Πολιτική,Σκέψεις

πανικός

Στις εκλογές δεν ψήφισα Σύριζα, ποτέ στην ζωή μου δεν έχει τύχει να ψηφίσω κόμμα που έχει μπει στην βουλή. Πιστεύω στις εκλογές σε γενικές γραμμές αλλά θα τις προτιμούσα αρκετά διαφορετικές(μεγάλη συζήτηση) και για αυτό προτιμούσα πάντα να ψηφίζω πιο «έξω-θεσμικά».

Έχω πει εκατοντάδες φορές ότι δεν ζούμε σε έναν λογικό κόσμο, αλλά σε ένα θέατρο του παραλόγου. Και δεν είναι μόνο αυτή η φουκαριάρα χώρα που συμμετέχει σε αυτή την παράσταση, άλλα όλη η υφήλιος ανεξαιρέτως.

Παρόλα αυτά ο τρόπος διακυβέρνησης του Σύριζα, μου αρέσει. Μου αρέσει αυτή η νοοτροπία του όλα χύμα στο κύμα. Τίποτα κρυφό, όλα στην φόρα.

Θα είμαι από τους πρώτους που θα ομολογήσουν ότι το δημοψήφισμα ήταν πολύ βιαστικό όπως τελικά διεξάγετε, όπως και το ερώτημα είναι λίγο βλακώδες, παιδικό.

Η κυβέρνηση λέει όχι. Ένα πολύ συγκεκριμένο όχι. Βέβαια δεν ξέρω τι σχέδια έχουν αλλά είναι ξεκάθαρο το γιατί θέλουν το όχι.

Αυτοί που θέλουν το ΝΑΙ από την άλλη, ο καθένας το βλέπει διαφορετικά και έχει τον δικό του λόγο.

  • Καταστροφολογία (θα πεθάνουμε, θα διχαστούμε)
  • Μέσα έξω από το ευρώ
  • Μέσα έξω από την Ευρώπη
  • Να ρίξουμε την Κυβέρνηση, Να γίνουμε κυβέρνηση
  • κτλ κτλ

Ποιος πραγματικά όμως θα αντέξει τα μέτρα αν τελικά βγει το ΝΑΙ; Αυτό το απλό δεν μπορεί να το σκεφτεί κανένας; Οι μισθοί έχουν πέσει τόσο πολύ από την αρχή των μνημονίων που σε κάνει να απορείς αν ένα καινούριο νόμισμα ακόμα και 8 φορές υποτιμημένο αν θα ήταν χειρότερα ή καλύτερα.

Και έχουμε όλους τους εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς της ΝΔ να βγαίνουν να κάνουν διαγγέλματα υπερ του ΝΑΙ.
όλους τους εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς του ΠΑΣΟΚ να κάνουν επίσης διαγγέλματα υπέρ του ΝΑΙ.
Τα κανάλια βάζουν τίτλους ότι γίναμε ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ, ΖΑΜΠΙΑ, ΟΥΓΚΑΝΤΑ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ και ότι μόνο το ΝΑΙ θα μας κάνει πάλι Ελλάδα.

Κόβουν τις δηλώσεις του Βαρουφάκη για να φαίνεται ότι λέει κάτι διαφορετικό (είπε ότι ντράπηκε πολύ που το ΑΤΜ της βουλής άδειασε 4 φορές και ότι ο ίδιος δεν θεωρεί σωστό να τραβήξει λεφτά) και μπαμ πλάνο Βαρουφάκη να λέει ότι δεν θέλει να στηθεί στα ΑΤΜ και μπαμ μετά πλάνο να κλαίνε οι γριές και να πέφτουν ατάκες του στυλ «ούτε να σας φτύσει δεν θέλει».

Στην καθημερινότητα από την άλλη, το αφεντικό μου σχεδόν έβρισε μια υπάλληλο που υπονόησε ότι θα ψηφίσει όχι. Τις είπε ότι με τις ενέργειες της θέλει να του κλείσει την εταιρία και να τον στείλει στον τάφο. Μετά άρχισε τις γνωστές βλακείες που λέει συνέχεια από πολύ πριν τις εποχές των μνημονίων. Ότι όλοι στην Ελλάδα είναι άχρηστοι και καλά μας κάνουν οι «Ξένοι» και μας γαμάνε στους φόρους.

Βέβαια όταν υπονοεί εμμέσως ότι είσαι άχρηστος (σε μερικούς το έχει πει και στα μούτρα, αλλά δεν τους διώχνει γιατί «δεν μπορεί να βρει καλύτερους») για ποιο λόγο να τον σεβαστείς ένα τέτοιο άνθρωπο ή να νοιαστείς αν η εταιρία του πάει για φούντο.

και γιατί όλα τα παραπάνω είναι λόγος να ψηφίσεις ΝΑΙ;

Εγώ αρχικά συμφωνούσα με το ΚΚΕ. Ακόμα ψιλοσυμφωνώ να είμαι ειλικρινής. Αλλά αν βρω χρόνο να κλέψω από την μπέμπα. Θα πάω να ρίξω ένα ΟΧΙ …αφιερωμένο στο αφεντικό.

Θα του το έλεγα αλλά είναι λίγο επιρρεπείς στο εγκεφαλικό και δεν θέλω πτώματα στην συνείδηση μου.

Θα στεναχωρηθώ αν αλλάξει η κυβέρνηση αλλά τελικά μάλλον θέλετε να φάτε στην μάπα Σαμαρά για τα επόμενα 10 χρόνια.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις

ανάμεικτα αισθήματα

H εκπαίδευση του Μένιου, εχτές το απόγευμα μπήκε σε προσωρινή παύση. Έτσι καθίσαμε σαν τις κότες μπροστά από την τηλεόραση και βλέπαμε τις εξελίξεις με τις συλλήψεις της ΧΑ.

Εν μέρη η κατάσταση μου προκαλεί θλίψη. Όχι επειδή επιτέλους οδηγήθηκαν, οι γνωστοί εγκληματίες, 2 δεκαετίες αργότερα, στην δικαιοσύνη. Αλλά επειδή η δικαιοσύνη λειτούργησε με «εντολή Σαμαρά».

Και άρχισε να δουλεύει, όταν πλέον ήταν πολύ αργά, όταν χαθήκαν ζωές, όταν πλέον κάποιοι εκδότες εντολών έχουν μεγάλα συμφέροντα.

Εν μέρη μου προκαλεί θλίψη, επειδή όλα τα ΜΜΕ «προειδοποιούσαν» για το πρόβλημα που λεγόταν φασισμός. Η Προειδοποίηση μέσο εξύμνησης μάλλον έχει γίνει της μόδας.

Εν μέρη μου προκαλεί θλίψη, που οι εγκληματίες βγήκαν από την μπροστινή είσοδο σαν πεσμένοι ήρωες. Πρόβατα στο βωμό ανύψωσης τον ποσοστών της ΝΔ.

Και ανησυχώ για το τι θα ακολουθήσει, ποιες άλλες ομάδες θα ανακηρυχθούν «εγκληματικές οργανώσεις». Πολλοί πιστεύουν ότι θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι οι ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ. Ένα είναι σίγουρο, μπαίνουμε σε μια νέα εποχή «Δημοκρατίας» και «Νομιμότητας».

Κλασσικό
Επικαιρότητα

εξουσίες

Τελευταία για κάποιο λόγο κάνω συνεχώς την ίδια συζήτηση με διάφορα άτομα τόσο μέσω διαδικτύου όσο και πρόσωπο με πρόσωπο. Αφορμή αποτελούν κυρίως η επικαιρότητα, οι διαθεσιμότητες, οι απομακρύνσεις, οι απολύσεις δημοσιών υπαλλήλων ή απλά φιλοσοφικού και πολιτικού περιεχομένου αναρωτήσεις.

Το πρώτο επιχείρημα του αντιπάλου στρατοπέδου συντάσσετε ως εξής:

«Η μείωση του δημοσίου, σημαίνει και μείωση εξουσιών του κράτους άρα ένας αναρχικός δεν θα έπρεπε να πάρει το μέρος των δημοσίων υπαλλήλων»

Ας πετάξουμε έξω τα δύο βασικά προβλήματα αυτής της πρότασης για να μπούμε στο ζουμί της συζήτησης.
α) Ο αναρχισμός επιδιώκει την καθολική κατάργηση εξουσιών, από όπου και αν πηγάζουν. Άρα μερικές λύσεις δεν είναι λύσεις.
β) Ο αναρχοκαπιταλισμός, με τον οποίο η πρόταση θα ήταν κάπως πιο σωστή, δεν έχει σχέση με τον αναρχισμό. Ο αναρχοκαπιταλισμός επιδιώκει την καθολική κατάργηση του κράτους αλλά αποδέχεται την εξουσία της ελεύθερης αγοράς.

Το ζουμί είναι ότι «η μείωση του δημοσίου» δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση και μείωση εξουσιών του κράτους.

Ένα τραβηγμένο παράδειγμα αποτελεί ένας άνθρωπος με το δάχτυλο στο κουμπί μιας βόμβας ικανής να καταστρέψει ένα έθνος. Δεν έχει δημόσιο από πίσω του αλλά έχει όλες τις εξουσίες.

Η ένας στρατηγός με μια ντουζίνα βομβαρδιστικά και τανκς.

Έτσι η απόλυση δασκάλων, γιατρών, δημοσιογράφων δεν μειώνει καμία εξουσία. Ίσα ίσα, θα μπορούσε κάποιος πολύ εύκολα να αναπτύξει μια επιχειρηματολογία που δείχνει ακριβώς το αντίθετο.

Έτσι αποφασίζω να υπασπιστώ το δικαίωμα στην εργασία οποιουδήποτε, είτε εργάζεται στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα.

Θα περίμενε κανείς, μοιράζεται δεν μοιράζεται τις πεποιθήσεις μου ή τα πιστεύω μου να συμφωνήσει μέχρι ένα βαθμό.

Η ποιό τραβηγμένη απάντηση που πήρα (από το διαδίκτυο) ήταν η εξής

Η μείωση του κράτους ΣΗΜΑΙΝΕΙ μείωση των εξουσιών του κράτους. Εσύ, ως κομμουνιστής, είσαι κατά της μείωσης του κράτους, για αυτό και όχι μόνο θες να γίνεις ένας κρατικός υπάλληλος, όπως και οι γονείς σου, αλλά τάσσεσαι με ΚΑΘΕ μονοπώλιο του κράτους, από το τύπωμα χρήματος μέχρι τα προπαγανδιστικά του μέσα. Πες μας τώρα ότι τα κρατικά μονοπώλια στην ενημέρωση, που τα πληρώνει ο φορολογούμενος εις βάρος της επιβίωσής τους, τα στηρίζεις για την επιβίωση του προλεταριάτου…

Τώρα αν και δεν χρειάζεται να απολογούμε στον κάθε βλάκα αλλά επειδή με αυτά που ακούω φαίνεται ακόμα και σε εμένα κάπως παράξενο αλλά κανείς στο σόι μου δεν ήταν ποτέ δημόσιος υπάλληλος (όσο γνωρίσω τουλάχιστον). Μπορώ να πω ότι σε επίπεδο γονέων περιοριζόμαστε σε πράγματα τύπου, φούρναρης, χασάπης, νταλικέρης κτλ κτλ.

Και εκτός από αυτό, μπορεί να βρίσκω μερικά θετικά στον κουμμουνισμό, αλλά αν με βάλεις να συζητήσω με έναν κουμουνιστή, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα διαφωνήσουμε όσο δεν πάει.

Ποιό το νόημα αυτής της ανάρτησης; Ειλικρινά δεν ξέρω. Ήθελα και την έγραψα. Ίσως για να αποβάλω λίγο την βλακεία που με περικυκλώνει.

μπλεργκ!

Κλασσικό
Καθημερινότητα,Ποδήλατο

ποδηλατώντας στις πρώτες βροχές

gatorskin folding tyre

Σήμερα είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία (κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα γιαυτό θα γράψω και πολλά άσχετα πράγματα, αμέ!). Ενώ γυρνούσα πήγαινα από το γραφείο στο σταθμό του ησαπ με το ποδήλατο (έριχνε καρέκλες) με σταμάτησε μια μαμά με 3 παιδάκια λίγο απογοητευμένη (εμένα έτσι μου φάνηκε) με τα δύο μικρότερα παιδάκια στην αγκαλιά και το λίγο μεγαλύτερο (4?) από το χέρι μαζί και μου ζήτησε αν μπορώ, αφού έχω γίνει που έχω γίνει μούσκεμα (όπως και αυτοί) να ανεβάσω το παιδί στο πεζοδρόμιο γιατί ήδη σε εμένα το νερό πρέπει να έφτανε στην γάμπα, φανταστείτε στο παιδάκι. Το έκανα ευχαρίστως. Το τραγικό ήταν ότι δίπλα μας είχα σταματήσει κάποιος με το αυτοκίνητο και την είχε αράξει κανονικά τεντωτός, καμαρωτός και στεγνός.

Το έβαλα το παιδί λίγο πιο μέσα στο πεζοδρόμιο, σε σημείο που δεν είχε πολλά νερά και μπήκε και η κοπέλα στην πολυκατοικία, εγώ συνέχισα καμαρωτός καμαρωτός την διαδρομή μου.

Πιο κάτω πέτυχα μια στροφή (πλησίον σταθμό ησαπ ειρήνης – τελικός προσδιορισμός) όπου κάνοντας πετάλι συνειδητοποιώ ότι το ποδήλατο μπαίνει μέσα μέχρι το μισό δισκοβραχίωνα και το πόδι μου όσο μέσα γίνεται. Κοιτάω μπροστά τα πράγματα μου φαίνονται κάπως πιο βαθιά (άσε που δεν ξέρω κολύμπι) κρίνοντας από το πόσο βαθιά μπήκε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο (σύντομα και βάρκα). Έτσι παρόλο την μπόρα συνέχισα προς την ανάποδη διεύθυνση και τον σταθμό ηρακλείου.

Τώρα συμπεράσματα. Ωραία η βροχή. Κάποιοι άνθρωποι είναι εντελώς μαλάκες. Χαίρομαι που άλλαξα και έβαλα καλά λάστιχα με καλή γόμα και δεν σκοτώθηκα οδηγώντας στην λίμνη του λόχνες.

Αιτίες; Άπειρα φρεάτια βουλωμένα.

Αρνητικά; καλά τα βροχολάστιχα αλλά οι λακκούβες γίνονται αόρατες με το νερό.

Τα λάστιχα είναι χειροποίητα γερμανικά, δεν ξέρω αν οι Γερμανοί είναι εχθροί μας όπως λέει ο Τράγκας*, αλλά τουλάχιστον ξέρουν να φτιάχνουν καλά λάστιχα.

*Ο Τράγκας είναι το ξυπνητήρι μου.

Κλασσικό
Σκέψεις,γκρίνιες

βροχές

Σήμερα θα γκρινιάξω λίγο μέσο επιστημονικής φαντασίας και λίγο γενικότερα επιστημονικά.

Με έχει κουράσει πολύ η βροχή φέτος. Έχω αρχίσει να νιώθω σαν τον Rob McKenna. Για όσους δεν ξέρουν (ή θυμούνται) Ο Rob McKenna είναι ο θεός της βροχής στο κάνοντας ωτοστόπ στο γαλαξία. Είναι ένας γκρινιάρης τύπος, οδηγός νταλίκας, περήφανος κάτοχος ενός τετραδίου όπου καταγράφει διάφορα είδη βροχής. 232 για την ακρίβεια.

Στην πραγματικότητα η βροχές διακρίνονται μόνο σε 3 κατηγορίες έντασης καθώς σε 3 κατηγορίες τρόπου σχηματισμού.

Οι εντάσεις πάνε ως εξής:

Ασθενής: < 2 mm/h
Μέτρια: 2-6 mm/h
Ισχυρή: >6 mm/h

Το κακό με τον Rob McKenna είναι ότι δεν ξέρει ότι είναι θεός της βροχής και δυστυχώς για αυτόν το μόνο που γνωρίζουν τα σύννεφα είναι ότι θέλουν να τον αγαπάνε, να το ακολουθούν και να βρέχουν από χαρά από πάνω του.

Και τελευταία νιώθω και εγώ (όπως και πολλοί άλλωστε, είμαι σίγουρος) ότι τα σύννεφα με έχουν πάρει από πίσω και το μόνο που θέλουν είναι να μου κάνουν παρέα και αγκαλίτσες.

Ένα Παρκινγκ (Newcastle 2003)

Ένα Παρκινγκ (Newcastle 2003)

Ας πάμε λίγο στα πιο επιστημονικά

Ο μέσος όρος βροχής στην Αττική είναι 460mm το χρόνο και συνήθως μετριέται από Οκτώβρη σε Οκτώβρη.

Έτσι φέτος έριξε στο κέντρο της Αθήνας (μετεωρολογικός σταθμός αμπελόκηπων)

Οκτώβρης 33mm
Νοέμβρης 1.8mm
Δεκέμβρης 91.2mm
Γενάρης 34.2 mm
Φλεβάρης 115.4mm (από τα οποία 54.2mm εκείνη την φοβερή δευτέρα που πλημμύρισαν τα πάντα. Σημ. όπως είπαμε τα 6mm/h θεωρείται ισχυρή βροχή φανταστείτε τα 54.2 σε περίπου 4-5 ώρες)

Έτσι έχουμε τον Νοέμβρη που δεν έβρεξε σχεδόν καθόλου. Καθώς και δύο μήνες που έχει ρίξει τα κερατά του τα ίδια.

5 μήνες και το νερό είναι ήδη στα 275.6 το οποίο ξεπερνάει το 50% της συνηθισμένης ετήσιας βροχόπτωσης. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν είναι πολύ….βαριέμαι να υπολογίσω τα χιλιοστά για το συγκεκριμένο πεντάμηνο τον τελευταίων ετών. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι….έχω φάει με το ποδήλατο ότι είδος βροχής μπορείς να φανταστείς…και πολύ συχνά.

Και σαν να μην φτάνει αυτό έχεις και από πάνω το μαλακισμένο το ράδιο να παίζει όλη μέρα αυτές τις καταραμένες διαφημίσεις που ο x ξυρίζεται χωρίς να τρέχει η βρύση, o y έχει να πλύνει το αμάξι του 32 χρόνια και έχει πιάσει μούχλα και ο z λούζει τα μαλλιά του στην βροχή χορεύοντας τσα τσα.

Την στιγμή που οι απώλειες του δικτύου στην αττική είναι «επίσημα» της τάξης του 20%.

Περήφανος γλάρος στην βροχή (Newcastle 2004)

Περήφανος γλάρος στην βροχή (Newcastle 2004)

Κλασσικό
Σκέψεις,Φωτογραφία

βρεγμένες αναμνήσεις

Πόσο εύκολο είναι τελικά κάποιος από την απόλυτη ηρεμία και μια σχετική χαρά να περνάει σε μια κατάσταση με συνεχή νεύρα και απογοήτευση. Ο λόγος αυτής της ψυχολογικής μετάβασης, ουσιαστικά ανύπαρκτος.

Άλλες φορές μπορεί να είναι η έλλειψη ενός χαμόγελου που τόσο πολύ αναζητούσες ύστερα από μια κουραστική ευβδομάδα. Άλλες φορές η δυσκολίες του να δεις μια αγαπημένη φίλη. Άλλες φορές και τα δύο μαζί.

Αυτά τα έγραψα μέσα σε 20 λεπτά, το μεσημέρι, αναμένοντας, να ολοκληρωθεί, μια δέσμη λειτουργιών στον υπολογιστή μου.

Αυτά τα σκεφτόμουν μέχρι που βγήκα στην βροχή, ξεκινώντας την δική μου οδύσσεια επιστροφής στα πάτρια εδάφη. Περπάτησα περίπου 4 χιλιόμετρα, φορώντας αδιάβροχο, κρατώντας ομπρέλα και κουβαλώντας στον ώμο το ποδήλατο. Τα 3.5 πρώτα χιλιόμετρα κατάφερα να τα βγάλω σχετικά στεγνός, κάνοντας πετάλι λίγο στα στενά όπου τα κτήρια κόβανε την βροχή, και περπατώντας στα ανοιχτά.

Η ηχητική επένδυση απαραίτητη σε αυτό το βρεγμένο επιμνημόσυνο βάδισμα και τι καλύτερο από την μουσική επένδυση του tron.

Έφτασα στο σταθμό, το τρένο ήδη στην αποβάθρα. Ήμουν σίγουρος ότι το είχα χάσει αλλά ο οδηγός μου έκανε νόημα να τρέξω. Μπήκα έβγαλα κουκούλα και καπέλο και απέναντι μου άλλος ένας τύπος και αυτός με ποδήλατο, και το ίδιο μούσκεμα με εμένα. Είχα μια ευχάριστη συζήτηση δεν κατάλαβα καν πως έφτασα στον προορισμό μου.

Φτάνοντας οι ουρανοί άνοιξαν στα δύο. Το νερό με τους κουβάδες δεν είναι καν αρκετό για να περιγράψει τι γινόταν. Περπατώντας με το νερό ως την γάμπα για περίπου 5 λεπτά αρχικά έκλεισα τα μάτια μου για μερικά δευτερόλεπτα και θυμήθηκα κάτι διακοπές που είχα κάνει στην Λευκάδα το 2004 όπου περπάταγα στην άκρη της αμμουδιάς βρέχοντας τα πόδια μου.

Μετά επέστρεψα στην βρεγμένη πραγματικότητα και στην θλίψη που μου είχε αφήσει η απερχόμενη εβδομάδα

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις,Φωτογραφία,γκρίνιες

βήματα μπρος αλλά κυρίως πίσω

Αυτή η ανάρτηση θα έχει δύο μέρη. Ένα γενικό (κοινωνικό rant) και ένα προσωπικό.

ΜΕΡΟΣ Α

Όπως συζητούσα και εξηγούσα σε με μια καλή μου φίλη. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω λίγο άσχημα να γράφω συνεχόμενα για «προσωπικά» θέματα (πράγματα που αγαπάω ή ασχολούμαι). Ειδικά όταν, μέρα με την μέρα, τα πράγματα από την μια χειροτερεύουν και από την άλλη τα ζώα καλά κρατούν και τραβάνε και αυτά κουπί με κάτι άλλους (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε). Υπάρχει, ακόμα!, πολύς κόσμος που είτε δεν βλέπει, είτε δεν θέλει να ανοίξει τα μάτια του και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι το οποίο πριν μερικά χρόνια ήταν μόδα και καύλα όπως το ποδήλατο έχει αρχίζει να γίνεται αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας.  Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα κάτι που σπάνια έβλεπες, πλέον το βλέπεις σε κάθε γωνία…έναν συνάνθρωπο σου να κοιμάται.Πρέπει να είναι κάποιος πραγματικά τυφλός αν δεν μπορεί να δει ότι όσο περνάει ο καιρός τα αυτοκίνητα μειώνονται, τα ποδήλατα πληθαίνουν όπως πληθαίνουν και οι άστεγοι.

Αυτά τα τρία «σημάδια» έχουν ένα κοινό παράγοντα, την θυσία με σκοπό την επιβίωση, έτσι επιβάλλεται στους μεν, με το ζόρι και λιγότερο από άποψη, μια ζωή όπου πρέπει να ξεφορτωθούν το αυτοκίνητο τους επειδή δεν έχουν αρκετά λεφτά να το συντηρήσουν, και στους δε, μη έχοντας τίποτα άλλο να χάσουν, χάνουν πρώτα την δουλειά τους και στην συνέχεια το σπίτι τους (συνήθως από κάποια τράπεζα).

Θα γίνω λίγο αυστηρός και θα πω, πως παρόλο που είμαι διατεθειμένος, στο βαθμό που μπορώ να βοηθήσω, κάποιον που έχει μείνει άστεγος, πως αν είχε πάρει ένα από αυτά τα υπέρογκα δάνεια με κάτι δόσεις χιλιάρικου και πάνω…που ακούω από πολλούς πρώτους πεσόντες (ναι έχουμε πόλεμο, όχι μεταξύ μας αλλά και με το κράτος και με τις κακές μας συνήθειες) και δεν καταλαβαίνει τι βλακεία έκανε…ε αεί χάσου. Βέβαια δεν αποτελούν την πλειοψηφία τον περιπτώσεων (πάλι καλά που ο κόσμος δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζω ορισμένες φορές).

Βέβαια από την άλλη όταν κάποιος με κατηγορεί ότι δεν αρκεί να δίνω μια κουβέρτα ή λίγο φαγητό σε κάποιον που το έχει ανάγκη αλλά θα έπρεπε να καταλάβω ότι κτήριο μου κατέβει (δημόσιο) για να κοιμίσω κόσμο μέσα…διαφωνώ όσο δεν πάει και γιαυτό είχα γράψει και αυτή την σχετική ανάρτηση.

Και περνώντας από το ένα rant σε κάποιες λίγο πιο αδόμητες σκέψεις, για μια πιο ομαλή μετάβαση στο δεύτερο και πιο προσωπικό κομμάτι της ανάρτησης. Έχω να πω ότι μου αρέσει αυτή η μείωση τον αυτοκινήτων και η ταυτόχρονη αύξηση του ποδηλάτου.

Ξαφνικά οι δρόμοι είναι λίγο πιο ασφαλείς (και λίγο τα μαύρα τους τα χάλια αφού στην καλύτερη μόνο μπαλώνουν λακκούβες) για τον μέσο ποδηλάτη και όταν κάποιος επιλέξει το ποδήλατο σαν μέσω μεταφοράς είτε το κάνει από καύλα, ανάγκη ή απελπισία (έχω δει μέχρι και άστεγο να έχει ποδήλατο), πράττει κάτι που έπρεπε, να πράξει εξ αρχής.

Πέρα από τα οφέλη της άσκησης, η Αθήνας αν της δώσεις μια ευκαιρία, είναι ωραία πόλη για ποδήλατο και οι αποστάσεις δεν είναι τόσο μεγάλες όπως διάφοροι θεωρούν. Το να διασχίσει κάποιος το 1/3 είναι πραγματικά παιχνιδάκι και δεν πρόκειται να γίνει προφανές παρά μόνο αν τους δώσεις μια ευκαιρία. Τα πράγματα δυσκολεύουν μόνο όταν κάποιος θέλει να πάει από την μία άκρη στην άλλη. Κηφισιά-Πειραιάς για παράδειγμα ή Πειραιάς – Γλυφάδα αλλά πλέον ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις το βάζεις το ποδήλατο στο τρένο, στο μετρό ή και στο τραμ και πας ανάλογα με τις δυνάμεις σου.

ΜΕΡΟΣ Β

Στις 5 Δεκεμβρίου είχα γράψει μια ανάρτηση για τον καινούριο σκελετό που είχα παραγγείλει. Ένα dodici leggero χρώματος  πράσινου (καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ, μην φάμε και ντομάτες και σφαλιάρες άδικα).

Το ποδήλατο από όποια μεριά και να το στρίψεις σου βγάζει μια αίσθηση ιταλικής φινέτσας (παρόλο που τα παρελκόμενα είναι ιαπωνικής προέλευσης). Είναι απίστευτα ελαφρύ και αεράτο και τελικά η αναμονή, κοντά δύο μηνών, άξιζε κάθε λεπτό. Βέβαια με πληροφόρησαν ότι ήμουν σχετικά τυχερός και ότι άλλοι περιμένουν αρκετά περισσότερο.

Έχω ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο (ωσάν τον joker). Μου σπάει λίγο τα νεύρα που δεν το έκανα καμία ουσιαστική βόλτα,  παρά μόνο λίγα μέτρα. Αλλά και αύριο μέρα είναι.

Γιατί διάλεξα το συγκεκριμένο; Πάντα μας τραβάνε οι μικρές λεπτομέρειες και τρώμε κολλήματα με αυτές.

Οι φωτογραφίες δεν είναι όλες ιδιαίτερα καλές αλλά με τόσο χαμηλό φωτισμό τι να κάνεις δηλαδή….

 

ευχαριστώ το 48×17 για το ποδήλατο και την ιδιαίτερη προσοχή που δίνει σε κάθε ενδιαφερόμενο

Κλασσικό