Φωτογραφία

μια μικρή βόλτα στην Αθήνα

Είχα κάτι δουλίτσες σήμερα (ήθελα μια εργαλειοθήκη και μια μπανάνα) και είπα, έτσι για αλλαγή, να περπατήσω αντί να πάρω ποδήλατο. Όταν περπατάς παρατηρείς πολλά περισσότερα. Έτσι έβγαλα και μερικές φωτογραφίες που μου κάναν εντύπωση. Τελικά κατέληξα να περπατήσω 10 χιλιόμετρα και να συγκαούν τα μπούτια μου.

Επιτρέψτε μου και ένα μικρό σχόλιο και για κάθε εικόνα.
1.Το γνωστό χοτ-ντογκαδικο στην μέση του πουθενά μας ενημερώνει ότι θα κλείσει για καλοκαίρι. Δεν υποτιμώ τις υπηρεσίες που προσφέρει στους ξενύχτηδες της περιοχής αλλά εκεί που είναι το κόβω λίγο χλωμό να έχει σταθερή πελατεία.
2. Ακριβώς δίπλα στο από πάνω φορητό ταχυφαγείον υπήρχε παρκαρισμένο το λεωφορείο του island club party (η Καλλιρρόης δεν είναι νησί)
3. Εντάξει …δεν είχα ιδέα που ήταν το τρόικα club…σήμερα έμαθα
4. Χαλάρωση και Μοχίτο ψάχνοντας μια μπανάνα
5. Απέναντι από το τρόικα club…από το ένα βγαίνεις στο άλλο μπαίνεις
6. Η κάβα αυτή είναι τόσο μα τόσο μικρή….με το ζόρι χωράει ένας μέσα. Όσο για τις μπύρες νομίζω ότι είναι μεν αλήθεια αλλά έχει κάτι του στυλ 2-3 μπουκάλια από κάθε μια. Δεν νομίζω ότι πας εκεί για 6 pack
7. Μαζί τους
8. Αν πας εκεί το απέναντι θα καταλάβεις ότι μάλλον δεν αρκεί…άλλα και τα υπόλοιπα δεν βοηθάνε, είναι για να σε μπερδέψουν. Η Ποσειδώνος είναι 2 χιλιόμετρα πιο κάτω.
9. Ντάξ…εννοείται


Μπανάνα τελικά δεν βρήκα.Πήρα όμως μπισκότα.

Advertisements
Κλασσικό
Ποδήλατο

ψηφίζω ποδήλατο (2)

Τράβηξα διάφορα βίντεο από την ποδηλατοπορεία στο κέντρο της Αθήνας στις 13/05/2012. Κάποια ωραία, κάποια όχι. Δυστυχώς κάποια αρκετά συμπαθητικά είναι σε κατακόρυφο format οπότε προσπάθησα να βάλω 2 δίπλα δίπλα αλλά δυστυχώς με το καταραμένο imovie το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι το picture in picture οπότε για την ώρα ανέβασα μόνο το βίντεο από την έναρξη της πορείας.

Η μουσική είναι  της Violeta Pivnkakkara και το κομμάτι λέγεται Sateenkaari. Είναι από αυτά τα κομμάτια που οι καλλιτέχνες συμφωνούν να διανέμονται χωρίς δικαιώματα. Όχι τίποτα άλλο αλλά με ενοχλεί πολύ όταν μου κατεβάζουν ένα βίντεο επειδή περιέχει κάποιο γνωστό άκουσμα.

Μαζί με το βίντεο θα βάλω και μερικές εικόνες που είχα αφήσει επίτηδες εκτός την τελευταία φορά , για την παρούσα ανάρτηση

.

[vimeo 42366779]
Κλασσικό
ότι νάναι,Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

κινδυνολογίες

Ποτέ δεν μπορούσα να μπω σε μια λογική συνομοσιολογίας. Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν αυτά τα σχέδια οι μασόνοι ελέγχουν τα πάντα. Οι 200 αντιεξουσιαστές της Αθήνας θα καταλάβουν την βουλή…και τέτοια.

Είχε λέει η αστυνομία την τετάρτη μυστικές πληροφορίες από τηλεφωνικές υποκλοπές (αν κατάλαβα καλά) ότι θα καταλάμβαναν την βουλή. Πέρα του πόσο νόμιμο είναι να υποκλέπτεις τηλεφωνικές συνομιλίες. Θέλουν να μας πουν ότι τόσα ΜΑΤ και τόσοι ΜΠΛΕ θα φοβηθούν 3 ομάδες πιτσιρικάδων. Μάλιστα.

Βέβαια με τις ενέργειες τους και όταν όλος ο κόσμος πάρει το μέρος αυτών τον πιτσιρικάδων…τότε θα πρέπει πραγματικά να αρχίσουν να φοβούνται.

Και σε αυτή την λογική αποδίδω ότι μετά από ένα σημείο βαρούν στα τυφλά οποιονδήποτε. Ο κόσμος δεν είναι πια μαζί σας, αν υπήρξε φορά που ήταν.

Μια αστυνομία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του πολίτη θα ήταν αποδεκτή αλλά όχι αυτό το αηδιαστικό μίασμα.

Μα έπρεπε να σώσουμε την δημοκρατία. Την ποιά; Μερικοί τόλμησαν και τους δώσανε και συγχαρητήρια. Μερικοί που δεν είχαν τα κότσια να ψηφίσουν όχι στο μεσοπρόθεσμο και είπαν απλά «παρών».

Το θέμα είναι ότι τελικώς πολλοί παρασύρονται στην λογική της συνομοσιολογίας. Έχω έναν συνάδελφο στο γραφείο που έχει αδελφό αστυνομικό. Η υπηρεσία του είναι εκτός Αθηνών αλλά σε έκτακτες ανάγκες τους φωνάζουν. Το 2008 ήταν στην Αθήνα. Την Τετάρτη όχι.

Ομολογώ ότι την Πέμπτη μπήκα φουρτουνιασμένος στο γραφείο και ψιλό βριζόμασταν. Βέβαια τι να πει και αυτός…ήταν ένας ακόμα από τους δύσπιστους που είχαν πειστεί ότι η αστυνομία έχει ξεφύγει. Η μάλλον όπως το έθεσε (που δεν συμφωνώ απολύτως), οι εντολείς από επάνω είχαν ξεφύγει. Ήταν σίγουρος το ότι οι μπάτσοι πετάγανε πέτρες πίσω ήταν εντολή εκ των άνωθεν.

Ήταν και αυτός πεπεισμένος ότι θα γινόταν εισβολή στην βουλή, όπως και κάποια πρόβατα της δημοκρατίας. Αλλά άντε και τα κατάφερναν μετά τι; Το πολύ να καιγόταν το κτήριο και να ξεφεύγαμε επιτέλους από τα παλάτια μιας άλλης εποχής.

Μετά μου το γύρισε στο 2008. Ήταν πεπεισμένος ότι ξένες μυστικές υπηρεσίες είχαν βάλει το χεράκι τους για αυτό που έγινε τότε και δρούσαν υπογείως στην Αθήνα με σκοπό να καταλάβουν την πόλη.

Πως στο κέρατο καταλαμβάνεται μια πόλη διαλύοντας ότι βρεις μπροστά σου, δεν το γνωρίζω. Ίσως με τον φόβο. Αλλά και πάλι εγώ ποτέ δεν φοβήθηκα αυτούς που κάναν επεισόδια, μόνο αυτούς που θέλανε να με προστατέψουν από αυτά.

ΥΓ. Θυμήθηκα ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει κάποτε για τον ψυχρό πόλεμο όπου οι ρώσοι κατάσκοποι σημείωναν πως ανοιγοκλείνουν τα φώτα στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ. ε κάτι τέτοιο.

UPDATE:

είχα γράψει ένα ηχητικό όταν γύρναγα την τετάρτη από το σύνταγμα προς σπίτι μέσα στον συρμό του μετρό. ήθελα κάπου να το ανεβάσω, η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι ολίγον τι άσχετη, αλλά θα το βάλω εδώ.

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων

Καρυδόπιτα

Αν ψάχνεις αγαπητέ φίλε συνταγές για καρυδόπιτα μπορώ να σε στείλω εδώ όπου κάποια στιγμή στο τέλος του 2008 (εν μέση χαμού στα επεισόδια της Αθήνας) εγώ μαλακιζόμουν φτιάχνοντας καρυδόπιτες για την μαμά πατρίδα.

Ο τίτλος καθόλου συμπτωματικός και αποτελεί μία ακόμα ιστορία από το παρελθόν. Δεν πρόκειται όμως για μια ιστορία όπως το la petite grecque που τείνουν να πιάνουν ένα πολύ σημαντικό μέρος της ζωής σου. Πρόκειται για μια από αυτές τις πολύ πολύ μικρές σκηνές που αν και κράτησαν παρά λίγα μόνο λεπτά της ώρας, μείναν καρφωμένες στην μνήμη σου πάνω από 10 και χρόνια.

Την εποχή εκείνη ήμουν στο δεύτερο έτος της σχολής. Ήταν η εποχή των clubs, της brit pop, του electro. Ήταν η εποχή που κάθε παρασκευή και πολλές φορές και Σαββάτο πηγαίναμε στο club Plan B και για αλλαγή στο MAD και καθόμασταν μέσα στην ζάλη του καπνού, του ιδρώτα, του αλκοόλ και της μουσικής μέχρι το πρωί.

Δεν θυμάμαι τι μέρα ήταν αλλά αν με έβαζες να την τοποθετήσω κάπου στον χάρτη της εβδομάδας θα την έβαζα Τετάρτη. Όσο για μήνα λίγο πριν την πρωτοχρονιά του 1998-99.  Την εποχή εκείνη κυκλοφορούσαν ακόμα τα κίτρινα τρόλεϊ με εκείνο το δυνατό χρατσ χρουτσ κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Εκείνα τα τρόλεϊ που όλες οι θέσεις ήταν κατά μήκος τον παραθύρων και κοίταγες πάντα αυτόν που καθότανε απέναντί σου. Τα αγαπούσα πολύ αυτά τα τρόλεϊ, απομεινάρια μιας τελείως άλλης εποχής. Που κάθε φορά που γινόταν διακοπή ρεύματος μέναν μέσα στην μέση του δρόμου γαμώντας την κυκλοφορία. Πόσες φορές κατέβηκα στις στήλες του ολυμπίου Διός και περπάταγε με τα πόδια μέχρι ομόνοια, και όμως δεν με πείραζε πολύ.

Έτσι και εκείνο το βράδυ ξεκίνησα να πάω στο planB όχι όμως για clubbing απλά επειδή υποτίθεται ότι θα παίζανε οι raining pleasure που ήθελε πολύ να τους δει η κολλητή μου. Δεν είχα ποτέ αδυναμία σε αυτό το συγκρότημα. Έτσι ξεκίνησα κατέβηκα από το σπίτι μου (έκανε κρύο, θυμάμαι που φορούσα κασκόλ) και πήγα στην στάση του τρόλεϊ. Στην στάση ήμουν εγώ και μια ακόμα κοπέλα. Έρχεται το τρόλεϊ άδειο ανεβαίνουμε επάνω και θυμάμαι πολύ καλά πως έκατσα στην τελευταία θέση αριστερά στο βάθος του τρόλεϊ. Η εν λόγω κοπέλα που δεν είχα προσέξει καθόλου ως τότε κάθισε απέναντί μου.

Μαζί της κρατούσε και ένα μικρό πακετάκι τυλιγμένο με αλουμινόχαρτο. Το άνοιξε με στοργή και άρχισε να βάζει τα δάχτυλά της μέσα σε ένα τεράστιο κομμάτι καρυδόπιτα. Ομολογώ αν και δεν την θυμάμαι, θυμάμαι να σκέφτομαι ότι είναι πανέμορφη και ότι την κοίταγα σαν χάνος. Μετά από 2-3 στάσεις πρόσεξε πως την κοίταγα  και μου πρόσφερε ένα μικρό κομμάτι καρυδόπιτα. «Τις γιαγιά μου» είπε.

Στο τέλος κατέβηκα 3 στάσεις μετά το προορισμό μου βασανίζοντας να καταφέρει να της ζητήσει να βγούμε. Δεν τα κατάφερα. Έτσι κατέβηκα στο πανεπιστήμιο και περπάτησα αργά και σταθερά, έχωντας στήσει την φίλη μου στις στήλες του ολυμπίου Διός.

Η συναυλία είχε ακυρωθεί αλλά χωρίς Internet εκείνη την εποχή δεν υπήρχε και κανένας ιδιαίτερος τρόπος να το έχουμε μάθει από πιο πριν. Περπατήσαμε προς το σπίτι της και ενώ γύριζα αργότερα στο δικό μου σκεφτόμουν την κοπέλα με την καρυδόπιτα.

2 Τετάρτες κατέβηκα στην στάση την ίδια ώρα μπας και την ξανά πετύχω χωρίς επιτυχία. Την πρωτοχρονιά όμως εκείνη, με είδε σε ένα μαγαζί 7 το πρωί και μου είπε «γειά είμαι το κορίτσι με την καρυδόπιτα».

Κλασσικό
ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων

Πρώτη μέρα του χρόνου

Αυτή την ανάρτηση ήθελα να κάτσω να την γράψω εχτές. Αλλά ο πυρετός, η τάση προς έμετο καθώς και η αδυναμία μου να κάτσω στον υπολογιστή πάνω από 10 λεπτά το καθιστήσαν αδύνατο.

Η δεύτερη μέρα του χρόνου με βρήκε άρρωστο αλλά δεν με πείραξε καθόλου…ξεκουράστηκα όσο μπορεί να ξεκουραστεί κάποιος σε μια τέτοια κατάσταση, και μούχλιασα όσο δεν γινόταν.

Η πρώτη μέρα όμως ήταν αρκετά καλή. Έκανα την αλλαγή του χρόνου στο σπίτι της καλύτερης μου φίλης και έπειτα βγήκαμε για ένα ποτάκι. Η αλήθεια είναι ότι πρωτοχρονιά την Αθήνα δεν την θυμόμουν ποτέ τόσο άδεια. Μου θύμισε ανήμερα  Χριστούγεννα που όντως είναι τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά και όσα είναι ανοιχτά έχουν ελάχιστο κόσμο. Μου άρεσε όμως.  Πήγαμε μια όμορφη βολτούλα και ήπιαμε και ένα (απαίσιο) κρασάκι σε ένα μπαράκι.

Στην συνέχεια την γύρισα στο σπίτι και αφού το κρασί μου είχε κάνει τα άντερα άνω κάτω αποφάσισα να πάρω ταξί. Σημειωτέων ότι δεν συμπαθώ ιδιαίτερα ταξιτζήδες και μέσα σε όλο το 2010 πρέπει να πήρα ταξί λιγότερο από 3 φορές.

Βέβαια αυτός ο ταξιτζής ήταν λιγάκι διαφορετικός. Με το που μπήκα άρχισε να μου αναλύει το πως το κράτος καταφέρνει να κρατάει από τα λουριά τους αστυνομικούς και τους ασφαλίτες και μετά τους αφήνει να ορμάνε λυσσασμένοι στον απλό κοσμάκη.  Τους παρομοίωσε με ένα σκυλί που το κακό ταΐζεις και το δέρνεις και μετά όταν τον αφήσεις δαγκώνει όποιον βρει.

Προσπάθεια μάταια να του πω 2-3 σημεία στα οποία διαφωνούσα σε όλη την ανάλυση του αλλά δεν με άκουσε. Όταν ήρθε η ώρα να κατέβω μου έδωσε και ένα βιβλίο για το ’44. Γιατί με έκοψε ότι θα με ενδιαφέρει. Το πήρα και τον ευχαρίστησα. Δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο βιβλίο οπότε μπορεί κάποια στιγμή να το διαβάσω όντως.

Το μόνο κακό στην διαδρομή με το ταξί ήταν ότι είδαμε και ένα ατύχημα στην αρχή της Συγγρού με ένα μηχανάκι. Η κοπέλα που το οδηγούσε πρέπει να ήταν σίγουρα νεκρή. Η άσφαλτος ήταν γεμάτη αίματα και το κράνος ακόμα στα χέρια της (προφανώς δεν το φόραγε) και αυτή αναδιπλωμένη σε μια περίεργη στάση.

Γύρισα σπίτι χάζεψα στον υπολογιστή για κανένα μισάωρο και μετά κοιμήθηκα.

Ουφ πολλές εμπειρίες για μια χρονιά που μέτραγε μόνο τις 4 πρώτες ώρες τις.

Η επόμενη μέρα και συνέχεια της πρώτης μέρας του χρόνου ήταν κλασσική και αναμενόμενη. Μεσημεριανό οικογενειακό φαγητό.  Με εμένα να τρώω κολοκυθάκια με πατάτες στον φούρνο και παντρεμένη φάβα για σαλάτα.

Μούχλα σπίτι και το βράδυ ένα ποτάκι με καλούς φίλους.

Η επομένη είπαμε, η πρώτη αρρώστια του χρόνου. Λογικά και τελευταία. το 2010 δεν αρρώστησα ούτε μια φορά.

: D

Κλασσικό
Καθημερινότητα

Αιόλου και Βορέου, ΑΜΕΑ και σκουπίδια γωνία (ενημερώθηκε)

Η διαδρομή της επιστροφής, από την δουλειά, περιλαμβάνει και την οδό Αιόλου. Έχω διαλέξει την Αιόλου σαν ένα ευχάριστο ενδιάμεσο διάλειμμα στην διαδρομή μου.  Η Αθηνάς είναι μουντή, καταθλιπτική και βαρετή.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω παρατηρήσει όσο αφορά την Αιόλου είναι η ράμπες για τα ΑΜΕΑ. Το πρόβλημα είναι …ότι έχει παντού. Γιατί όμως είναι πρόβλημα που έχει παντού; Γιατί παντού έχει από ένα αυτοκίνητο σε κάθε ράμπα. Θα ήθελα να υπερβάλω αλλά 2/10 περνάω χωρίς να κατέβω και να πάρω το ποδήλατο στα χέρια μου.  Σκέψου πόσο ταλαιπωρεί κάποιον συνάνθρωπος μας που έχει πρόβλημα.

Ειδικά όμως στην γωνία Αιόλου και Βορέου η ράμπα είναι σε περίεργο σημείο και αναγκάζεται κάποιος αν ακολουθήσει τις ράμπες να στριμωχτεί μεταξύ, ενός κάδου, του τοίχου και διαφόρων κολωνακίων. Τις τελευταίες μέρες δε γύρω από το κάδο άρχισαν να μαζεύονται σκουπίδια. Σιγά σιγά γέμισε ο κάδος, άρχισαν να τοποθετούνται τα σκουπίδια απέξω και εχτές με το ζόρι μπορούσε να περάσει ένα ποδήλατο. Σήμερα; Σήμερα στην πλάτη το ποδήλατο. Τα σκουπίδια δε έχουν γίνει τόσα μα τόσα πολλά που και δεν μπορείς να περάσεις και αρχίζουν και γίνονται και επικίνδυνα για την υγεία.  Σε κάποια σημεία όμως δεν έχει σκουπίδια. Με ποια λογική τα μαζεύουν από κάποια σημεία και από άλλα όχι; Έχεις ένα σχέδιο; (λέμε τώρα)  άσε τα σκουπίδια σε όλα τα κεντρικά σημεία και μάζεψέ τα από τις γειτονιές, όχι το ανάποδο.

Μια φορά από δευτέρα όποιον βλέπω να παρκάρει σε ράμπα θα του πετάω και ένα αυτοκόλλητο.

Ενημέρωση

2 μέρες μετά σε εκείνο το σημείο τα σκουπίδια είναι ελάχιστα, σε άλλα όμως υπερπολλαπλασιάστηκαν….απολαύστε εικόνα.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Καθημερινότητα

Αθήνα

Η Αθήνα ήταν μία από τις πιο αγαπημένες μου πόλεις. Μέχρι και 5 χρόνια πριν είχε την υφή τις δεκαετίας 70. Όλα είχαν ένα μοναδικό δικό τους ρυθμό. Μπορεί η αρχιτεκτονική της σε όλη την σύγχρονη ελληνική ιστορία να έχει γίνει σαλάτα, να έχουν καταστραφεί πανέμορφα νεοκλασικά κτήρια στην χάρη της ανάπτυξης και τον μεγαθηρίων. Μπορεί να ανεγέρθηκαν γυάλινοι γίγαντες. Μπορεί να φύγαν τα παλιά κίτρινα αργοκίνητα τρόλεϊ. Αλλά ήταν η πόλη της καρδιάς μας.

Τώρα ανυψώνεται ξανά μέσα στην βρώμα και την εγκατάλειψη. Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο εν τέλη είναι να καθαρίσεις μια πόλη. Άλλοι δήμοι το καταφέρνουν μια χαρά. Φτιάξανε το ποταμάκι στο πεδίο του Άρεως και βάλανε γρασίδι στην κορεάτικη αγορά (που έχει παντού σπασμένα μπουκάλια). Ο λόφος Φιλοπάππου μπορεί να είναι όμορφος αλλά είναι πάνω κάτω στην τύχη του.

Ξυλοδαρμοί ξένων, φασίστες, πρεζάκια…γαμάτη εικόνα για μια πόλη που θέλει να δηλώνει πολιτισμένη.

Πλέον αναρωτιέμαι πόσο χειρότερα μπορεί να καταλήξει.

Κλασσικό