, αν από την άλλη θέλετε να την κρατήσετε 40 μέρες στο σπίτι, δεν θα σας φέρω αντίρρηση, απλά όσο γίνεται να αερίζετε καλά ο χώρος»

Από την άλλη η πεθερά να είναι πεπεισμένη ότι η μικρή θα πάθει κάτι επειδή μεγαλώνει σε σπίτι με σκύλο να μας βομβαρδίζει με ατάκες. «Τα σκυλιά είναι βρώμικα και μεταφέρουν αρρώστιες». «Να μην πιάνουμε την μικρή με ρούχα που φοράγαμε όσο είμασταν στον ίδιο χώρο αγκαλιά με το σκύλο»

Στο ληξιαρχείο που πήγαν να ρωτήσω τι χρειάζεται για την ονοματοδοσία. Μια τρελή φώναζε στον υπάλληλο να αφαιρέσει το όνομα από το παιδί της (είχε κάνει ονοματοδοσία την προηγούμενη μέρα) και ότι θέλει το παιδί της να βαπτιστεί. Η υπάλληλος να προσπαθεί να εξηγεί ότι η βάπτιση δεν έχει καμία σχέση με την ονοματοδοσία και ακόμα και αν το βαπτίσει θα πρέπει και πάλι να γίνει η ονοματοδοσία επειδή η βάπτιση προσθέτει μόνο θρήσκευμα. Αυτή ουρλιάζοντας είπε ότι τα παιδιά μου θα πάρουν όνομα μετά την βάπτιση και όχι πριν.

Η υπάλληλος είχε μείνει λίγο κάγκελο.

Γενικά ζούμε μια παράνοια…αλλά όσο είμαστε οι τρεις μας…αυτή η παράνοια είναι γλυκιά.

Advertisements
Κλασσικό
Ποδήλατο,Σκέψεις

ποδηλατικά χιλιόμετρα

καμουφλάζι μέσα στο λελουδικό

καμουφλάζι μέσα στο λελουδικό

Κάποιοι βγάζουν στην φόρα από περιόδους σε περιόδους τα στατιστικά των μπλογκ τους …εγώ θα βγάλω τα στατιστικά των ποδιών μου. Έτσι βρε αδελφέ γιατί μπορώ, είμαι περήφανος για αυτά και βοηθάω όσο νάνε και το περιβάλλον. Το οποίο στο κάτω κάτω θα είναι εδώ τριγύρω, ευελπιστώ, τόσο για τα παιδιά μας όσο και για τα εγγόνια μας and so on and so on…και αφού κάποια στιγμή δούμε τις λεύκες ανάποδα.

Έτσι αφού τις τελευταίες 365 μέρες κατάφερα να ποδηλατήσω 6248.35km και να κάψω 210 χιλιάδες θερμίδες (και να πάρω 5 κιλά :P ).. πετάω με χάρη αυτά τα δύο πινακάκια:

chart_1

chart_2

Το πρώτο δείχνει τα χιλιόμετρα ανά εβδομάδα και το δεύτερο τα δείχνει αυξητικά όλα τα 6200 τόσα φεύγα.

Αν τα συγκρίνεις με ένα οικονομικό αυτοκίνητο (δηλαδή 6 λίτρα στα 100 χιλ) (θα γίνω κουβαρντάς και θα βάλω χαμηλή σχετικά τιμή βενζίνης (1.60)) κέρδισα …περίπου 600 ευρώ…δηλαδής περίπου έναν σύγχρονο χουντικό μισθό. Στην πραγματικότητα βέβαια κέρδισα μετά βίας 200 ευρώ διότι δεν έχω αμάξι καρντιά μου και μετακινούμε με το τρένο.

Θα ήθελα να μπορούσα να τα ρίξω όλα σε ένα χάρτη και να φτιάξω μια τεράστια mashup μουτζούρα αλλά είναι πολύ δουλειά και κάνει πολύ ζέστη.

καλά μας χιλιόμετρα

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

Η κληρονομικότητα της έλλειψης υπευθυνότητας

Αυτά που θέλω να γράψω σε αυτή  την ανάρτηση τριγυρίζουν το μυαλό μου πολύ καιρό τώρα. Τις τελευταίες μέρες δε, ήταν κομματάκι και δύσκολο να συμμαζέψω τις σκέψεις μου καθώς και να κάτσω στον υπολογιστή, λόγο μιας ίωσης που με χτύπησε κατακέφαλα (με αρκετές μέρες υψηλού πυρετού).

Το τελειωτικό χτύπημα και αφορμή του να κάτσω κάτω και να συμμαζέψω αυτές τις σκέψεις ήρθε βλέποντας βουλή και ακούγοντας κάποιες κάποιες δηλώσεις με 39 φεύγα πυρετό (πάλι καλά γιατί θα είχα σπάσει τα νευρά μου αλλιώς). Οι οποίες αποτελούν έξοχα παραδείγματα των συνεπειών της διαχρονικής ανάπτυξης νοοτροπίας της έλλειψης υπευθυνότητας σε αυτή την χώρα.

Η ρίζες του προβλήματος πηγάζουν από τις εξής λογικές

α) ότι όλα τελικά θα λυθούν μόνα τους αν κάνουμε υπομονή.
β) ότι εγώ έχω δίκιο και εσύ πάντα άδικο.
γ) υπάρχουν ειδικοί για αυτά τα θέματα, δεν μου πέφτει λόγος.
δ) ψηφίζω γιατί δεν θέλω να ασχολούμαι με τα κοινά

Στην πρώτη κατηγορία υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, κυρίως ηλικιωμένων (και μην ξεχνάμε ότι οι συνταξιούχοι σε αυτή την χώρα αριθμούνται στα 2.5 εκ και απαρτίζουν σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού ή το 25% του εκλογικού σώματος) που αντιμετωπίζουν την κατάσταση λέγοντας επανειλημμένα πως η νέα γενιά είναι κακομαθημένη και ότι αφού αυτοί περάσαν μια φορά τα δύσκολα, έτσι θα τα περάσουν (όσο είναι ζωντανοί για να είμαστε ακριβείς) για άλλη μια φορά. Συνεχίζουν λέγοντας ότι οι νέοι θα πρέπει να μάθουν να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι και να μάθουν να επιβιώνουν όπως αυτοί. Δεν μιλάνε αφηρημένα όμως έχω ακούσει πολλά παραδείγματα του τύπου «η εγγονή μου νομίζει ότι επειδή έχει μια δουλειά, θα πρέπει να βγάζει αρκετά για να ζήσει μόνη της» (με άλλο λόγια παντρέψουν κανέναν να βρεις την υγειά σου) ή «είναι κακομαθημένος γκρινιάζει και μπλέκει με ύποπτες φάτσες και κατεβαίνει σε πορείες» (πεπεισμένη ότι ο εγγονός μου είναι μπάχαλος).

(μικρή παρένθεση για να σημειώσω ότι είχαμε έναν γείτονα στο χωριό της μητέρας μου, που με φώναζε κακομαθημένο επειδή φόραγα παπούτσια αντί για γουρουνοτσάρουχα όπως έκανε αυτός στην ηλικία μου, λίγο άσχετο αλλά ουσιαστικά αυτοκτόνησε στα 101 του πίνοντας 2 λίτρα ξύδι)

Και γιατί βρε Χ γιαγιά πέρασες όλες τις κακουχίες; Αν δεν αγωνίστηκες για ένα καλύτερο μέλλον και ανήκεις απλά στην πρώτη κατηγορία, το πιθανότερο, για να βγαίνεις και να λες όλα αυτά, είναι ότι έκανες απλά αυτό, να περιμένεις και σε λυπάμαι. Έτσι η μόνη συμβουλή προς την νέα γενιά είναι το σκατό παξιμάδι και υπομονή να στρώσουν τα πράγματα. Κάποιοι άλλοι όμως πολέμησαν γιατί δεν ήθελαν τα παιδιά τους να περάσουν τόσο άσχημα όσο αυτοί. Ούτε εγώ θα ήθελα τα παιδιά μου να περάσουν χειρότερα από εμένα. Υποτίθεται ότι ο υπέρτατος στόχος μια κοινωνίας είναι η αυτοβελτίωση.

Άσε που στην τελική τα πράγματα δεν λύθηκαν μόνα τους…κάποιοι δώσανε την ζωή τους.Εσύ απλά τα επωμίστηκες.

Είσαι εσύ που επειδή δεν θα πάρεις χαμπάρι ότι οι μειώσεις των συντάξεων θα γίνουν αναδρομικά, θα παραμυθιαστείς ότι δεν σε έπιασαν και θα πας να ψηφίσεις πάλι τους πράσινους και μπλε κόκκους, που σημειωτέων ήδη συζητάνε την αναλογία ανάμιξης του μετεκλογικού κυβερνητικού σαπουνιού. Αλλά δεν έχει σημασία γιατί αυτοί ανήκουν στην τρίτη κατηγορία των ειδικών και εσύ ανήκεις και στην τέταρτη και δεν θες να σκας και να σου πέφτει λόγος.

Φυσικά δεν τα βάζω μόνο με τους προαναφερθέντες αλλά με μια συνέχεια γενεών που όταν ακούει τέτοιες ατάκες σκύβει το κεφάλι σχεδόν με τύψεις και συμφωνεί μαζί τους.

Όσοι παρακολουθούν λίγο τα πεπραγμένα της βουλής τα τελευταία χρόνια έχουν καταλάβει πολύ καλά ότι μόνο ειδικοί δεν είναι. Οι γνώσεις που διαθέτουν περί πολιτικής έχουν προκύψει μέσω παρακολούθησης των κοινών και διαβάσματος. Όταν ψήφιζες τον Χ ειδικό μπασκετμπολίστα δηλαδή πόσο ειδικός θα ήταν να σε αντιπροσωπεύσει στη βουλή; Μην χέσω.

Εχτές επίσης μάθαμε από τον αντιπρόεδρο της κυβερνήσεως ότι υπάρχει ο όρος εξουθενωτική πολυφωνία. Δεν χωράνε πολλές απόψεις σε ένα θέμα του φέρνεται ζαλάδα. Οι μόνες απόψεις που χωράνε είναι άντε δύο (άντε και κάτι ψίθυροι στο βάθος). Όπως δε τόνισε και ο Κακλαμάνης ο δικομματισμό είναι αναγκαίος γιατί χωρίς δικομματισμό η χώρα θα «μπει σε δύσκολες διαδικασίες». Βλέπεις οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι κουραστικές και δεν πληρώνονται αρκετά καλά για αυτό.

Κλασσικό
Σκέψεις

Οι μονάδες δεν έχουν τόση σημασία όση τα σύνολα

Ένα πολύ παράξενο φαινόμενο με τους ανθρώπους ως μεμονωμένες μονάδες είναι το ότι επαναλαμβάνουν συνέχεια τα ίδια λάθη. Έπειτα γκρινιάζουν και υποστηρίζουν ότι δεν θα τα ξανακάνουν μέχρι να έρθει η στιγμή, φυσικά και τα ξανακάνουν.

Δεν είναι ότι δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, απλά πολύ συχνά δεν αναγνωρίζουμε ποιο είναι ακριβώς το λάθος που κάναμε ή απλά πεισμώνουμε ότι δεν φταίξαμε εμείς και εθελοτυφλούμε.

Πολύ συχνά, όταν κάποιοι και παρατηρούν ίχνη λανθασμένης συμπεριφοράς, οι χρονικές στιγμές είναι αρκετά ευαίσθητες. Έτσι δεν μπορείς πάντα να εκφέρεις καθαρά την άποψη σου διότι θα διαταράξεις κάποιες λεπτές ισορροπίες. Από την άλλη δεν μπορείς ούτε να προσπαθήσεις να επηρεάσεις τον οποιοδήποτε γιατί τότε μπαίνει στην μέση το πείσμα και ειδικά τότε κανείς δεν θα καταλάβει καν το θέμα. Έτσι κάνεις στην άκρη και παρακολουθείς το κουβάρι να ξετυλίγεται.

Ας πάρουμε για παράδειγμα, την γενιά του Πολυτεχνείου. Μερικά χρόνια πριν αν τολμούσες να πεις κάτι άσχημο για τους συμμετέχοντες ήταν αρκετά πιθανό να πέσουν να σε φάνε ακόμα και να σε πουν χουντικό. Πλέον, βγαίνει ακόμα και η κουτσή Μαρία και κατηγορεί όλη εκείνη την γενιά που μας έφτασε εδώ και εν τέλη πιθανό να καταστρέψει για όλα αυτά που πάλεψε…

Μέσα από την απαξίωση αρχίζει και αναδεύει μια νέα γενιά στην θέση της παλαιάς. Δεν είναι τόσο εμφανές ακόμα, διότι όλη η κατάσταση βρίσκεται σε εμβρυικό στάδιο αλλά με μια προσεχτική ματιά μπορεί κάποιος να διακρίνει συγκεκριμένα πρότυπα.

Δεν είναι ότι κατηγορώ όλους αυτούς που με αυτοθυσία κατάφεραν και βάλανε και σώμα και ψυχή μπροστά από τον εαυτό τους για την εκπλήρωση ενός σκοπού. Αλλά η σημασία που απέκτησαν μετά. Οποιοσδήποτε με λίγη κοινή λογική μπορεί να πέσει και να θυσιαστεί, αν το επιτάξουν οι ανάγκες, η χρονική στιγμή και η ψυχολογία. Αυτό όμως πέρα από έναν σωστό ιδεαλιστή δεν τον κάνει και σωτήρα των υπολοίπων. Πολύ συχνά ορισμένοι δεν μπορούν πέρα από την μύτη τους. Στην τελική αυτοί που φταίνε είμαστε εμείς που αντί να εκτιμήσουμε και να μιμηθούμε τις πράξεις τους και μέσα από αυτές να γίνουμε ένα πραγματικό σύνολο. Εκτιμάμε, λατρέυουμε τα πρόσωπα.

Οι μονάδες δεν έχουν τόση σημασία όση τα σύνολα όταν κοιτάς τον κόσμο από ψηλά.

Καθώς γράφω τα αυτονόητα και υπονοώντας αυτά που πραγματικά θέλω να πω. Πιστεύω ότι το κείμενο θα εκτιμηθεί δεόντως από αρκετούς ανθρώπους που αυτή την στιγμή επιτίθεμαι. Πάντα εκτιμούσα την ειρωνεία των πραγμάτων.

 

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα,Σκέψεις

εκνευρισμός και ηρεμία

Η ώρα είναι περίπου 4 το πρωί ξύπνησα ιδρωμένος και με νευρά. Έχω νευρά την τελευταία εβδομάδα. Για άλλη μια φορά ξέρω πάρα μα πάρα πολύ καλά που οφείλονται. Προσπαθώ να μην ξεσπάσω κάπου, ακόμα και κυρίως στην πηγή προέλευσης τους. Μιας που η αιτία δεν ταυτίζεται με την πηγή. Η αιτία βρίσκεται κάπου στην μέση.

Έφτιαξα αυτό το διάγραμμα για να γίνω κατανοητός

Η ζωή είναι πολύ ενδιαφέρουσα όταν αρχίζεις να πετάς κύκλους. Πάντα το οπτικό αποτέλεσμα μας έκανε να βλέπουμε τα πράγματα πιο σφαιρικά και πιο αντικειμενικά.

Επιφανειακά είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος αλλά μέσα μου κρύβω πολύ θυμό.

——–

Σήμερα η μέρα είχε πολύ ενδιαφέρον. Πέρα από το ότι προσπαθούσα να μην ξεσπάσω σε κάνα δύσμοιρο. Είχα δύο εμπειρίες.
Και οι δύο στα ΜΜΜ.

Μερικές φορές απορώ αν είμαι ο μόνος που σχεδόν καθημερινά έχω να πω μια μικρή ιστορία από τα ΜΜΜ από την άλλη όμως από τότε που κυκλοφορώ με το ποδήλατο δεν πρέπει να μου κάνει εντύπωση γιατί ο κόσμος νιώθει μια μοναξιά και όταν αυτομάτως βλέπει κάποιον με ποδήλατο νιώθει για κάποιον ανεξήγητο λόγο μια οικειότητα. Λέει…να θα μιλήσω στο παιδί γιατί αφού έχει ποδήλατο σίγουρα θα θέλει να πει μια κουβέντα.

Εμένα αυτό με κάνει να ξεχνάω τον εκνευρισμό μου και να χαμογελάω.

Θα μπορούσα να πετάξω δύο καρδούλες εδώ. Γιατί είμαι άνθρωπος που του αρέσει να ακούει, να παρατηρεί αλλά κάποιες φορές θέλει και αυτός να συμμετάσχει. Ποτέ δεν έβρισκα όμως την αφορμή. Τώρα την βρίσκουν οι άλλοι. Όταν βλέπω κάποιον να ψιλό κοιτάει προς τα εμένα πάντως βγάζω με τρόπο τα ακουστικά από τα αυτιά για να το πιάσει ότι δεν ενοχλεί.

Σήμερα μου είχε πιάσει κουβέντα ένας 45άρης συνταξιούχος. Βρήκε στα 35 στην σύνταξη με αναπηρική και κάποια λεφτά που παίρνει από αυτόν που τον χτύπησε 10 χρόνια πριν.

Είχε ένα ατύχημα μετωπική με μια άλλη μηχανή, απρόσεχτος αυτός αλλά νόμιμος…στο αντίθετο ρεύμα ο άλλος και του σκοτωμού. Δεν ξέρω πως είναι να τρακάρουν 2 δίτροχα μετωπική αλλά σίγουρα αν μείνει κάποιος ζωντανός θα είναι θαύμα. Έτσι χτύπησε το κεφάλι του και έμεινε 6 μήνες φυτό. Μετά επανήλθε σιγά σιγά. Του πήρε πολλά χρόνια να κερδίσει τα δικαστήρια.

Μου είπε ότι μια από της μοναδικές αγάπες που είχε στην ζωή ήταν η ορειβασία και ότι αν ο άλλος των είχε αφήσει παράλυτο θα είχε πάρει ένα πιστόλι και θα του την είχε φέρει μέσα στο δικαστήριο. Τα χέρια του όμως διαλυμένα, κολλημένα όπως και όπως σαν lego. Βέβαια λειτουργούν οπότε μέσα στην ατυχία του ήταν πολύ τυχερός.

Ξεχάστηκα και πέρασε η ώρα και αν θέλω να είμαι ξεκούραστος το πρωί θα πρέπει να πέσω για ύπνο

——–

Τελευταίο ΡΕΣΠΕΚΤ στον σκύλο το πρωί που διέλυσε και ακινητοποίησε τον ΗΣΑΠ για 30 σχεδόν λεπτά. Ήταν πολύ αστείο μετά από ένα σημείο που ακουγόταν η ανακοίνωση «το τρένο θα παραμείνει ακινητοποιημένο λόγο τεχνικού προβλήματος» και δίπλα στις ράγες να τρέχουν 3 κυνηγώντας ένα σκύλο.

Ταλαιπωρηθήκαμε αλλά εύγε στο σκύλο. Να βλέπουν ορισμένοι γιατί κοστίζει 1.4 να πάρεις το τρένο.

Κλασσικό
ότι νάναι,Σκέψεις

πίστη στις μπάμιες

Οι μπάμιες είναι κατά κύριο λόγο καλοκαιρινό λαχανικό. Έτσι και επί την ευκαιρία που βρήκα φρέσκες μπάμιες είπα να τιμήσω την ημέρα μαγειρεύοντας κάτι καλοκαιρινό. Κάτι καλοκαιρινό που λατρεύω αλλά πολλοί δεν θέλουν ούτε να ρίξουν ένα μικρό βλέφαρο σε αυτό το «γλοιώδες λαχανικό».

Φυσικά δεν γιορτάζω καμία μέρα ορθοδοξίας. Αλλά και αυτή από μόνη της εξυπηρετεί πολύ την ηρεμία μου.

Οι γονείς μου είναι διακοπές. Οπότε δεν θα με πρήξουν με ανούσιες προσπάθειες να με ταΐσουν κρέας σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι. Η να με πλημμυρίσουν με ανούσιες συζητήσεις περί θρησκείας.

Η πίστη γενικότερα είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να ανεχτώ. Με ενοχλεί με τον ίδιο τρόπο που με ενοχλεί το κουνούπι που με τσίμπησε ανάμεσα στα δάχτυλα του ποδιού εχτές το βράδυ. Βασανιστικά και εκνευριστικά.

Πίστη σε μια ανώτερη δύναμη που μπορεί με τον χρόνο να διορθώσει τα πάντα. Πίστη στο ότι μπορεί να είναι όλα χάλια σε αυτό τον κόσμο αλλά στον επόμενο θα ζήσουν ευτυχισμένοι.

Πίστη σε ένα πολιτικό σύστημα που θα τους σώσει σύντομα και θα περνάνε καλά όπως περνάγανε κάποτε ακόμα και αν αυτό σημαίνει να παραχωρήσουν κάποιες βασικές τους ελευθερίες.

Βέβαια σε όλο αυτό τον πανζουρλισμό της θρησκείας και τις πίστης αυτή η ημέρα έχει και τα καλά της. Μπορεί να μην τολμήσω να βάλω ποτέ κλαρίνα στο σπίτι αλλά μου αρέσει που ακούγονται τέτοιες μέρες. Μου θυμίζουν πραγματικό καλοκαίρι.

Σε αυτό έχουν παίξει σημαντικό ρόλο τα παιδικά μου βιώματα όπου για 10 χρόνια (5-15) περνούσα τις διακοπές μου σε ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας και ξενυχτάγαμε με τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού παίζοντας στο προαύλιο της εκκλησίας και ξενυχτώντας υπό τους ήχους των κλαρίνων ενώ οι μεγάλοι διασκέδαζαν και πίνανε από κάτω. Και τον παπά να φωνάζει τα χαράματα επειδή το γλέντι δεν είχε τελειώσει και δεν μπορούσε να κάνει την λειτουργία του.

Έτσι και εδώ ο γείτονας ξεκίνησε ήδη από νωρίς τα κλαρίνα. Ακούγονται παλαμάκια και γέλια. Σύντομα βλέπω και την γειτόνισσα να σκάει στο μπαλκόνι απειλώντας τους ότι θα φωνάξει την αστυνομία.

Θα δηλώσω λοιπόν πίστη στις μπάμιες (ξέροντας ότι δεν θα με απογοητεύσουν ποτέ). Θα πιω και ένα ποτήρι μπύρα. Θα την πέσω υπό της μελωδίες του Σαλέα (ή ότι θα παίζει από απέναντι) και θα ξυπνήσω ξεκούραστος για να πάω να κάνω ποδήλατο και αν βρεθεί καμιά ψυχή στην άδεια τούτη πόλη να πιω μια μπύρα ακόμα.

 

 

Κλασσικό
ότι νάναι,Καλλιτεχνικά,Πολιτική,Σκέψεις

sun makers

Δεν το κάνω πολύ συχνά αλλά κάποιες στιγμές που δεν έχω τι να δω και δεν έχω και ταυτόχρονα την όρεξη ή την δύναμη να βγω κάθομαι και βλέπω παλιά επεισόδια doctor who (εποχής Tom Baker).

Εκείνη την εποχή οι τηλεοπτικές σειρές είχαν διάρκεια συνήθως 20 λεπτών και κάθε επεισόδιο συνήθως είχε 4 μέρη (συνολική διάρκεια 80 λεπτά). Έτσι το συγκεκριμένο επεισόδιο προβλήθηκε μεταξύ 26 Νοεμβρίου – 17 Δεκεμβρίου 1977 και γραμμένο από τον Robert Holmes

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι πόσες ομοιότητες είχε εκείνη η ιστορία «επιστημονικής» φαντασίας με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

Ο doctor φτάνει σε έναν πλανήτη(στον Πλούτωνα βασικά) (με ανθρώπους, στο μέλλον) όπου όλοι εργάζονται 18 ώρες την ημέρα, κοιμούνται 3 και πληρώνουν το 99% των μισθών τους σε φόρους.

Όπου βρίσκει και συνεργάζεται με μια χούφτα εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζουν σαν τα ποντίκια κάτω από τις πόλεις στο να επαναστατήσουν.

Οι άνθρωποι είχαν εξαντλήσει όλους τους πόρους του πλανήτη και μη έχοντας ακόμα την κατάλληλη τεχνολογία για να πάνε σε άλλο πλανήτη μαζικά κάναν μια συμφωνία με κάποιους εξωγήινους και πήραν ας πούμε ένα τεράστιο δάνειο (τεχνολογικό) και πήγαν στον Άρη και έπειτα αφού εξάντλησαν και εκεί τους πόρους στον Πλούτωνα.Κάποια στιγμή δεν μπορούσαν να ξεχρεώσουν τους εξωγήινους οπότε παράδωσαν την διαχείριση του πλανήτη σε αυτούς.

Υπάρχει μια σκηνή όπου ο εξωγήινος (και project manager του πλανήτη) εξηγεί το πως άρχισε να περιορίζεται η ανάπτυξη και το κέρδος λόγω αύξησης πληθυσμού του πλανήτη και έτσι αναγκάστηκαν να ανεβάσουν τις ώρες εργασίας και να μειώσουν τους μισθούς. Φυσικά οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να δεχτούν κάτι τέτοιο γιατί είναι στην φύση τους να επαναστατούν, οπότε μαζί με τον αέρα και το φαγητό διοχέτευαν ναρκωτικά.

Στην ερώτηση του doctor «οι περισσότεροι δημιουργούν πολέμους εσείς γιατί όχι». Η απάντηση του εξωγήινου ήταν ότι…ένας κανονικός πόλεμος κοστίζει πολλά, από την άλλη ο οικονομικός πόλεμος έχει μέχρι και κέρδη…και αν στην τελική εξαθλιωθεί ο πλανήτης και ο πληθυσμός του απλά θα κλείσουν την επιχείρηση και θα αφήσουν τους πάντες να πεθάνουν.

Κλασσικό