Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

To επακόλουθο

Στην προηγούμενη μου ανάρτηση είχα γράψει ότι μου άρεσε ο τρόπος διακυβέρνησης του Σύριζα και η νοοτροπία των μελών του, παρόλο που δεν ανήκω στον συγκεκριμένο χώρο. Ακόμα και τώρα έπειτα από όλο αυτό το κωλοτουμπο-αλλαλούμ δεν έχω αλλάξει γνώμη (ούτε πρόκειται είμαι ξερό κεφάλι).

Δεν μπορώ να πω τα ίδια όμως για την πολιτική ηγεσία του κόμματος (όχι ότι το έλεγα και πριν, με εξαίρεση το 2006 όταν κατέβαινε για δήμαρχος Αθηνών είχα πει έναν καλό λόγο) και το πόσο μικροί αποδειχτήκαν κάποιοι κάτω από τις έντονες πιέσεις. Δεν θα δεχτώ καμία δικαιολογία.

Αυτή την θεαματική μετάφραση του όχι σε ναι δεν την περίμενα με τίποτα. Δεν θα περίμενα κάτι τέτοιο ούτε από τα μεγαλύτερα σκουλήκια της δεξιάς πτέρυγας – γνωστοί επαγγελματίες ακροβάτες-κωλοτουμπέοι.

Το μνημόνιο όμως ήρθε για να μείνει. Ακόμα και ο μισός Σύριζα να επαναστατήσει …βάζει πλάτη το αγόρι με το μουστάκι. Ο νέος βαρύμαγκας της Συγγρού. Καθώς και δίνει και το ΟΚ και ο Σταύρος της καρδιάς μας (μπλεργκ). Οπότε οι επαναστάτες μοιάζουν καταδικασμένοι σε μια μεγάλη ήττα. Πολυ φοβάμαι ότι οι λίγοι που δίναν αυτό το άρωμα επανάστασης, εαν δεν φύγουν ή εκδιωχθούν…εν τέλει θα απορροφηθούν από λανθασμένα διαλείμματα και το σύνδρομο του σωτήρα.

Παιδιά τα κάνατε πουτάνα. Για να δούμε όμως …θα καταφέρετε να επανέλθετε και εσείς και η χώρας σε μια σωστή πορεία ή θα τα κάνετε όλα πουτάνα όπως όλοι οι προηγούμενοι, ή μήπως θα πάτε σε εκλογές με την ουρά στα σκέλια.

Κλασσικό
Πολιτική,Σκέψεις

πανικός

Στις εκλογές δεν ψήφισα Σύριζα, ποτέ στην ζωή μου δεν έχει τύχει να ψηφίσω κόμμα που έχει μπει στην βουλή. Πιστεύω στις εκλογές σε γενικές γραμμές αλλά θα τις προτιμούσα αρκετά διαφορετικές(μεγάλη συζήτηση) και για αυτό προτιμούσα πάντα να ψηφίζω πιο «έξω-θεσμικά».

Έχω πει εκατοντάδες φορές ότι δεν ζούμε σε έναν λογικό κόσμο, αλλά σε ένα θέατρο του παραλόγου. Και δεν είναι μόνο αυτή η φουκαριάρα χώρα που συμμετέχει σε αυτή την παράσταση, άλλα όλη η υφήλιος ανεξαιρέτως.

Παρόλα αυτά ο τρόπος διακυβέρνησης του Σύριζα, μου αρέσει. Μου αρέσει αυτή η νοοτροπία του όλα χύμα στο κύμα. Τίποτα κρυφό, όλα στην φόρα.

Θα είμαι από τους πρώτους που θα ομολογήσουν ότι το δημοψήφισμα ήταν πολύ βιαστικό όπως τελικά διεξάγετε, όπως και το ερώτημα είναι λίγο βλακώδες, παιδικό.

Η κυβέρνηση λέει όχι. Ένα πολύ συγκεκριμένο όχι. Βέβαια δεν ξέρω τι σχέδια έχουν αλλά είναι ξεκάθαρο το γιατί θέλουν το όχι.

Αυτοί που θέλουν το ΝΑΙ από την άλλη, ο καθένας το βλέπει διαφορετικά και έχει τον δικό του λόγο.

  • Καταστροφολογία (θα πεθάνουμε, θα διχαστούμε)
  • Μέσα έξω από το ευρώ
  • Μέσα έξω από την Ευρώπη
  • Να ρίξουμε την Κυβέρνηση, Να γίνουμε κυβέρνηση
  • κτλ κτλ

Ποιος πραγματικά όμως θα αντέξει τα μέτρα αν τελικά βγει το ΝΑΙ; Αυτό το απλό δεν μπορεί να το σκεφτεί κανένας; Οι μισθοί έχουν πέσει τόσο πολύ από την αρχή των μνημονίων που σε κάνει να απορείς αν ένα καινούριο νόμισμα ακόμα και 8 φορές υποτιμημένο αν θα ήταν χειρότερα ή καλύτερα.

Και έχουμε όλους τους εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς της ΝΔ να βγαίνουν να κάνουν διαγγέλματα υπερ του ΝΑΙ.
όλους τους εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς του ΠΑΣΟΚ να κάνουν επίσης διαγγέλματα υπέρ του ΝΑΙ.
Τα κανάλια βάζουν τίτλους ότι γίναμε ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ, ΖΑΜΠΙΑ, ΟΥΓΚΑΝΤΑ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ και ότι μόνο το ΝΑΙ θα μας κάνει πάλι Ελλάδα.

Κόβουν τις δηλώσεις του Βαρουφάκη για να φαίνεται ότι λέει κάτι διαφορετικό (είπε ότι ντράπηκε πολύ που το ΑΤΜ της βουλής άδειασε 4 φορές και ότι ο ίδιος δεν θεωρεί σωστό να τραβήξει λεφτά) και μπαμ πλάνο Βαρουφάκη να λέει ότι δεν θέλει να στηθεί στα ΑΤΜ και μπαμ μετά πλάνο να κλαίνε οι γριές και να πέφτουν ατάκες του στυλ «ούτε να σας φτύσει δεν θέλει».

Στην καθημερινότητα από την άλλη, το αφεντικό μου σχεδόν έβρισε μια υπάλληλο που υπονόησε ότι θα ψηφίσει όχι. Τις είπε ότι με τις ενέργειες της θέλει να του κλείσει την εταιρία και να τον στείλει στον τάφο. Μετά άρχισε τις γνωστές βλακείες που λέει συνέχεια από πολύ πριν τις εποχές των μνημονίων. Ότι όλοι στην Ελλάδα είναι άχρηστοι και καλά μας κάνουν οι «Ξένοι» και μας γαμάνε στους φόρους.

Βέβαια όταν υπονοεί εμμέσως ότι είσαι άχρηστος (σε μερικούς το έχει πει και στα μούτρα, αλλά δεν τους διώχνει γιατί «δεν μπορεί να βρει καλύτερους») για ποιο λόγο να τον σεβαστείς ένα τέτοιο άνθρωπο ή να νοιαστείς αν η εταιρία του πάει για φούντο.

και γιατί όλα τα παραπάνω είναι λόγος να ψηφίσεις ΝΑΙ;

Εγώ αρχικά συμφωνούσα με το ΚΚΕ. Ακόμα ψιλοσυμφωνώ να είμαι ειλικρινής. Αλλά αν βρω χρόνο να κλέψω από την μπέμπα. Θα πάω να ρίξω ένα ΟΧΙ …αφιερωμένο στο αφεντικό.

Θα του το έλεγα αλλά είναι λίγο επιρρεπείς στο εγκεφαλικό και δεν θέλω πτώματα στην συνείδηση μου.

Θα στεναχωρηθώ αν αλλάξει η κυβέρνηση αλλά τελικά μάλλον θέλετε να φάτε στην μάπα Σαμαρά για τα επόμενα 10 χρόνια.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις

Τα ετερώνυμα

Τα ετερώνυμα δεν έλκονται πάντα, αντιθέτως με την λαϊκό διαχρονικό συμπέρασμα και έκφραση.  Σήμερα διάβασα λοιπόν σε μια σελίδα διάβασα έναν πολύ άσχημο συνδυασμό 2 ετερώνυμων πολιτικών όρων αυτόν του Αναρχισμού και αυτόν του φιλελευθερισμού και το πάντρεμα αυτών Αναρχοφιλελευθερισμός.

Η επεξήγηση του όρου Αναρχοφιλελευθερισμός πήγαινε κάπως έτσι  «η πλήρη απουσία κρατικής παρέμβασης και η αντικατάστασή του κράτους από ιδιωτικούς φορείς»  και σαν πηγή έφερνε και το λεξικό του Μπαμπινιώτη.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι κάτοχος του λεξικού, όποτε δεν μπορώ να είμαι και σίγουρος για την παραπομπή.

Αλλά η συγκεκριμένη ερμηνεία δεν είναι παρά μόνο για γέλια.

«απουσία παρέμβασης» δηλαδή υπάρχει η αρχή απλά δεν ασχολείται μαζί σου. Άρα όχι Άναρχο κράτος.

«αντικατάσταση από ιδιωτικούς φορείς»  αλλάζουμε την αρχή σε ιδιωτική. Άρα αρχή υπάρχει.

Έτσι λοιπόν και εγώ θα ιδρύσω τον

παπαροφιλελευθερισμό

Η επεξήγηση του όρου πάει κάπως έτσι.

Οι ιδιωτικοί φορείς έχουν τόσο πολύ χρήμα και επιρροή που όσο και να προσπαθεί το κράτος να παρέμβει στην λειτουργία τους με νόμους, οι ιδιωτικοί φορείς το γράφουν στα παπάρια τους.

ΣΩΣΤΟ, ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ και προπάντων ήδη άτυπα εφαρμόσιμο

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις

ανάμεικτα αισθήματα

H εκπαίδευση του Μένιου, εχτές το απόγευμα μπήκε σε προσωρινή παύση. Έτσι καθίσαμε σαν τις κότες μπροστά από την τηλεόραση και βλέπαμε τις εξελίξεις με τις συλλήψεις της ΧΑ.

Εν μέρη η κατάσταση μου προκαλεί θλίψη. Όχι επειδή επιτέλους οδηγήθηκαν, οι γνωστοί εγκληματίες, 2 δεκαετίες αργότερα, στην δικαιοσύνη. Αλλά επειδή η δικαιοσύνη λειτούργησε με «εντολή Σαμαρά».

Και άρχισε να δουλεύει, όταν πλέον ήταν πολύ αργά, όταν χαθήκαν ζωές, όταν πλέον κάποιοι εκδότες εντολών έχουν μεγάλα συμφέροντα.

Εν μέρη μου προκαλεί θλίψη, επειδή όλα τα ΜΜΕ «προειδοποιούσαν» για το πρόβλημα που λεγόταν φασισμός. Η Προειδοποίηση μέσο εξύμνησης μάλλον έχει γίνει της μόδας.

Εν μέρη μου προκαλεί θλίψη, που οι εγκληματίες βγήκαν από την μπροστινή είσοδο σαν πεσμένοι ήρωες. Πρόβατα στο βωμό ανύψωσης τον ποσοστών της ΝΔ.

Και ανησυχώ για το τι θα ακολουθήσει, ποιες άλλες ομάδες θα ανακηρυχθούν «εγκληματικές οργανώσεις». Πολλοί πιστεύουν ότι θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι οι ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ. Ένα είναι σίγουρο, μπαίνουμε σε μια νέα εποχή «Δημοκρατίας» και «Νομιμότητας».

Κλασσικό
Επικαιρότητα

εξουσίες

Τελευταία για κάποιο λόγο κάνω συνεχώς την ίδια συζήτηση με διάφορα άτομα τόσο μέσω διαδικτύου όσο και πρόσωπο με πρόσωπο. Αφορμή αποτελούν κυρίως η επικαιρότητα, οι διαθεσιμότητες, οι απομακρύνσεις, οι απολύσεις δημοσιών υπαλλήλων ή απλά φιλοσοφικού και πολιτικού περιεχομένου αναρωτήσεις.

Το πρώτο επιχείρημα του αντιπάλου στρατοπέδου συντάσσετε ως εξής:

«Η μείωση του δημοσίου, σημαίνει και μείωση εξουσιών του κράτους άρα ένας αναρχικός δεν θα έπρεπε να πάρει το μέρος των δημοσίων υπαλλήλων»

Ας πετάξουμε έξω τα δύο βασικά προβλήματα αυτής της πρότασης για να μπούμε στο ζουμί της συζήτησης.
α) Ο αναρχισμός επιδιώκει την καθολική κατάργηση εξουσιών, από όπου και αν πηγάζουν. Άρα μερικές λύσεις δεν είναι λύσεις.
β) Ο αναρχοκαπιταλισμός, με τον οποίο η πρόταση θα ήταν κάπως πιο σωστή, δεν έχει σχέση με τον αναρχισμό. Ο αναρχοκαπιταλισμός επιδιώκει την καθολική κατάργηση του κράτους αλλά αποδέχεται την εξουσία της ελεύθερης αγοράς.

Το ζουμί είναι ότι «η μείωση του δημοσίου» δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση και μείωση εξουσιών του κράτους.

Ένα τραβηγμένο παράδειγμα αποτελεί ένας άνθρωπος με το δάχτυλο στο κουμπί μιας βόμβας ικανής να καταστρέψει ένα έθνος. Δεν έχει δημόσιο από πίσω του αλλά έχει όλες τις εξουσίες.

Η ένας στρατηγός με μια ντουζίνα βομβαρδιστικά και τανκς.

Έτσι η απόλυση δασκάλων, γιατρών, δημοσιογράφων δεν μειώνει καμία εξουσία. Ίσα ίσα, θα μπορούσε κάποιος πολύ εύκολα να αναπτύξει μια επιχειρηματολογία που δείχνει ακριβώς το αντίθετο.

Έτσι αποφασίζω να υπασπιστώ το δικαίωμα στην εργασία οποιουδήποτε, είτε εργάζεται στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα.

Θα περίμενε κανείς, μοιράζεται δεν μοιράζεται τις πεποιθήσεις μου ή τα πιστεύω μου να συμφωνήσει μέχρι ένα βαθμό.

Η ποιό τραβηγμένη απάντηση που πήρα (από το διαδίκτυο) ήταν η εξής

Η μείωση του κράτους ΣΗΜΑΙΝΕΙ μείωση των εξουσιών του κράτους. Εσύ, ως κομμουνιστής, είσαι κατά της μείωσης του κράτους, για αυτό και όχι μόνο θες να γίνεις ένας κρατικός υπάλληλος, όπως και οι γονείς σου, αλλά τάσσεσαι με ΚΑΘΕ μονοπώλιο του κράτους, από το τύπωμα χρήματος μέχρι τα προπαγανδιστικά του μέσα. Πες μας τώρα ότι τα κρατικά μονοπώλια στην ενημέρωση, που τα πληρώνει ο φορολογούμενος εις βάρος της επιβίωσής τους, τα στηρίζεις για την επιβίωση του προλεταριάτου…

Τώρα αν και δεν χρειάζεται να απολογούμε στον κάθε βλάκα αλλά επειδή με αυτά που ακούω φαίνεται ακόμα και σε εμένα κάπως παράξενο αλλά κανείς στο σόι μου δεν ήταν ποτέ δημόσιος υπάλληλος (όσο γνωρίσω τουλάχιστον). Μπορώ να πω ότι σε επίπεδο γονέων περιοριζόμαστε σε πράγματα τύπου, φούρναρης, χασάπης, νταλικέρης κτλ κτλ.

Και εκτός από αυτό, μπορεί να βρίσκω μερικά θετικά στον κουμμουνισμό, αλλά αν με βάλεις να συζητήσω με έναν κουμουνιστή, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα διαφωνήσουμε όσο δεν πάει.

Ποιό το νόημα αυτής της ανάρτησης; Ειλικρινά δεν ξέρω. Ήθελα και την έγραψα. Ίσως για να αποβάλω λίγο την βλακεία που με περικυκλώνει.

μπλεργκ!

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική

παρέ μου μια πίπα γλυκιά μου (ανασχηματισμός)

Αν για μερικά δευτερόλεπτα ξεχάσουμε πόσο κακή επιλογή είναι το κάθε νέο (εδώ γελάμε) μέλος της καινούριας (και εδώ γελάμε) κυβέρνησης (δες εδώ τι εννοώ). Δεν ξέρω πόσοι συνηδιτοποιούν το απίστευτο της υπόθεσης και αυτό είναι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να απαιτεί και να τα καταφέρνει να γίνεται αντιπρόεδρος σε μια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας (και δεν εννοώ κάτι πασόκους που έχουν κάψει φλάτζα όπως αυτός).

Εντάξει ξέραμε ότι τα σύνορα μεταξύ των δύο ιδεολογιών ήταν σχεδόν ταυτόσημες…αλλά αυτό τα ισοπεδώνει όλα. Δεν έχει περάσει καιρός που ο Σαμαράς του αποκαλούσε αποστήματα του συστήματος και τώρα σαν σωστή μούχλα τους αφομοιώνει.

Εκτός και αν είναι ένα πανούργο σχέδιο του ΣΑΜΑΡΑ για να βουλιάξει το ΠΑΣΟΚ από το 4% στην 1 ψήφο…του ΜΠΕΝΙ. Και να βγει σε μερικούς μήνες και να πει τσα!!

«Όσο έκανα ότι ήθελα, σχεδόν τα είχαμε καταφέρει, μέχρι και πλεόνασμα είχαμε βγάλει, ενώ…όταν με απείλησε ο χοντρός και πήρε τα ηνία, μου έδεσε τα χέρια και τα έκανε όλα σκατά… όποτε ψηφίστε με με απόλυτη πλειοψηφία για την απόλυτη και υπέρτατη σωτηρία της χώρας»

Άσε που ταυτόχρονα θα έχει κάψει εντελώς τους μητσοτάκηδες, wannabe φιλλελευθέρους και τους ΛΑΟφερούμενους.

φιλάκια καυτά αγόρια και κορίτσια της νέας κυβέρνησης

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

Πολιτικός ονειροκρίτης

μια ονειρική σοκολάτα

μια ονειρική σοκολάτα

Είδα ένα όνειρο. Είναι από αυτά τα όνειρα που δύσκολα περιγράφονται. Η υλοποίηση του υπέρτατου μυστικού πόθου. Κάτι που περνάει από το μυαλό σου σαν σφαίρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τακτά διαστήματα μοιρασμένα στα τελευταία 4 χρόνια. Πόσο εφικτό είναι να αγγίξει κάποιος τον πόθο του. Πόσο εφικτό; Το πολιτικό αντίστοιχο, του αναρχικού ατόμου, της μετάβασης της σημερινής κατάστασης σε μια κοινωνία αναρχίας. Όμως η ονειρική υλοποίηση δεν άφησε παρά μόνο ενόχληση. Οι πόθοι δεν καλύπτονται με αυταπάτες και φαντασιώσεις, η πραγματικότητα είναι η μόνη ανταμοιβή, μια πραγματικότητα μέσα από ασταμάτητους αγώνες. Μια ενόχληση που έπρεπε να καλυφθεί.

Χρειαζόμουν άλλες 2 ώρες ύπνου. Αποδείχτηκε πως ήταν αρκετές. Τύλιξα τον πόθο σε δύο πίτες φιλελευθερισμού και της κατάπια αμάσητες.

Ξύπνησα και μύρισα την πραγματικότητα. Μπορεί να ήταν διαφορετική. Αλλά όσο υπάρχει χρόνος, υπάρχει και ελπίδα.

Κλασσικό