ότι νάναι,Ιστορίες ανθρώπων

μπαιναρι κοουντ

Αλλάξαμε θέση οι προγραμματιστές,στο γραφείο, μας μάζεψαν και μας έβαλαν στο βάθος, στο δικό μας προσωπικό μπουντρούμι. Ο πελάτης όταν μπαίνει μέσα πρέπει να βλέπει αιθέριες υπάρξεις και γλυκές φωνούλες. Οι δράκοι, με το ψηφιακό θησαυρό είναι κρυμμένοι στα σκοτάδια (ποιητική αδεία, έχουμε άπλετο φως δες μπαλκονόπορτα).

Ήρθε και ένας καινούριος και περιμένουμε ακόμα έναν. Πολιτικά μάλλον τον κόβω για σφαλιάρες. Μπορεί να ψήφισε και ΧΑ, τύπου «για να μάθουν» που ήταν και της μόδας εκεί γύρω στις προηγούμενες εκλόγές. Μπορεί να κάνω και λάθος, δεν θέλω να των ρωτήσω, φοβάμαι την αντιδρασή μου, σίγουρα από πολιτικές θεωρείες δεν ξέρει το παραμικρό, αυτό είναι προφανές.

Ποτέ δεν ήμουν από εκείνους που βοιάζονται σε συμπεράσματα, παίρνω τον χρόνο μου και απολαμβάνω την διαδικασία όπως απολαμβάνω, αυτή την στιγμή, το φλυτζάνι καφέ που έχω δίπλα μου.

Τουλάχιστον η επόμενη άφιξη είναι δικιά μας.

Advertisements
Κλασσικό
Καθημερινότητα,Ποδήλατο,Σκέψεις

Αρχή διαμαρτυρίας

Από σήμερα πήρα την απόφαση να κάνω μια απόπειρα να σταματήσω να χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από την ματιά του εργαζόμενου, είναι ένας τρόπος διαμαρτυρίας, εν μέρει για την αυξανόμενη τιμή των εισιτηρίων και εν μέρει για την χειροτέρευση των υπηρεσιών. Από την ματιά του ποδηλάτη είναι εν μέρει ένας τρόπος επιπλέον άσκησης και μια ευκαιρία ανασυγκρότησης σκέψεων (κάτι που νιώθω ότι χρειάζομαι τελευταία. Μια αποτοξίνωση από την μαλακία που δέρνει την κοινωνίας μας τον τελευταίο καιρό και αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς μέρα με την μέρα[βλ. πούτσους, παστίτσια, μούφα πραξικοπήματα κτλ]).

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα, έκανα τα πρώτα 22 χιλιόμετρα σε 55 λεπτά. Πολλά για να είμαστε ειλικρινής αν σκεφτεί κάποιος ότι την ίδια διαδρομή το βραδάκι την κάνω σε 40 λεπτά. Αλλά για κάποιο λόγο (ή είναι πάντα έτσι) στην Κηφισίας είχε μουρλή κίνηση και κατάφερα να πιάσω 45χιλ/ώρα μόνο για περίπου 5-6 λεπτά στο ύψος του υγείας.

Ας έχει, θα δείξει πως θα πάει και η επόμενη μέρα.

Τον γυρισμό δεν τον φοβάμαι μιας που τελευταία τον έκανα αρκετά συχνά (2-3 φορές την εβδομάδα).

Καλές μου διαδρομές

ΥΓ. Στον ύπνο μου σήμερα είδα ότι οδηγούσα από την θέση του οδηγού (χωρίς να ακουμπάω το τιμόνι). ματζικ!

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Ποδήλατο

ποδηλατώντας στις πρώτες βροχές

gatorskin folding tyre

Σήμερα είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία (κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα γιαυτό θα γράψω και πολλά άσχετα πράγματα, αμέ!). Ενώ γυρνούσα πήγαινα από το γραφείο στο σταθμό του ησαπ με το ποδήλατο (έριχνε καρέκλες) με σταμάτησε μια μαμά με 3 παιδάκια λίγο απογοητευμένη (εμένα έτσι μου φάνηκε) με τα δύο μικρότερα παιδάκια στην αγκαλιά και το λίγο μεγαλύτερο (4?) από το χέρι μαζί και μου ζήτησε αν μπορώ, αφού έχω γίνει που έχω γίνει μούσκεμα (όπως και αυτοί) να ανεβάσω το παιδί στο πεζοδρόμιο γιατί ήδη σε εμένα το νερό πρέπει να έφτανε στην γάμπα, φανταστείτε στο παιδάκι. Το έκανα ευχαρίστως. Το τραγικό ήταν ότι δίπλα μας είχα σταματήσει κάποιος με το αυτοκίνητο και την είχε αράξει κανονικά τεντωτός, καμαρωτός και στεγνός.

Το έβαλα το παιδί λίγο πιο μέσα στο πεζοδρόμιο, σε σημείο που δεν είχε πολλά νερά και μπήκε και η κοπέλα στην πολυκατοικία, εγώ συνέχισα καμαρωτός καμαρωτός την διαδρομή μου.

Πιο κάτω πέτυχα μια στροφή (πλησίον σταθμό ησαπ ειρήνης – τελικός προσδιορισμός) όπου κάνοντας πετάλι συνειδητοποιώ ότι το ποδήλατο μπαίνει μέσα μέχρι το μισό δισκοβραχίωνα και το πόδι μου όσο μέσα γίνεται. Κοιτάω μπροστά τα πράγματα μου φαίνονται κάπως πιο βαθιά (άσε που δεν ξέρω κολύμπι) κρίνοντας από το πόσο βαθιά μπήκε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο (σύντομα και βάρκα). Έτσι παρόλο την μπόρα συνέχισα προς την ανάποδη διεύθυνση και τον σταθμό ηρακλείου.

Τώρα συμπεράσματα. Ωραία η βροχή. Κάποιοι άνθρωποι είναι εντελώς μαλάκες. Χαίρομαι που άλλαξα και έβαλα καλά λάστιχα με καλή γόμα και δεν σκοτώθηκα οδηγώντας στην λίμνη του λόχνες.

Αιτίες; Άπειρα φρεάτια βουλωμένα.

Αρνητικά; καλά τα βροχολάστιχα αλλά οι λακκούβες γίνονται αόρατες με το νερό.

Τα λάστιχα είναι χειροποίητα γερμανικά, δεν ξέρω αν οι Γερμανοί είναι εχθροί μας όπως λέει ο Τράγκας*, αλλά τουλάχιστον ξέρουν να φτιάχνουν καλά λάστιχα.

*Ο Τράγκας είναι το ξυπνητήρι μου.

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Φωτογραφία

μέλισσες

Λίγο άκυρη ανάρτηση. Το γραφείο που δουλεύω (για την ώρα τουλάχιστον) είναι στον πρώτο όροφο, για την ακρίβεια είναι όλος ο πρώτος όροφος και έχει μπαλκόνι γύρω γύρω. Στο ισόγειο υπάρχουν 3 αμυγδαλιές. Οι αμυγδαλιές πριν μερικές μέρες άνθισαν. Τώρα αν βγεις για διάλειμμα (την ώρα που σου σφουγγαρίζουν το γραφείο), κάτσεις δίπλα από την αμυγδαλιά (που τα κλαδιά της κοντεύουν να μπουν μέσα στο κτήριο) και κλείσεις τα μάτια και συγκεντρώσεις λίγο την ακοή σου, ακούς εκατοντάδες μέλισσες να βουίζουν μπζζζζζζ μετά ανοίγεις ξαφνιασμένος τα μάτια ρίχνεις μια προσεχτική ματιά και βλέπεις εκατοντάδες μέλισσες σε όλο το δέντρο.

Μου πήρε όμως 7 φωτογραφίες για να βγάλω μια, μιας που πηδάνε όλες από λουλούδι σε λουλούδι σαν τρελές.

:)

 

 

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων,Καθημερινότητα,Σκέψεις

εκνευρισμός και ηρεμία

Η ώρα είναι περίπου 4 το πρωί ξύπνησα ιδρωμένος και με νευρά. Έχω νευρά την τελευταία εβδομάδα. Για άλλη μια φορά ξέρω πάρα μα πάρα πολύ καλά που οφείλονται. Προσπαθώ να μην ξεσπάσω κάπου, ακόμα και κυρίως στην πηγή προέλευσης τους. Μιας που η αιτία δεν ταυτίζεται με την πηγή. Η αιτία βρίσκεται κάπου στην μέση.

Έφτιαξα αυτό το διάγραμμα για να γίνω κατανοητός

Η ζωή είναι πολύ ενδιαφέρουσα όταν αρχίζεις να πετάς κύκλους. Πάντα το οπτικό αποτέλεσμα μας έκανε να βλέπουμε τα πράγματα πιο σφαιρικά και πιο αντικειμενικά.

Επιφανειακά είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος αλλά μέσα μου κρύβω πολύ θυμό.

——–

Σήμερα η μέρα είχε πολύ ενδιαφέρον. Πέρα από το ότι προσπαθούσα να μην ξεσπάσω σε κάνα δύσμοιρο. Είχα δύο εμπειρίες.
Και οι δύο στα ΜΜΜ.

Μερικές φορές απορώ αν είμαι ο μόνος που σχεδόν καθημερινά έχω να πω μια μικρή ιστορία από τα ΜΜΜ από την άλλη όμως από τότε που κυκλοφορώ με το ποδήλατο δεν πρέπει να μου κάνει εντύπωση γιατί ο κόσμος νιώθει μια μοναξιά και όταν αυτομάτως βλέπει κάποιον με ποδήλατο νιώθει για κάποιον ανεξήγητο λόγο μια οικειότητα. Λέει…να θα μιλήσω στο παιδί γιατί αφού έχει ποδήλατο σίγουρα θα θέλει να πει μια κουβέντα.

Εμένα αυτό με κάνει να ξεχνάω τον εκνευρισμό μου και να χαμογελάω.

Θα μπορούσα να πετάξω δύο καρδούλες εδώ. Γιατί είμαι άνθρωπος που του αρέσει να ακούει, να παρατηρεί αλλά κάποιες φορές θέλει και αυτός να συμμετάσχει. Ποτέ δεν έβρισκα όμως την αφορμή. Τώρα την βρίσκουν οι άλλοι. Όταν βλέπω κάποιον να ψιλό κοιτάει προς τα εμένα πάντως βγάζω με τρόπο τα ακουστικά από τα αυτιά για να το πιάσει ότι δεν ενοχλεί.

Σήμερα μου είχε πιάσει κουβέντα ένας 45άρης συνταξιούχος. Βρήκε στα 35 στην σύνταξη με αναπηρική και κάποια λεφτά που παίρνει από αυτόν που τον χτύπησε 10 χρόνια πριν.

Είχε ένα ατύχημα μετωπική με μια άλλη μηχανή, απρόσεχτος αυτός αλλά νόμιμος…στο αντίθετο ρεύμα ο άλλος και του σκοτωμού. Δεν ξέρω πως είναι να τρακάρουν 2 δίτροχα μετωπική αλλά σίγουρα αν μείνει κάποιος ζωντανός θα είναι θαύμα. Έτσι χτύπησε το κεφάλι του και έμεινε 6 μήνες φυτό. Μετά επανήλθε σιγά σιγά. Του πήρε πολλά χρόνια να κερδίσει τα δικαστήρια.

Μου είπε ότι μια από της μοναδικές αγάπες που είχε στην ζωή ήταν η ορειβασία και ότι αν ο άλλος των είχε αφήσει παράλυτο θα είχε πάρει ένα πιστόλι και θα του την είχε φέρει μέσα στο δικαστήριο. Τα χέρια του όμως διαλυμένα, κολλημένα όπως και όπως σαν lego. Βέβαια λειτουργούν οπότε μέσα στην ατυχία του ήταν πολύ τυχερός.

Ξεχάστηκα και πέρασε η ώρα και αν θέλω να είμαι ξεκούραστος το πρωί θα πρέπει να πέσω για ύπνο

——–

Τελευταίο ΡΕΣΠΕΚΤ στον σκύλο το πρωί που διέλυσε και ακινητοποίησε τον ΗΣΑΠ για 30 σχεδόν λεπτά. Ήταν πολύ αστείο μετά από ένα σημείο που ακουγόταν η ανακοίνωση «το τρένο θα παραμείνει ακινητοποιημένο λόγο τεχνικού προβλήματος» και δίπλα στις ράγες να τρέχουν 3 κυνηγώντας ένα σκύλο.

Ταλαιπωρηθήκαμε αλλά εύγε στο σκύλο. Να βλέπουν ορισμένοι γιατί κοστίζει 1.4 να πάρεις το τρένο.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Καθημερινότητα

οδική ασφάλεια

Τόσο καιρό δεν ασχολήθηκα με την απεργία των ταξί. Σε ότι αφορά το άνοιγμα του επαγγέλματος τους συμφωνώ με ένα άρθρο που ψάχνω ώρες να το βρω αλλά με τόσα που έχουν γραφτεί για τα ταξί τον τελευταίο μήνα είναι ας τα να πάνε. Μέσες άκρες έλεγε να αποζημιωθούν μείον απόσβεση βασισμένη με τα λεφτά που πλήρωσαν (έτσι όσοι πλήρωσαν 100.000-200.000 ενώ το συμβόλαιο λέει 2-3 να πληρώσουν πρόστιμο για φοροδιαφυγή)

Αυτό που θέλω να αναφέρω είναι η αίσθηση που έχω μετά το πέρας της απεργίας των ταξί. Επειδή όσοι με διαβάζουν ξέρουν πολύ καλά ότι κινούμε συνέχεια με ποδήλατο.

Η συνηθισμένη καθημερινή μου διαδρομή λόγω δουλειάς αποτελείται από 20 χιλιόμετρα που διασχίζουν σχεδόν όλη την Αθήνας από την μια άκρη στην άλλη. Μια διαδρομή που συνήθως μου παίρνει 1 ώρα και 10 λεπτά για να ολοκληρώσω…καθόλου άσχημα θα σκεφτεί κάποιος με ποδήλατο.

Ίσως. Το θέμα είναι ότι αυτά τα 70 λεπτά από την στιγμή που ξεκίνησε η απεργία μειώθηκαν στα 45. Στην αρχή βέβαια το μόνο που πρόσεξα ήταν η αλλαγή της ταχύτητας. Στο κάτω κάτω και μια διαφορά 25 λεπτών όσο μεγάλη και αν είναι δεν την θεωρώ τρομερά σημαντική σε σχέση με την δεύτερη παρατήρηση. Αυτή η παρατήρηση είναι η ασφάλεια της οδήγησης στους δρόμους.

Οι παρατηρήσεις σχετικά με την ασφάλεια στους δρόμους έγινε ακόμα πιο αισθητή την ημέρα της λήξης της απεργίας όπου πήγα να τρακάρω με τρία ταξί, βρίστηκα με άλλους 2 και μούτζωσα έναν.

1. Οι δρόμοι είναι πιο ασφαλείς λόγο μειωμένης κίνησης
2. Οι οδηγοί ταξί ομολογούμενα έχουν κακή οδική συμπεριφορά (και τις 3 φορές που πήγα να τρακάρω ήταν γιατί δεν βγάλαν φλας ή δεν ανάψαν alarm και σταματήσαν απότομα για να πάρουν πελάτη). οι άλλοι δύο με προσπέρασαν από τα δεξιά (ένα ποδήλατο!? ο_Ο) και ο τελευταίος επειδή είχα προτεραιότητα αλλά επέλεξε να το αγνοήσει (το έχω ξανά πάθει αυτό με μια Πόρσε που παραλίγο να την γδάρω…χαχα αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία)
3. Οι υπόλοιποι οδηγοί έχουν πολύ καλύτερη συμπεριφορά λόγο του 2.

Επίσης σε διάφορες συζητήσεις που είχα άτομα τα οποία χρησιμοποιούσαν καθημερινά ταξί. Ύστερα από την απεργία συνειδητοποιήσαν πόσα λεφτά χάλαγαν στα ταξί και ότι δεν τρέχει και τίποτα σημαντικό να πάρουν και μια στο τόσο μια συγκοινωνία και ότι αν ήταν καλύτερες και πιο πυκνές οι συγκοινωνίες δεν θα χρειαζόταν να παίρναν για ψίλου πήδημα.

Δεν λέω ότι τα ταξί δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Θα μπορούσαν τα ταξί κάλλιστα να γίνουν όλα ραδιοταξί κάτω από μια ενιαία οργάνωση ταξί (χωρίς χρέωση κλίσης) και να στέλνουν το κοντινότερο σε αυτόν που το χρειάζεται και με τέτοιο τρόπο που όλοι να παίρνουν πάνω κάτι τις ίδιες ταρίφες. Ο αριθμός μπορεί κάλλιστα να παραμείνει σταθερός ως έχει αλλά να μην είναι περιουσιακό στοιχείο του κάθε ταξιτζή …μη μεταβιβάσιμο και μη προς πώληση αλλά με σειρά προτεραιότητας αίτησης για όποιον θέλει να γίνει ταξιτζής..

Έτσι και θα υπάρχει έλεγχος στα έσοδα και θα υπάρχει ένας μέσος σταθερός μισθός στον καθένα βασισμένος στο πόσες ώρες δουλεύει και χωρίς να είναι κανείς ιδιοκτήτης ή υπάλληλος.

Δυστυχώς χωρίς οργάνωση αλληλεγγύη, ισότητα και ίσες ευκαιρίες δεν γίνεται να πάμε μπροστά σαν κοινωνία από εδώ και πέρα.

———

ΥΓ. θα συνεχίσω να χρησιμοποιήσω το ποδήλατο ως κύριο μέσω μεταφοράς μου και ύστερα από την τελευταία αναβάθμιση που του έκανα, έβαλα καλύτερης ποιότητας δισκοβραχίονα και άλλαξα και σχέση από 46/16 σε 48/16 για μεγαλύτερες ταχύτητες (fixed gear ποδήλατο) είμαι απόλυτα ευχαριστημένος και μπορώ να πάω σχεδόν σε οποιοδήποτε μέρος τις Αθήνας σε λιγότερο από μια ώρα.

Κλασσικό
Ιστορίες ανθρώπων

3 μέρες πονοκέφαλος

Ξέρω έχω ξεφύγει τελευταία και γράφω κάθε μέρα. Έτσι είναι όμως. Στα καλύτερα και στα χειρότερα μας γράφουμε και τα περισσότερα. Τι γίνεται όταν συνδυάζονται και τα δύο; Καλώς ήρθατε στην παρανοϊκή χώρα του μυαλού μου.

Τις τελευταίες 3 μέρες έχω έναν πονοκέφαλο. Ξεκινάει πάντα κατά τις 12 και τελειώνει στις 5.

12 η ώρα είναι η ώρα που έχουν μαζευτεί όλοι οι συνάδελφοί μου στο γραφείο έχουν φτιάξει καφεδάκι και έχουν πέσει με τα μούτρα στην δουλειά. Κάποιοι πάνε 9 (και εγώ μέσα σε αυτούς) κάποιοι 10, κάποιοι 11 και κάποιοι λίγο αργότερα. Όταν το γραφείο κλείνει 8-9 και είσαι τετράωρος ή έρχεσαι 2 μέρες την εβδομάδα από 10 ώρες την φορά (το έκανε μια ψυχή αυτό…έφυγε όμως τώρα) ή έρχεσαι κάθε μέρα ότι ώρα σου κατέβει.

Ναι μας έπιασε και εμάς η κρίση και μας έπιασε για τα καλά. Τους τελευταίους 5 μήνες τα 2/3 του γραφείου είναι 4ώρα γιατί δεν ήθελε να διώξει κανέναν. Βέβαια έχουν ήδη φύγει 2 συνάδελφοι από μόνοι τους γιατί κακά τα ψέμματα αν έχεις να συντηρήσεις πολλά πράγματα δεν βγαίνει. Εκτός και αν κάνεις και δεύτερη part time δουλειά.

Τους τελευταίους μήνες είχαμε αρκετές δουλειές να κλείσουμε και τις κλείσαμε και έτσι ερχόμαστε στο σήμερα. Οι μόνες δουλειές που τρέχουν αφορούν κυρίως το 1/3 που δεν έγινε ποτέ part time. Βέβαια κανείς δεν πληρώνει της κάνουμε μπας και κάποια στιγμή πληρωθούμε. Από το αφεντικό δεν έχω ακόμα παράπονο πληρώνει στην ώρα του κάθε μήνα. Βέβαια το έχει πει ο άνθρωπος…σε 6 μήνες δεν ξέρει τι θα μπορεί πλέον να κάνει στην ώρα του.

Έτσι όταν κλείσαμε όλες της παλιές δουλειές άρχισε και η επιχείρηση σκούπα. Μην τρομάζετε δεν έφυγε κάποιος. Κανονική επιχείρηση σκούπα. Σκούπα, φαράσι γάντια, υπομονή και καθαρισμός της αποθήκης όπου έχουν μαζευτεί, υπολογιστές, χαρτιά, κουτιά, μηχανήματα  και οτιδήποτε δεν ξέρανε που να βάλουν τα τελευταία 10+ χρόνια.

Πράγματα μετακινούνται δεξιά και αριστερά …άνθρωποι εξετάζουν αναλυτικά τους φακέλους για το τι είναι χρήσιμο και τι όχι. Έχουμε ήδη γεμίσει 3 μπλε κάδους ανακύκλωσης (τρομάζω να σκεφτώ πόσους κανονικούς). Η πιο παλιά έχει αναλάβει τους φακέλους που πλησιάζουν 10ετία και τους καταγράφει σε ένα excel αργά και υπομονετικά, πριν αποφασίσει αν θα πρέπει να μείνουν ή να φάνε φούντο.

Ναι κάνουμε και ανακύκλωση. Το εντυπωσιακό ήταν το ύφος του υπαλλήλου από μια εταιρία ανακύκλωσης toner όταν του είπαμε ότι έχουμε 60-70 άδεια toner και αν τα θέλουν να τα πάρουν. Ταυτόχρονα με την επιχείρηση σκούπα, κάτι προέκυψε και σήμερα οι εκτυπωτές τύπωναν όλη μέρα. χρουτσ χρουτσ χρουτσ…..

Όταν όλοι γύρω τρέχουν, κουβαλάνε, μεταφέρουν πράγματα και περιστασιακά ή βοηθάς και εσύ γιατί δεν είναι και πολύ ευγενικό να αφήνεις κορίτσια να κουβαλάνε βαριά πράγματα ή σε σκουντάνε από μόνες τους. Δεν είναι εύκολο να δουλέψεις. Έχω όμως και το γλυκύτατο ξανθό τερατάκι που με βοηθάει και τις υποσχέθηκα να της πάω και το fringe αύριο. Κάθε φορά που την βλέπω μου φτιάχνει το κέφι και θέλω να της πω όλα τα προβληματά μου καθώς να ακούσω και τα δικά της. Βέβαια ποτέ δεν έχει γίνει αυτό. Δεν νομίζω ότι τα πάμε και τόσο καλά κατά βάθος :)

Ειδικά αυτές τις μέρες που δεν ήμουν και στα καλύτερα μου έπεσε και μια δύσκολη μαλακία που πρέπει να προγραμματίσω, την τελείωσα σήμερα….ύστερα από 3 μέρες πονοκέφαλο.

α ναι 5 σχολάω.

:)

 

ΥΓ. στο recommended tags έβγαλε Gary Moore…

 

Κλασσικό