Ιστορίες ανθρώπων,Σκέψεις,γκρίνιες

πατέρας πρώτη φορά

Ήρθε η μπέμπα επιτέλους και μπήκα στον φανταστικό κόσμο της πατρότητας. Η μάλλον προσπαθώ να μπω, αλλά υπάρχουν τόσο φυσικά εμπόδια στον δρόμο μου όσο και μεταφυσικά.

Από την πρώτη στιγμή έχω νιώσει απίστευτες στιγμές τόσο κουλαμάρας όσο και παράνοιας.

Συνειδητοποιείς ότι υπάρχει άπειρος κόσμος εκεί έξω που πιστεύει στις προκαταλήψεις και σε ένα σωρό χαζομάρες που κυκλοφορούν στον κόσμο και που μέχρι εχτές γελούσες με δαύτες. Από την άλλη έχεις και έναν παιδίατρο, επιστήμονα με τα όλα του, να δείχνει εν μέρει ανακούφιση επειδή ψιλό συνειδητοποιεί ότι έχει να κάνει με λογικούς ανθρώπους αλλά και λίγο μαζεμένο ταυτόχρονα και διπλωμάτη, μπας και έχει καταλάβει κάτι λάθος. Χαρακτηριστική ατάκα.

«από παιδιατρικής άποψης την μικρή μπορείτε να την βγάλετε έξω, αν από την άλλη θέλετε να την κρατήσετε 40 μέρες στο σπίτι, δεν θα σας φέρω αντίρρηση, απλά όσο γίνεται να αερίζετε καλά ο χώρος»

Από την άλλη η πεθερά να είναι πεπεισμένη ότι η μικρή θα πάθει κάτι επειδή μεγαλώνει σε σπίτι με σκύλο να μας βομβαρδίζει με ατάκες. «Τα σκυλιά είναι βρώμικα και μεταφέρουν αρρώστιες». «Να μην πιάνουμε την μικρή με ρούχα που φοράγαμε όσο είμασταν στον ίδιο χώρο αγκαλιά με το σκύλο»

Στο ληξιαρχείο που πήγαν να ρωτήσω τι χρειάζεται για την ονοματοδοσία. Μια τρελή φώναζε στον υπάλληλο να αφαιρέσει το όνομα από το παιδί της (είχε κάνει ονοματοδοσία την προηγούμενη μέρα) και ότι θέλει το παιδί της να βαπτιστεί. Η υπάλληλος να προσπαθεί να εξηγεί ότι η βάπτιση δεν έχει καμία σχέση με την ονοματοδοσία και ακόμα και αν το βαπτίσει θα πρέπει και πάλι να γίνει η ονοματοδοσία επειδή η βάπτιση προσθέτει μόνο θρήσκευμα. Αυτή ουρλιάζοντας είπε ότι τα παιδιά μου θα πάρουν όνομα μετά την βάπτιση και όχι πριν.

Η υπάλληλος είχε μείνει λίγο κάγκελο.

Γενικά ζούμε μια παράνοια…αλλά όσο είμαστε οι τρεις μας…αυτή η παράνοια είναι γλυκιά.

Κλασσικό
Επικαιρότητα

[7.61%] Αυτό είναι λοιπόν;

Ποτέ δεν έκρυψα το γεγονός ότι μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το γεγονός ότι μας εγκατέλειψε και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρατήσει έστω μια τυπική επικοινωνία. Υπήρχε κάποια εποχή, όταν ήμουν ακόμα στο σχολείο, που πίστευα ότι έγινα πολύ καλύτερος άνθρωπος για αυτό και μόνο το λόγο. Ίσως έψαχνα δικαιολογίες.

Δέκα και βάλε χρόνια αργότερα και ενώ το είχα ξεχάσει παντελώς έχει αρχίσει να ξαναβγαίνει αυτό το συναίσθημα στην επιφάνεια. Ο λόγος είναι απλός, από την στιγμή που μπήκα φαντάρος έχω αρχίσει να συναναστρέφομαι με πάρα πολύ κόσμο.

Μια ζωή προσπαθούσα και έκανα αυτό που θεωρούσα σωστό. Τώρα οι περισσότεροι σε συζητήσεις που κάνω έχουν πέσει με τα μούτρα να με πείσουν ότι είμαι ένα κορόιδο, και το να κάνεις το σωστό είναι απλά για γέλια.

«Όλοι κλέβουν γιατί όχι και εσύ» «Η Ελλάδα είναι μια διεφθαρμένη χώρα, βούτα όσο είναι καιρός» «Οι νόμοι είναι απλά για τους αδύνατους και τους αποτυχημένους»

Και διάφορα τέτοιου τύπου. Στην αρχή δεν έδινα σημασία και σκεφτόμουν «μικροί είναι θα μεγαλώσουν» μιας και ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι δεκαετία και βάλε πιο κάτω από εμένα. Με λύπη όμως το γράφω ότι δυστυχώς η έκφραση «το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει» αποδεικνύεται πέρα προς πέρα αληθινή. Πατεράδες και μανάδες να υπενθυμίζουν συνεχώς στα παιδιά τους ότι μόνο οι απατεώνες περνάνε καλά. Όταν λέω ότι η ατομική προσπάθεια μπορεί να κάνει την διαφορά με κοιτάνε σαν τρελό και γελάνε.

Δεν θέλω να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι αλλά αυτό το τσουβάλι πια έχει γεμίσει τόσο που δεν κλείνει με τίποτα. Κάνοντας μερικά βήματα πίσω βλέπεις και άλλα τσουβάλια πολύ πιο επικίνδυνα από το πρώτο.

ρατσισμός χωρίς λόγο και αιτία που ορισμένες φορές πιάνει ταβάνι. Θα κλείσω με την χειρότερη ανούσια ρατσιστική δήλωση που έχω ακούσει ποτέ στην ζωή μου που ακούστηκε αφού είπα ότι βρίσκω όμορφο το πολιτιστικό ανακάτεμα και η φυλετική σαλάτα που έχει δημιουργηθεί σε κάποιες πόλεις όπως το Λονδίνο, Βερολίνο κτλ.

«Οι μαύροι στην Αγγλία είναι πολύ άσχημη ράτσα και τους αξίζει να πεθάνουν. Μην κοιτάς τους δικούς μας εδώ με τα cd που είναι καλά παιδιά, εκείνοι είναι σκουπίδια»

Κλασσικό
ότι νάναι

αποξένωση

Όσο περνάνε τα χρόνια, συνειδητά,  έχω μικρύνει το κύκλο των γνωστών μου κατά το ελάχιστο. Πολλοί έχουν ενοχληθεί από αυτή μου την ενέργεια, κυρίως η μητέρα μου.

Τελικά ορισμένοι άνθρωποι όσο νέοι και να είναι τείνουν να κολλάνε στο παρελθόν και έχουν μια πολύ κλειστή άποψη για τα πράγματα σήμερα.

Έτσι και η μητέρα μου αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας. Πιστεύει ότι μέχρι να παντρευτώ δικαιούται να με βοηθάει να καθαρίζω το σπίτι μου και να μου μαγειρεύει και να φέρνει τακτικά φαγητό από εδώ, σε σημείο που το βλέπω καθαρά στα μάτια της ότι ενοχλείτε όταν μαγειρεύω μόνος μου.

Ακόμα αρνείται να αποδεχτεί τα μικρά προβλήματα υγείας που έχω ρίχνοντας το φταίξιμο είτε στο ότι δεν γυμνάζομαι τακτικά είτε στο ότι είναι ψυχολογικό γιατί έχω λίγες παρέες.

Δεν τα λέω όλα αυτά για να γκρινιάξω η να πω τον πόνο μου. Δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω ότι οι περισσότεροι γονείς είναι έτσι. Θα τολμήσω να πω ότι η συμπεριφορά αυτή δρα πολύ άσχημα σε λιγότερο θρασύς και αναίσθητους χαρακτήρες.

Δεν μπορούν να συνηδειτοποιήσουν ότι δεν έχουμε σκοπό να παντρευτούμε, μόνο το να συζήσεις είναι μόνο υπό συζήτηση αλλά ακόμα και αυτό τους φαίνεται υπερβολικά παράλογο.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες επάνω σε αυτό το θέμα, αλλά δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Τουλάχιστον όχι σε μονόλογο.

Κλασσικό