Σκέψεις,Φωτογραφία

εντυπώσεις από το Λονδίνο

Ολόκληρη την εβδομάδα που πέρασε ήμουν στο Λονδίνο, όχι για διακοπές όπως με ρώταγε κάθε υπάλληλος, σε κάθε μαγαζί ύστερα από την ερώτηση «θέλετε την x εκπτωτική κάρτα του μαγαζιού» και την απάντηση «δεν είμαι από εδώ γύρω». Θα μπορούσα να πω «I am not from this planet» αλλά λίγοι εκτιμούν το κακό μου χιούμορ.

Με στείλανε από την δουλειά για ένα συνέδριο που συνηθίζουμε να συμμετάσχουμε (2η φόρα). Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος έγινε στο Λονδίνο, αλλά όπως μας ενημέρωσαν στο τέλος του χρόνου θα γίνει στο Βερολίνο (βέβαια αυτή η λεπτομέρεια είναι εντελώς εκτός θέματος). Αυτή η φορά ήταν η πέμπτη φορά που επισκεπτόμουν το Λονδίνο.

Η σχετικά αραιή μου επαφή με την αυτή την πόλη μου δίνει την δυνατότητα να παρατηρήσω αρκετές αλλαγές, τόσο αρχιτεκτονικά και λειτουργικά όσο και από κοινωνικά. Ήδη έγραψα σε ένα geek-o-blog που συμμετάσχω εντυπώσεις από το συνέδριο αλλά ήθελα να γράψω και κάποιες εντυπώσεις από την πόλη την ίδια και τους ανθρώπους της.

Το πλέον κλασσικό στοιχείο που εντυπωσιάζει όλους του επισκέπτες της πόλης είναι το τεράστιο δίκτυο συγκοινωνιών. Σε περιόδους αιχμής οι συρμοί του αντίστοιχου μετρό, περνάνε κάθε ένα λεπτό. Ώρες ώρες απορείς, πως γίνεται και δε τρακάρουν μεταξύ τους. Κάποιος θα ισχυριστεί ότι είναι υπερβολικά ακριβές, όπως αυτοί που ισχυρίζονται ότι έχουμε και τις φτηνότερες συγκοινωνίες. Οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι τρομερές και ποτέ μα ποτέ, δεν σε χρεώνουν για κάτι που έχεις ήδη πληρώσει. Αυτή η τελευταία πρόταση θέλει μια μικρή εξήγηση. Εμείς είχαμε πάρει μια εβδομαδιαία κάρτα απεριόριστων διαδρομών για την ζώνη 1 και 2. Όταν ήρθε η ώρα να βγάλουμε το εισιτήριο για το αεροδρόμιο πληρώσαμε μόνο την διαφορά από την ζώνη 2 και πέρα η οποία ήταν 1.1 λίρα. Φυσικά και είναι ακριβές αν τις δεις από την οπτική πλευρά των ελληνικών μισθών, ακόμα και με τους μισθούς των καλών εποχών, αλλά αν τις δεις με τους αντίστοιχους βρετανικούς μισθούς τα επίπεδα των εισιτηρίων κατά αναλογία είναι παρόμοια, απλά εδώ οι συγκοινωνίες είναι για τα σκουπίδια.

Παρόλα αυτά παρατήρησα μια ραγδαία αύξηση ποδηλάτων.

Στο συνέδριο γνωρίσαμε και έναν Έλληνα που σπούδασε και δουλεύει εκεί, σε μια εταιρία τηλεπικοινωνιών. Μας εξήγησε πως οι μισθοί έχουν πέσει από τις 60.000 στις 40.000 λίρες και ότι το κύριο αίτιο δεν είναι τόσο η κρίση όσο το outsourcing σε χώρες όπως η Ινδία. Ότι τελευταία ακόμα και εκεί έχει ανέβει αρκετά το ποσοστό της γραφειοκρατίας και ότι οι καλές δουλειές πλέον είναι λίγες, αλλά τουλάχιστον υπαρκτές. Μας εξήγησε επίσης ότι 40.000 δεν είναι όμως άσχημα για το Λονδίνο, απλά αν θες να μείνεις σε καλό σπίτι αναγκάζεσαι να συγκατοικήσεις.

Το φαγητό φανταστικό όπως πάντα. Τα πολυ-πολιτιστικά μέρη με έλλειψη τοπικής κουζίνας προσελκύουν πάντα τις καλύτερες κουζίνες και τα καλύτερα εστιατόρια. Τα μέσα λεφτά που δίναμε ήταν περίπου 30 λίρες για 2 άτομα. Φάγαμε σε γιαπωνέζικο, κινέζικο, ιταλικό, αμερικάνικο και βραζιλιάνικο.

Αυτή την φορά, ξανά-επισκέφτηκα και το natural history museum, δεν θα άφηνα την ευκαιρία να ξαναδώ δεινόσαυρους, να πάει χαμένη.

Ο καφές συνεχίζει ακόμα να είναι χάλια, ακόμα και την εποχή του εσπρέσο. Πήγαμε σε 4 καφέ και μόνο στο ένα (και το μόνο μη-και-καλά-ιταλικό) ο εσπρέσο είχε καϊμάκι. Αποκλείεται να έφταιγε η μηχανή γιατί ήταν αυτές οι μεγάλες οι επαγγελματικές (γνωστής μάρκας) άρα φαντάσου τι καφέ βάζαν μέσα.

Τα Χριστούγεννα ως γνωστών (και όπως συνηθιζόταν ακόμα και εδώ κάποτε) ξεκίνησαν 1 Νοέμβρη. Νομίζω ότι τα Χριστούγεννα είναι ο καλύτερος δείκτης καπιταλισμού και ευμάρειας… όσο νωρίτερα ξεκινάνε τόσο πιο βαθύς ο καπιταλισμός-καταναλοτισμός.

άντε καλή 17 Νοέμβρη αν και αυτής πλέον της έχουμε γαμήσει τα πρέκια.

Advertisements
Κλασσικό
ότι νάναι,Ειρωνία

πρωινός καφές

Πότε καταλαβαίνεις ότι όλα πάνε κατά διαόλου;

πολύ απλό, όταν ακούς ένα ντοκιμαντέρ (ηχητικό) για το καφέ (BBC), από την μία μιλάει για φτωχό κόσμο στα βουνά της Νικαράγουα και πως γονείς και παιδιά ασχολούνται με την παραγωγή καφέ, χωρίς να έχουν την πολυτέλεια μόρφωσης. Ταυτόχρονα όμως αγαπάνε αυτό που κάνουν και προσπαθούν να δημιουργήσουν μια πολύ καλή ποιότητα με ελάχιστα μέσα, με μόνο στόχο να αναπτυχθεί η κοινότητα.

Με τεράστια έλλειψη τρεχούμενου νερού και την ελάχιστη ύπαρξη ηλεκτρικού.

Και καθώς η ποιότητα ανεβαίνει τόσο ανεβαίνει και η τιμή του καφέ. Αλλά όσο προχωρά η εκπομπή γίνεται κατανοητό ότι υπάρχουν παγκόσμια καρτέλ που ελέγχουν την τιμή που πουλάνε οι παραγωγοί τον καφέ στις εταιρίες με μακροχρόνια συμβόλαια που τους δίνει το δικαίωμα παρόλο που η τιμή του καφέ ανεβαίνει οι παραγωγοί να πουλάνε σε μια σταθερή τιμή…και όταν πέφτει η τιμή οι παραγωγοί είναι υποχρεωμένοι να ρίχνουν τις τιμές.

Η λογική τους απλή….η μας πουλάς τον καφέ με τόσο ή κράτα τον. Ένας εκβιασμός γιατί οι φτωχές κοινωνίες δεν έχουν την πολυτέλεια να πουν «όχι δεν πουλάμε» και μέσο μακροχρόνιων πιέσεων να διασφαλίσουν ένα καλύτερο συμβόλαιο.

Έτσι είδαμε την κατάρρευση της Αιθιοπίας στο ιστορικό χαμηλό των 0.60$ το 2003.

Και μετά ακούς για τα παιχνίδια που έκανε η goldman sachs στις δεκαετίες 80 και 90 στην διανομή και αγορά καφέ και σε κάνει να απορείς…

Στην θεωρία η λογική του fair trade είναι υπέρ τον αγροτών. Στην πράξη όμως είναι ακόμα νωρίς για να βγάλεις συμπεράσματα.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Ειρωνία

3 χρόνια και 3 μέτρα

Το ιστολόγιο μου κλείνει τα 3, μωρό ακόμα γεγονός. 3 περίεργα και δύσκολα χρόνια από πολλές απόψεις όπως προσωπική, κοινωνική, ποικιλτική και οικονομική.

Το ιστολόγιο το  ξεκίνησα μόλις μερικές μέρες  πριν μπω φαντάρος και με βοήθησε πάρα πολύ παρότι τότε δεν μπορούσα να γράφω ιδιαίτερα συχνά. Αλλά λειτούργησε εν τέλη ψυχοθεραπευτικά.

Γενικά πάντα ήμουν τις άποψης ότι ο άνθρωπος αλλάζει από πολύ αργά μέχρι και καθόλου και το πιστεύω ακόμα, μπορεί να γίνει πιο σκληρός πιο δυναμικός, μπορεί να σέρνεται στο χώμα αλλά κατά βάθος είναι ο ίδιος. Έτσι πλέον είμαι ο ίδιος, λίγο ποιο δυναμικός λίγο πιο τσαντισμένος λίγο πιο καυστικός.

Για να γιορτάσω τα 3 χρόνια ψυχοθεραπείας αποφάσισα να προτείνω στην κυβέρνηση 3 μέτρα για να λύση το πρόβλημα της οικονομίας.

Μέτρο Α.

Τα τελευταία 2 χρόνια λόγω δουλειάς έχω πολλά πάρε δώσε με διάφορους δημόσιους τομείς και έχω να πω το εξής. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι όπως τους παρουσιάζει η κυβέρνηση, δηλαδή παραπάνω από ότι χρειάζονται (αυτό το 1 προς 5) απλά 4 στους 5 είτε δεν ξέρουν να κάνουν την δουλειά τους, είτε νομίζουν ότι ξέρουν, είτε απλά βαριούνται γιατί απλά δεν τους κουνάει κανείς.

Η λύση δεν είναι φυσικά ούτε να τους διώξεις ούτε να τους μειώσεις τους μισθούς. Η λύση είναι η αξιοποίησή τους.

Με τι δεν μπορεί να ζήσει ο Έλληνας εργαζόμενος και ο Έλληνας αργόσχολος; Πολύ απλά με τον Καφέ. Καφές προς ενίσχυση του δημοσιονομικού χρέους. Οπότε η πρώτη λύση είναι ο καφές. Ο καφές έχει μικρό κόστος και μεγάλο κέρδος, ο εξοπλισμός του θα αποσβεστεί την πρώτη και όλα μέρας και μετά αφού οι υπάλληλοι πληρώνονται που πληρώνονται το υπόλοιπο θα είναι ένα καθαρό κέρδος.

Πολλά stand διάσπαρτα στην επικράτεια να πουλάνε κάθε είδους καφέ προς ενίσχυση τους κράτους. Με μια τιμή καφέ στο 1.50 πολύ εύκολα με μερικούς πρόχειρους υπολογισμούς. πχ  7.000.000 καφέδες την ημέρα μείον το κόστος (10 λεπτά) μας φέρνουν ένα κέρδος της τάξης του  9.8 εκατομμύρια ευρώ. Εννοείται ότι όλοι θα πίνουμε κρατικό καφέ για να σώσουμε την χώρα μας. Άρα 9.8 εκατομμύρια ευρώ x 365 μέρες = 3.577 δις το χρόνο.

Μέτρο Β.

Συνδυασμός εκμετάλλευσης ΜΜΜ και δημοσίων υπαλλήλων. Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Ζητιανιά. Θα αμολήσουμε κάποιους δημοσίους υπαλλήλους ανά την επικράτεια (δεν χρειάζεται πολλούς για να μην μας πάρουν χαμπάρι) πχ 2500 άτομα (έναν για κάθε 4.000 του πληθυσμού), κυρίως αυτούς που κάνουν σπάνια μπάνιο και δεν μπορείς να τους πλησιάσεις ούτε στα 100 μέτρα και θα τους δώσεις ψεύτικα χαρτιά ότι ότι όλο το σόι τους πεθαίνει και θέλει μεταμόσχευση ψυχής γιατί τους την έφαγε το κράτος.

Έτσι πηγαίνοντας από μέσο σε μέσο πολύ εύκολα μπορούν να μαζέψουν 100 ευρώ ο καθένας την ημέρα. Άρα 100×2500 = 250.000 ευρώ την ημέρα άρα 91 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Ξέρω ψίχουλα αλλά κρίση έχουμε όλα βοηθάνε.

Μέτρο Γ.

Όσοι δημόσιοι υπάλληλοι περισσέψουν (υπολογίζω καμιά 10.000 χιλιάδες) να τους κάνουμε μπάτσους εξωτερικής κατανάλωσης. Δηλαδή δεν θα πληρώνονται από εμάς αλλά θα νοικιάζονται για  500 ευρώ+έξοδα την ημέρα από ξένες χώρες για να τους βάζουν στις πορείες και στις διαδηλώσεις (που είναι και πολύ επίκαιρες πλέον παντού) να πετάνε αβέρτα ληγμένα δακρυγόνα για να βγάζουν και το άχτι τους, που η κυβέρνηση αποφάσισε από το πουθενά να τους κάνει μπάτσους.

έτσι έχουμε 10.000 άτομα x 500 ευρώ την ημέρα = 50.000.000 ευρώ x 365 μέρες = 1.825 δις.

Σύνολο

6.3 δις το χρόνο.

Περαστικά μας.

Κλασσικό