Καλλιτεχνικά,Λογοτεχνία

Τρένα μάνγκα μου

Νομίζω ότι όλοι όσοι διαβάσανε την προηγούμενη ανάρτηση καταλάβαν όχι πλέον σπαταλάω πάρα πολύ χρόνο μέσα σε ένα τρένο. Για την ακρίβεια, περίπου ένα δύωρο.

Θα μου πείτε, και δεν θα έχετε τόσο άδικο, ότι και στην ελλάδα σπαταλούσες σχεδόν τόσο στα ΜΜΜ. Γεγονός, για 2 χρόνια τουλάχιστον. Αλλά δεν είναι το ίδιο, εδώ στα τρένα κάθεσε και έχει τραπεζάκι, δεν μυρίζεις την μασχάλη του διπλανού ενώ αναπτύσεις υπεράνθρωπες δυνάμεις για να μην πάθεις ασφυξία. Γιαυτό άλλωστε είχα καταντήσει να προτιμώ να κάνω 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο, ιδιαίτερα στην επιστροφή, από το να μπω στο τρένο.

Εδώ κάνω βέβαια 180 χιλιόμετρα την ημέρα. Σαν να μένω αθήνα και να δουλευώ χαλκίδα υποθέτω.

Οπότε το πρωί, συνήθως κοιμάμαι, τα βάσανα του να είσαι γονέας, …και στην επιστροφή διαβάζω. Στην αρχή διάβαζα βιβλία, αλλά σύντομα κουράστηκα …οπότε το ξαναγύρισα (δεν μετράει βέβαια σαν επιστροφή γιατί δεν είχα σταματήσει ποτέ) στα manga.

Διαβάζω κάτι του στυλ 20 διαφορετικά. Πολλά κλασικά, αλλά και αρκετά εντελώς καινούρια (ξεπέρασα και το σύνδρομο της νοσταλγίας, πάει διάβασα όσα βλέπαμε στην τηλεόραση μικροί). Μεταξύ τους θα ξεχωρίσω 3.

Fire Punch

Δεν βρίσκω λόγια καν να το περιγράψω αυτό, ίσως κάτι του στυλ …φοβερά εμετικό, και αριστούργημα ταυτόχρονα. Υπάρχουν τέυχη που θα ήθελα απλά να κλείσω τα μάτια και να περάσει …αλλά το βιβλίο, ακόμα και το εικονογραφημένο, δεν είναι ταινία.

Η ιστορία είναι αρκετά περίεργη. Ξαφνικά κάποιοι άνρθωποι έχουν αναπτύξει κάποιες δυνάμεις (τύπου xmen) και μια (δεν έχει εμφανιστεί ακόμα) έχει παγώσει όλο τον πλανήτη, έχουν περάσει πολλά χρόνια, δεν υπάρχουν πια αποθέματα φαγητού, ο ένας τρώει τον άλλον και γενικά έχει φτάσει η κοινωνία σε εντελώς διαστροφικό σημείο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος με την δύναμη της αναγέννησης, του κόβεις χέρι και ξαναφυτρώνει, οπότε σε κάποια φάση τον χρησιμοποιούσαν για φαγητό κοβοντάς του συνεχώς μέλη, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε με την θεληση του.

Σε κάποια φάση, κάποιος που έχει την δύναμη να βάζει φωτιά σε κάτι, αλλά να μην σβήνει μέχρι το αντικείμενο να καεί εντελώς, προσπαθεί να τον σκοτώσει καιγοντάς τον.

Το αποτέλεσμα είναι Ο φλεγόμενος ανθρώπος.

Φοβερό!! για γερά στομάχια όμως.

 

One Punch Man

Ακόμα ένα manga (υπάρχει και σε anime) με υπερήρωες. Εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα όμως. Υποτίθεται ότι επιτίθονται στην γη κάτι τέρατα, ψιλοαδιάφορα ως τώρα για την ιστορία βέβαια, και ο ήρωας μας αποφασίζει να γίνει απίστευα δυνατός για να τα νικήσει. Μόνο που γίνεται τόσο δυνατός που πλέον τα νικάει όλα με μια μπουνιά, και γενικά βαριέται ελεινά.

Στόχος του….να βρει κάποιον ή κάτι, που να αντέξει παραπάνω από μία μπουνιά, μπας και ξεφύγει από τα δίχτυα της κατάθλιψης.

 

Toriko

Για χρόνια το απόφευγα, η υπόθεση μου φαίνοταν βαρετή (ακόμα μου φαίνεται όταν διαβάζω την υπόθεση). Θα μπορούσα να την περιορίσω σε μια γραμμή΄

‘φαγητό, μαγειρική, τέρατα’ κάτι τύποι κυνηγάνε τέρατα για να τα φάνε, γιατί όπως μας λενε είναι πολύ νόστιμα. Όσο πιο δύσκολο το τέρας…τόσο πιο δύσκολο να το μαγειρέψεις.

Γενικά ψιλομαλακία. Αλλά άκουγα καλά λόγια οπότε είπα να το διαβάσω. Και όντως μέχρι ένα σημείο είναι τρομερή μαλακία. Μέχρι που μάλλον (υποθέσεις κάνω) κάποιος του είπε του συγγραφέα να το κάνει λίγο πιο ενδιαφέρον (η σειρά ακυρώθηκε πολύ γρήγορα) και έβαλε στην ιστορία πολλά καταπληκτικά στοιχεία (ίσως το έκανε και επίτηδες) και ξαφνικά γίνεται φοβερή σειρά.

Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα manga είναι το σχέδιο. Ξεκίνησε κάπως περίεργο, θα έλεγα ότι οι χαρακτήρες ήταν μια ανάμιξη πολύ παλιάς τεχνοτροπίας με λίγο συγχρόνα στοιχεία και πολύ άσχημοι, μετά από ένα σημείο όμως το συγκεκριμένο manga έχει γίνει έργο τέχνης, νομίζω ότι πλέον η υπόθεση έχει μικρή σημασία (άσε που τους τελευταίους μήνες απλά προσπαθούν να σκοτώσουν όλοι ένα τέρας από μια άλλη διάσταση, και έχει μόνο ξύλο και καμία ιδιαίτερη υπόθεση). Το σχέδιο όμως είναι τόσο φοβερό που μου αρέσει πάρα πολύ απλά να χαζεύω τις σελίδες. (ίσως πρέπει να κάνω καμιά αφίσα)

 

Αυτά. Θα ήθελα γενικά να κάνω τακτικά reviews για manga αλλά δεν έχω χρόνο, σήμερα είναι παρασκευή, σε μια εβδομάδα πάω διακοπές… όλα πάνε καλά :)

Advertisements
Κλασσικό
ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων

μπαιναρι κοουντ

Αλλάξαμε θέση οι προγραμματιστές,στο γραφείο, μας μάζεψαν και μας έβαλαν στο βάθος, στο δικό μας προσωπικό μπουντρούμι. Ο πελάτης όταν μπαίνει μέσα πρέπει να βλέπει αιθέριες υπάρξεις και γλυκές φωνούλες. Οι δράκοι, με το ψηφιακό θησαυρό είναι κρυμμένοι στα σκοτάδια (ποιητική αδεία, έχουμε άπλετο φως δες μπαλκονόπορτα).

Ήρθε και ένας καινούριος και περιμένουμε ακόμα έναν. Πολιτικά μάλλον τον κόβω για σφαλιάρες. Μπορεί να ψήφισε και ΧΑ, τύπου «για να μάθουν» που ήταν και της μόδας εκεί γύρω στις προηγούμενες εκλόγές. Μπορεί να κάνω και λάθος, δεν θέλω να των ρωτήσω, φοβάμαι την αντιδρασή μου, σίγουρα από πολιτικές θεωρείες δεν ξέρει το παραμικρό, αυτό είναι προφανές.

Ποτέ δεν ήμουν από εκείνους που βοιάζονται σε συμπεράσματα, παίρνω τον χρόνο μου και απολαμβάνω την διαδικασία όπως απολαμβάνω, αυτή την στιγμή, το φλυτζάνι καφέ που έχω δίπλα μου.

Τουλάχιστον η επόμενη άφιξη είναι δικιά μας.

Κλασσικό
Επικαιρότητα

συναισθήματα χαμογελαστής καταστροφής

Η παρασκευή ήταν μια από τις ελάχιστες φορές που προτίμησα, αντί να κατέβω στην πορεία και να συμμετέχω στην απεργία, να πάρω το ποδήλατο και να πάω στην δουλειά. Για την ακρίβεια έκατσα και κάτι λιγότερο από 2 ώρες παραπάνω. Το βράδυ δε, δεν πήγα καν στην μικρή ποδηλατική βόλτα που συνηθίζω και συμμετάσχω.

Ο λόγος για αυτή την μικρή αποχή από την πραγματικότητα είναι ότι συμπάθησα κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Κάτι το οποίο δεν μου συμβαίνει ιδιαίτερα συχνά (ίσως 1 φορά το χρόνο). Ο ενθουσιασμός όμως κάποιες φορές είναι μονόπλευρος και με ενοχλεί πολύ αυτός ο συνδυασμός του ενθουσιασμού μου σε σχέση με την αντιστρόφως ανάλογη έλλειψη ενθουσιασμού του αντίδικου προσώπου. Οπότε κάνω τρία βήματα πίσω, στο σκοτάδι, σιωπώ και αναμένω τα μαγευτικά χρώματα της ανατολής.

Το Σαββάτο, ξύπνησα σχετικά αργά, έκανα μια δουλίτσα που είχα, σχετικά βιαστικά  και πέρασα μια βόλτα από κέντρο. Πλήρης απογοήτευση.

Την Κυριακή ξύπνησα, το ίδιο αργά, με μια μεγαλύτερη απογοήτευση και ένα ποτάμι να κυλάει γαλήνιο στο δρομάκι κάτω από το σπίτι μου. Είχα όμως αποφασίσει ότι ακόμα και αν χρειαστεί βάρκα θα κατέβω κέντρο έστω και για λίγο. Για καλή μας τύχη (ή κακή μας μιας που μια ελαφριά βροχούλα θα βοηθούσε με τόσα δακρυγόνα) άνοιξαν οι ουρανοί και βγήκε ένας μαγευτικός καταγάλανος ουρανός.

Το κέφι στα ίδια επίπεδα όπως και όλη την απερχόμενη εβδομάδα.

Έτσι ξεκίνησα κάπως μουρτζούφλης. Με το που έφτασα όμως έφτασα στο σταθμό του ΗΣΑΠ και είδα έναν απίστευτο πανικό από κόσμο κάθε ηλικίας, έσκασα ένα χαμόγελο. Και τι που περίμενα 3 τρένα για να καταφέρω με το ζόρι να μπω μέσα στριμωγμένος σαν σαρδέλα. Άξιζε. Βέβαια υπήρχαν διάφορα βλαμμένα πιτσιρίκια μέσα στο παράπονο ότι δεν χωράει άλλος κόσμος στο τρένο και ότι δεν μπορούν να είναι τόσο στριμωγμένα. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συνέχιζαν να κάνουν όσο χώρο μπορούσαν παρά τις αντιρρήσεις τον προαναφερθέντων. Μιλάμε για μια διαδρομή 9-10 λεπτών …και για καλό σκοπό.

Κατέβηκα ομόνοια, συνάντησα μια φίλη στην Κοραή και ανεβήκαμε σύνταγμα. Με το που πήγε 5.20 αρχίσανε τα δακρυγόνα να πέφτουν βροχή. Όλα αυτά είναι γνωστά. Όπως και ότι ακολούθησε.

Κάπου εδώ θα αρχίσω να χτίζω μια γέφυρα για να μπορώ να δικαιολογήσω αυτόν τον τόσο μελαγχολικό τίτλο που έχω δώσει σε αυτή την ανάρτηση.

Η ατελείωτη λαοθάλασσα έφερε άλλο ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Το οποίο παρέμεινε αρκετές ώρες. Δεν το έσπασαν ούτε τα δακρυγόνα, ούτε οι φωτιές, ούτε οι μπάτσοι, ούτε οι 199 εθνικοί καταστροφείς. Ξέρω πλέον ότι τα μέτρα που ψηφίσαν και θα ψηφίσουν στο τέλος δεν θα έχουν καμία σημασία. Ξέρω το τέλος τους. (εκτός αν γίνει κάνα υπέρτατο θαύμα, άσε που δεν πιστεύω στα θαύματα).

—–

Θα κλείσω με λίγη δημιουργική γκρίνια. 6 άτομα από εχτές μου κλάφτηκαν για τους κινηματογράφους. 3 μου κλάφτηκαν για την νεοκλασική αξία των κτηρίων. 1 άτομο μου κλάφτηκε για έναν μεγάλο έρωτα που είχε γνωρίσει πριν μια δεκαετία στο άστυ. 3 μου είπαν πόσο άδικο ήταν που κάποιοι άνθρωποι από σήμερα θα χάσουν την δουλειά τους.

Εγώ έχω να πω(το είπα και σε κάποιο κοινωνικό μέσο*) …πως ίσως θα έπρεπε να καταστραφούν όλα για να έχουμε έτσι όλοι δουλειά. Να γίνουμε όλοι οικοδόμοι και να χτίσουμε μια νέα κοινωνία καλύτερη και πιο καλά θεμελιωμένη.

—-

*δεν έχω αναφέρει ποτέ όνομα κοινωνικού δικτύου σε αυτό το blog (τουλάχιστον όχι επίτηδες). Είναι κάτι που έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, και δεν μου αρέσει να μου χαλάω τις ανούσιες εμμονές.

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Σκέψεις

Λευκά πρωινά, σκούρα απογεύματα

Για να είμαι ειλικρινής παρότι που σήμερα το πρωί, με το που βγήκα από την πόρτα, έριχνε ένα γλυκό αραιό χιόνι, δεν περίμενα, με τίποτα, ότι στην περιοχή εργασίας μου θα έβλεπα οτιδήποτε πέρα από διάσπαρτα μπαλώματα χιονιού να σπάνε την μουντάδα της πόλης. Αντιθέτως αυτό που αντίκρισα ήταν λευκά δέντρα, στέγες, πεζοδρόμια ακόμα και δρόμους. Ένιωσα ξαφνικά σαν μικρό παιδί, ήθελα να κάνω κοπάνα από την δουλειά και να τριγυρνάω όλη μέρα βγάζοντας φωτογραφίες.  Αντί για αυτού αρκέστηκα σε μια μισάωρη βόλτα τραβώντας διάφορες φωτογραφίες. (ναι ξέρω έχει πέσει πολύ φωτογραφία τελευταία σε αυτό το ιστολόγιο)

Πιθανότατα με την κατάλληλη παρέα να έκανα όντως κοπάνα.

Μετά βγήκε ο ήλιος και εξαφανίστηκε όλο το χιόνι.

σταθμός Αμαρουσίου

Πεύκη

Έτσι η ημέρα κύλησε ήρεμα (συμπληρώνοντας διάφορα χαρτιά για ένα ανούσιο έλεγχο). Ήρεμα; Ναι τουλάχιστον μέχρι το απόγευμα που ο Καμίνης μήνυσε μια χούφτα ανθρώπους και άστεγους που προσπαθούσαν οι μεν να βοηθήσουν τους δε και η δε να επιβιώσουν.

Γενικά αποφεύγω να αναφέρομαι σε ονόματα αλλά έχω μια τσαντίλα με το συγκεκριμένο άτομο και την προπαγάνδα που είχε γίνει για την εκλογή του. Πλέον δεν έχω ούτε όρεξη να κράξω αυτούς που δημιουργούσαν την προπαγάνδα. Ελπίζω να τους φάνε οι τύψεις.

Κλασσικό
Καλλιτεχνικά

Χάρτινο δέντρο

Λίγο οξύμωρο μιας που για να βγει το χαρτί πρέπει να κοπεί ένα δέντρο, να πολτοποιηθεί και να ψηθεί.

Μια συνάδελφος σήμερα μας έφερε ένα χάρτινο δέντρο που έφτιαξε ένα αυτά τα free press περιοδικά. Μπορώ να πω πως σαν μικρό παιδί που είμαι κατά βάθος εντυπωσιάστικα και αφού της ζήτησα να μου δείξει πως το φτιάχνουμε, με το που έφτασα σπίτι έφτιαξα και εγώ το δικό μου.

Το δέντρο που έχω ούτως σι άλλος είναι απομεινάρι μιας άλλης εποχής κοντά μιας 10ετίας πίσω και τα στολίδια ίσως και 20ετίας.

Σαν μικρό άθεο παιδάκι δεν πιστεύω στα Χριστούγεννα, αλλά στο κάτω κάτω όπως και να το ζουλήξεις από εδώ και από εκεί…τα Χριστούγεννα είναι μια εντελώς ψεύτικη γιορτή. Ούτε ο Χοντρομπαλάς κόκκινος άι Βασίλης υπήρχε ποτέ ούτε καν ο Κύριος Χριστός που ακόμα και να υπήρχε, σίγουρα δεν γεννήθηκε στις 25 Δεκέμβρη.

Για αληθινά δέντρα δεν το συζητάω καν. Οπότε μια φτηνή λύση και να κρατήσετε και διάφορα παιδάκια απασχολημένα μπορείτε να φτιάξετε χάρτινα δέντρα.

Το παρακάτω που πήρε 45 λεπτά (90 φύλλα).

Την διαδικασία κατασκευής προσπάθησα να την αναπαραστήσω γραφικά στο παρακάτω σχήμα.

Σχήμα 1

Σχήμα 1

Η όλη ιδέα είναι απλή, παίρνουμε ένα περιοδικό (εγώ πήρα ένα soul του 2007 με αφιέρωμα στην Kirsten Dunst, στον Bob Ross τον Υπουργό εθνικής καταστροφής Ελ. Βενιζέλο και διάφορα επικά αταίριαστα ονόματα όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα)

υλικό για δίπλωμα

υλικό για δίπλωμα

Και ακολουθώντας τις οδηγίες του σχήματος 1 (δηλαδή τρία διπλώματα) σε κάθε σελίδα του περιοδικού. Το αποτέλεσμα φαίνεται παρακάτω.

χάρτινο δέντρο

χάρτινο δέντρο

Ίσως αύριο κάτσω να φτιάξω και ένα χάρτινο αστέρι με ένα φύλλο κίτρινο χαρτί.

Κλασσικό
Επικαιρότητα

καφρίλες

Τις τελευταίες μέρες αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο βρετανικό  the office μιας όπως πολλοί γνωστοί μου λένε ότι αφού μου αρέσει το βρετανικό χιούμορ θα μου αρέσει και η σειρά.

Είδα δύο seasons αν και γενικά ήθελα να σταματήσω να το βλέπω από το 3ο επεισόδιο. Δεν είναι ότι δεν είναι καλό, αν σου αρέσουν οι καφρίλες δηλαδή. Απλά εγώ δεν μπορούσα ποτέ να ανεχτώ καφρίλες. Δεν μπορώ να γελάσω με αυτές. Πάντα με ενοχλούσαν.

Βέβαια ακόμα χειρότεροι από τους τύπους που νομίζουν ότι είναι αστείοι και όλοι γελάνε μαζί τους, είναι αυτοί που δεν έχουν ούτε ένα ψήγμα χιούμορ και απλά τολμάνε και κάνουν «αηδίες» που κανείς άλλος δεν τολμάει.

Το πιο απλό παράδειγμα που μπορώ να βρω, είναι ότι αν και μου αρέσει πολύ η ελληνοφρένεια, πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές σε φάρσες του Αποστόλη να χαμηλώνω ή και να κλείνω τον ήχο. Τα πραγματικά αστεία μου αρέσουν, όσο αφορά τις καφρίλες, ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Είναι ένα είδος αμυντικού μηχανισμού.

Και αυτό μας φέρνει στην μοναδική φορά που έχω δείρει άνθρωπο στην ζωή μου. Όταν κάποιος θεώρησε αστείο να κλωτσήσει την γάτα μου. Υπήρξε και μια ακόμα παραλίγο φορά (δεν πέσαν μπουνιές) που είχε πηδήξει κάποιος από το παράθυρο της κουζίνας όταν ήμουν στο στρατό,μάγειρας, και προσπάθησε να βουτήξει ένα κοτόπουλο. Επειδή του είχα πει ότι δεύτερη μερίδα παίζει μόνο αφού φάνε όλοι.

Έχω πολύ υπομονή σε πολλά θέματα και καθόλου σε άλλα. Δεν έχω καθόλου στις καφρίλες και αντιδρώ απρόβλεπτα.  Δεν έχω καθόλου όταν μου καταπιέζουν τον εαυτό και την λογική μου.

Γι’ αυτό τελικά είμαι τόσο μόνος άνθρωπος.

Λατρεύω τις φωτογραφίες από σιδηροδρομικούς σταθμούς ακόμα και αν είναι από αυτών του Ταύρου.

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Σκέψεις

Όλα είναι ίδια, μα τόσο διαφορετικά.

Όλα είναι ίδια, μα τόσο διαφορετικά.

Μια πρόταση που με εκφράζει όσο καμία άλλη. Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς σε αυτή την πρόταση είναι ότι το πρώτο με το δεύτερο σκέλος είναι αντιφατικά. Τσακώνονται σαν τον σκύλο με την γάτα.

Πως γίνεται όμως να συνυπάρχουν και οι δύο καταστάσεις αρμονικά και το αποτέλεσμα από την άλλη να είναι εντελώς δυσαρμονικό;

  • όραση – ψυχολογία

Σκέψου ένα σπίτι, μεσημέρι. Λίγο πριν κόψουν το ρεύμα. Σκέψου και το ίδιο σπίτι μετά.
Σκέψου ένα γραφείο, πριν απολύσουν τους υπαλλήλους και μετά.
Όταν γυρίσεις όμως το βλέμμα σου χαμηλά, θα δεις άστεγους, θα δεις εξαθλιωμένους. Ίσως κάποια στιγμή δεις και παραγκούπολεις.

  • μυρουδιές – όραση

Το εγκαταλελειμμένο σπίτι της γιαγιάς, μυρίζει ακόμα μούρα, σταφύλια και η οσμή από τα βαρέλια που κάποτε είχαν κρασί συνεχίζει να σου σπάει την μύτη. Δεν μένει εκεί πλέον κανένας. Οι τοίχοι πέφτουν, το σπίτι μετά βίας φαίνεται μέσα από τα αγριόχορτα. Και όταν γυρίσεις κάποια στιγμή το βλέμμα σου και δεις ολόκληρο το χωρίο, θα ακούσεις τα τζιτζίκια, θα δεις της μέλισσες, θα νιώσεις το αεράκι να σου τινάζει τα μαλλιά. Θα νιώσεις την απόλυτη ηρεμία.

  • οικογένεια – πραγματικότητα

Η Ελληνική οικογένεια ήταν πάντα ενωμένη, ήταν η πιο σταθερή αξία, σε βάθος χρόνου, σε αυτή την χώρα. Είναι και θα είναι πάντα εκεί για να σε βοηθήσει. Μόνο που η πραγματικότητα έρχεται και σε χτυπάει στο στομάχι. Οι καιροί δεν είναι εύκολοι πια για κανέναν.
Και όταν γυρίσεις κάποια στιγμή το βλέμμα σου θα ενωθείς με το κόσμο και θα χαράξεις ένα καινούριο μονοπάτι.

χωριό 2009

Κλασσικό