Καλλιτεχνικά,Λογοτεχνία

Τρένα μάνγκα μου

Νομίζω ότι όλοι όσοι διαβάσανε την προηγούμενη ανάρτηση καταλάβαν όχι πλέον σπαταλάω πάρα πολύ χρόνο μέσα σε ένα τρένο. Για την ακρίβεια, περίπου ένα δύωρο.

Θα μου πείτε, και δεν θα έχετε τόσο άδικο, ότι και στην ελλάδα σπαταλούσες σχεδόν τόσο στα ΜΜΜ. Γεγονός, για 2 χρόνια τουλάχιστον. Αλλά δεν είναι το ίδιο, εδώ στα τρένα κάθεσε και έχει τραπεζάκι, δεν μυρίζεις την μασχάλη του διπλανού ενώ αναπτύσεις υπεράνθρωπες δυνάμεις για να μην πάθεις ασφυξία. Γιαυτό άλλωστε είχα καταντήσει να προτιμώ να κάνω 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο, ιδιαίτερα στην επιστροφή, από το να μπω στο τρένο.

Εδώ κάνω βέβαια 180 χιλιόμετρα την ημέρα. Σαν να μένω αθήνα και να δουλευώ χαλκίδα υποθέτω.

Οπότε το πρωί, συνήθως κοιμάμαι, τα βάσανα του να είσαι γονέας, …και στην επιστροφή διαβάζω. Στην αρχή διάβαζα βιβλία, αλλά σύντομα κουράστηκα …οπότε το ξαναγύρισα (δεν μετράει βέβαια σαν επιστροφή γιατί δεν είχα σταματήσει ποτέ) στα manga.

Διαβάζω κάτι του στυλ 20 διαφορετικά. Πολλά κλασικά, αλλά και αρκετά εντελώς καινούρια (ξεπέρασα και το σύνδρομο της νοσταλγίας, πάει διάβασα όσα βλέπαμε στην τηλεόραση μικροί). Μεταξύ τους θα ξεχωρίσω 3.

Fire Punch

Δεν βρίσκω λόγια καν να το περιγράψω αυτό, ίσως κάτι του στυλ …φοβερά εμετικό, και αριστούργημα ταυτόχρονα. Υπάρχουν τέυχη που θα ήθελα απλά να κλείσω τα μάτια και να περάσει …αλλά το βιβλίο, ακόμα και το εικονογραφημένο, δεν είναι ταινία.

Η ιστορία είναι αρκετά περίεργη. Ξαφνικά κάποιοι άνρθωποι έχουν αναπτύξει κάποιες δυνάμεις (τύπου xmen) και μια (δεν έχει εμφανιστεί ακόμα) έχει παγώσει όλο τον πλανήτη, έχουν περάσει πολλά χρόνια, δεν υπάρχουν πια αποθέματα φαγητού, ο ένας τρώει τον άλλον και γενικά έχει φτάσει η κοινωνία σε εντελώς διαστροφικό σημείο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος με την δύναμη της αναγέννησης, του κόβεις χέρι και ξαναφυτρώνει, οπότε σε κάποια φάση τον χρησιμοποιούσαν για φαγητό κοβοντάς του συνεχώς μέλη, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε με την θεληση του.

Σε κάποια φάση, κάποιος που έχει την δύναμη να βάζει φωτιά σε κάτι, αλλά να μην σβήνει μέχρι το αντικείμενο να καεί εντελώς, προσπαθεί να τον σκοτώσει καιγοντάς τον.

Το αποτέλεσμα είναι Ο φλεγόμενος ανθρώπος.

Φοβερό!! για γερά στομάχια όμως.

 

One Punch Man

Ακόμα ένα manga (υπάρχει και σε anime) με υπερήρωες. Εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα όμως. Υποτίθεται ότι επιτίθονται στην γη κάτι τέρατα, ψιλοαδιάφορα ως τώρα για την ιστορία βέβαια, και ο ήρωας μας αποφασίζει να γίνει απίστευα δυνατός για να τα νικήσει. Μόνο που γίνεται τόσο δυνατός που πλέον τα νικάει όλα με μια μπουνιά, και γενικά βαριέται ελεινά.

Στόχος του….να βρει κάποιον ή κάτι, που να αντέξει παραπάνω από μία μπουνιά, μπας και ξεφύγει από τα δίχτυα της κατάθλιψης.

 

Toriko

Για χρόνια το απόφευγα, η υπόθεση μου φαίνοταν βαρετή (ακόμα μου φαίνεται όταν διαβάζω την υπόθεση). Θα μπορούσα να την περιορίσω σε μια γραμμή΄

‘φαγητό, μαγειρική, τέρατα’ κάτι τύποι κυνηγάνε τέρατα για να τα φάνε, γιατί όπως μας λενε είναι πολύ νόστιμα. Όσο πιο δύσκολο το τέρας…τόσο πιο δύσκολο να το μαγειρέψεις.

Γενικά ψιλομαλακία. Αλλά άκουγα καλά λόγια οπότε είπα να το διαβάσω. Και όντως μέχρι ένα σημείο είναι τρομερή μαλακία. Μέχρι που μάλλον (υποθέσεις κάνω) κάποιος του είπε του συγγραφέα να το κάνει λίγο πιο ενδιαφέρον (η σειρά ακυρώθηκε πολύ γρήγορα) και έβαλε στην ιστορία πολλά καταπληκτικά στοιχεία (ίσως το έκανε και επίτηδες) και ξαφνικά γίνεται φοβερή σειρά.

Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα manga είναι το σχέδιο. Ξεκίνησε κάπως περίεργο, θα έλεγα ότι οι χαρακτήρες ήταν μια ανάμιξη πολύ παλιάς τεχνοτροπίας με λίγο συγχρόνα στοιχεία και πολύ άσχημοι, μετά από ένα σημείο όμως το συγκεκριμένο manga έχει γίνει έργο τέχνης, νομίζω ότι πλέον η υπόθεση έχει μικρή σημασία (άσε που τους τελευταίους μήνες απλά προσπαθούν να σκοτώσουν όλοι ένα τέρας από μια άλλη διάσταση, και έχει μόνο ξύλο και καμία ιδιαίτερη υπόθεση). Το σχέδιο όμως είναι τόσο φοβερό που μου αρέσει πάρα πολύ απλά να χαζεύω τις σελίδες. (ίσως πρέπει να κάνω καμιά αφίσα)

 

Αυτά. Θα ήθελα γενικά να κάνω τακτικά reviews για manga αλλά δεν έχω χρόνο, σήμερα είναι παρασκευή, σε μια εβδομάδα πάω διακοπές… όλα πάνε καλά :)

Κλασσικό
Σκέψεις,Φωτογραφία

εντυπώσεις από το Λονδίνο

Ολόκληρη την εβδομάδα που πέρασε ήμουν στο Λονδίνο, όχι για διακοπές όπως με ρώταγε κάθε υπάλληλος, σε κάθε μαγαζί ύστερα από την ερώτηση «θέλετε την x εκπτωτική κάρτα του μαγαζιού» και την απάντηση «δεν είμαι από εδώ γύρω». Θα μπορούσα να πω «I am not from this planet» αλλά λίγοι εκτιμούν το κακό μου χιούμορ.

Με στείλανε από την δουλειά για ένα συνέδριο που συνηθίζουμε να συμμετάσχουμε (2η φόρα). Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος έγινε στο Λονδίνο, αλλά όπως μας ενημέρωσαν στο τέλος του χρόνου θα γίνει στο Βερολίνο (βέβαια αυτή η λεπτομέρεια είναι εντελώς εκτός θέματος). Αυτή η φορά ήταν η πέμπτη φορά που επισκεπτόμουν το Λονδίνο.

Η σχετικά αραιή μου επαφή με την αυτή την πόλη μου δίνει την δυνατότητα να παρατηρήσω αρκετές αλλαγές, τόσο αρχιτεκτονικά και λειτουργικά όσο και από κοινωνικά. Ήδη έγραψα σε ένα geek-o-blog που συμμετάσχω εντυπώσεις από το συνέδριο αλλά ήθελα να γράψω και κάποιες εντυπώσεις από την πόλη την ίδια και τους ανθρώπους της.

Το πλέον κλασσικό στοιχείο που εντυπωσιάζει όλους του επισκέπτες της πόλης είναι το τεράστιο δίκτυο συγκοινωνιών. Σε περιόδους αιχμής οι συρμοί του αντίστοιχου μετρό, περνάνε κάθε ένα λεπτό. Ώρες ώρες απορείς, πως γίνεται και δε τρακάρουν μεταξύ τους. Κάποιος θα ισχυριστεί ότι είναι υπερβολικά ακριβές, όπως αυτοί που ισχυρίζονται ότι έχουμε και τις φτηνότερες συγκοινωνίες. Οι υπηρεσίες που προσφέρουν είναι τρομερές και ποτέ μα ποτέ, δεν σε χρεώνουν για κάτι που έχεις ήδη πληρώσει. Αυτή η τελευταία πρόταση θέλει μια μικρή εξήγηση. Εμείς είχαμε πάρει μια εβδομαδιαία κάρτα απεριόριστων διαδρομών για την ζώνη 1 και 2. Όταν ήρθε η ώρα να βγάλουμε το εισιτήριο για το αεροδρόμιο πληρώσαμε μόνο την διαφορά από την ζώνη 2 και πέρα η οποία ήταν 1.1 λίρα. Φυσικά και είναι ακριβές αν τις δεις από την οπτική πλευρά των ελληνικών μισθών, ακόμα και με τους μισθούς των καλών εποχών, αλλά αν τις δεις με τους αντίστοιχους βρετανικούς μισθούς τα επίπεδα των εισιτηρίων κατά αναλογία είναι παρόμοια, απλά εδώ οι συγκοινωνίες είναι για τα σκουπίδια.

Παρόλα αυτά παρατήρησα μια ραγδαία αύξηση ποδηλάτων.

Στο συνέδριο γνωρίσαμε και έναν Έλληνα που σπούδασε και δουλεύει εκεί, σε μια εταιρία τηλεπικοινωνιών. Μας εξήγησε πως οι μισθοί έχουν πέσει από τις 60.000 στις 40.000 λίρες και ότι το κύριο αίτιο δεν είναι τόσο η κρίση όσο το outsourcing σε χώρες όπως η Ινδία. Ότι τελευταία ακόμα και εκεί έχει ανέβει αρκετά το ποσοστό της γραφειοκρατίας και ότι οι καλές δουλειές πλέον είναι λίγες, αλλά τουλάχιστον υπαρκτές. Μας εξήγησε επίσης ότι 40.000 δεν είναι όμως άσχημα για το Λονδίνο, απλά αν θες να μείνεις σε καλό σπίτι αναγκάζεσαι να συγκατοικήσεις.

Το φαγητό φανταστικό όπως πάντα. Τα πολυ-πολιτιστικά μέρη με έλλειψη τοπικής κουζίνας προσελκύουν πάντα τις καλύτερες κουζίνες και τα καλύτερα εστιατόρια. Τα μέσα λεφτά που δίναμε ήταν περίπου 30 λίρες για 2 άτομα. Φάγαμε σε γιαπωνέζικο, κινέζικο, ιταλικό, αμερικάνικο και βραζιλιάνικο.

Αυτή την φορά, ξανά-επισκέφτηκα και το natural history museum, δεν θα άφηνα την ευκαιρία να ξαναδώ δεινόσαυρους, να πάει χαμένη.

Ο καφές συνεχίζει ακόμα να είναι χάλια, ακόμα και την εποχή του εσπρέσο. Πήγαμε σε 4 καφέ και μόνο στο ένα (και το μόνο μη-και-καλά-ιταλικό) ο εσπρέσο είχε καϊμάκι. Αποκλείεται να έφταιγε η μηχανή γιατί ήταν αυτές οι μεγάλες οι επαγγελματικές (γνωστής μάρκας) άρα φαντάσου τι καφέ βάζαν μέσα.

Τα Χριστούγεννα ως γνωστών (και όπως συνηθιζόταν ακόμα και εδώ κάποτε) ξεκίνησαν 1 Νοέμβρη. Νομίζω ότι τα Χριστούγεννα είναι ο καλύτερος δείκτης καπιταλισμού και ευμάρειας… όσο νωρίτερα ξεκινάνε τόσο πιο βαθύς ο καπιταλισμός-καταναλοτισμός.

άντε καλή 17 Νοέμβρη αν και αυτής πλέον της έχουμε γαμήσει τα πρέκια.

Κλασσικό
Σκέψεις

11η μέρα διακοπών

Εχτές γύρισα από τις ολιγοήμερες διακοπές μου εκτός Αθηνάς, 5 μέρες διαρκέσαν για την ακρίβεια. Ξόδεψα σχετικά λίγα,αλλά έφαγα, κοιμήθηκα και έκανα και 4 μπανάκια. Έμαθα μέχρι και να επιπλέω (δεν το έχω με το κολύμπι, αλλά ποτέ δεν είναι αργά).

Αποφάσισα να γράψω λίγα πράγματα για τις διακοπές μου για το λόγο ότι, ναι, και όμως υπάρχουν ακόμα κάποια μέρη που αξίζει να εκθειάσεις.

Φέτος, πήραμε την απόφαση να μην επισκεφτούμε κάποιο νησί, έτσι πήγαμε σε ένα χωριό λίγο έξω από το Βόλο. Η επιλογή ήταν τελείως τυχαία, από μέρος μου απλά ήθελα να πάω κάπου που δεν είχα ξαναπάει. Να δω κάτι διαφορετικό.

Εκεί δεν είδα τίποτα από όσα περιγράφουν για την Ελλάδα της διαφθοράς. Όλοι δίναν αποδείξεις, όλοι ήταν εξυπηρετικοί, ε το ευχαριστώ στα χείλια, ελάχιστα πράγματα θα μπορούσες να τα πεις ακριβά, πολλά όμως απολαυστικά. Το φαγητό ήταν καταπληκτικό, ακόμα και στην περίπτωση που απλά έπαιρνες μόνο τηγανιτές πατάτες. Και δεν ήταν όλα αυτά λόγο της μείωσης του φπα στο 13%.

Τι και αν το ξενοδοχείο ήταν μόνο 2 αστέρων. Τι και αν το μπάνιο τους ήταν 1×1 (φανταστικά καθαρά όμως). Το πρωινό ήταν για πασάδες, ένα πρωινό, με τίποτα τυποποιημένο όλα χειροποίητα και με μια τεράστια ποικιλία…από τυρόπιτες, σπανακόπιτες, χειροποίητες μαρμελάδες, αυγά μάτια, στραπατσάδα με λουκάνικα, κολοκυνθοανθούς, πατατοκροκέτες κτλ κτλ.

Οι παραλίες αν και οργανωμένες ήταν πολύ φθηνές και το νερό ζεστό όσο δεν πάει. Τράβηξα και βίντεο υποβρύχιο.

Δυστυχώς όμως πίσω στην Αθήνα είχαμε άσχημες εξελίξεις με κορύφωση τον θάνατο του παιδιού στο τρόλεϊ. Άρχισαν και όλα τα ημιφιλελευθέρα φασιστάκια χωρίς ίχνος ανθρωπιάς μέσα τους να απαγγέλλουν αηδιαστικά ποιηματάκια. Δυστυχώς έχουμε σκληρύνει και δεν στεναχωριόμαστε συχνά. Αυτή όμως η περίπτωση έσπασε κάθε τοίχο που έχουμε χτίσει. Η θλίψη σιγά σιγά γίνεται οργή.

Κλασσικό
Ποδήλατο,Σκέψεις

ποδηλατικά χιλιόμετρα

καμουφλάζι μέσα στο λελουδικό

καμουφλάζι μέσα στο λελουδικό

Κάποιοι βγάζουν στην φόρα από περιόδους σε περιόδους τα στατιστικά των μπλογκ τους …εγώ θα βγάλω τα στατιστικά των ποδιών μου. Έτσι βρε αδελφέ γιατί μπορώ, είμαι περήφανος για αυτά και βοηθάω όσο νάνε και το περιβάλλον. Το οποίο στο κάτω κάτω θα είναι εδώ τριγύρω, ευελπιστώ, τόσο για τα παιδιά μας όσο και για τα εγγόνια μας and so on and so on…και αφού κάποια στιγμή δούμε τις λεύκες ανάποδα.

Έτσι αφού τις τελευταίες 365 μέρες κατάφερα να ποδηλατήσω 6248.35km και να κάψω 210 χιλιάδες θερμίδες (και να πάρω 5 κιλά :P ).. πετάω με χάρη αυτά τα δύο πινακάκια:

chart_1

chart_2

Το πρώτο δείχνει τα χιλιόμετρα ανά εβδομάδα και το δεύτερο τα δείχνει αυξητικά όλα τα 6200 τόσα φεύγα.

Αν τα συγκρίνεις με ένα οικονομικό αυτοκίνητο (δηλαδή 6 λίτρα στα 100 χιλ) (θα γίνω κουβαρντάς και θα βάλω χαμηλή σχετικά τιμή βενζίνης (1.60)) κέρδισα …περίπου 600 ευρώ…δηλαδής περίπου έναν σύγχρονο χουντικό μισθό. Στην πραγματικότητα βέβαια κέρδισα μετά βίας 200 ευρώ διότι δεν έχω αμάξι καρντιά μου και μετακινούμε με το τρένο.

Θα ήθελα να μπορούσα να τα ρίξω όλα σε ένα χάρτη και να φτιάξω μια τεράστια mashup μουτζούρα αλλά είναι πολύ δουλειά και κάνει πολύ ζέστη.

καλά μας χιλιόμετρα

Κλασσικό
Ποδήλατο,Πολιτική,Σκέψεις

σπυριά

//μίνι ραντ
Σήμερα με βασανίζει ένα σπυράκι. Συνήθως τα αγνοώ, αλλά αυτό πήγε και φύτρωσε στο πάνω μέρος τις μύτης ακριβώς εκεί που κάθονται τα γυαλιά. Μπορεί να είναι θετικό επειδή δεν φαίνεται αλλά πονάει και είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό όταν φοράω τα γυαλιά μου, και τα φοράω συνέχεια.

Εχτές με βασάνισε ένα άλλο σπυράκι. Αυτό είχε και όνομα, το λένε Μέρκελ, και μέσα είχε πύον και αυτό είχε όνομα, ήταν ελληνική αστυνομία. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτές οι συναντήσεις δεν μπορούν να γίνονται δεν ξέρω, κάπως στα κρυφά. Να βγαίνουμε εμείς να διαδηλώνουμε με την ησυχίας μας όλη μέρα, χωρίς το άγχος του να ξέρουμε το πρόγραμμα της μόλυνσης σε επίπεδο τουαλέτας. Αν είναι να κλείνουν οι δρόμοι, να κλείνουν επειδή έτσι το θέλουμε και όχι επειδή έτσι το θέλει η ελληνική αστυνομία και πολιτεία. + να σταματάνε και τα ΜΜΜ.

Συναντησέ την εκεί σε ένα ροζ, κίτρινο, μπλε ξενοδοχείο. Σε ένα έρημο νησί ή στην κορυφή του Ολύμπου και άντε στο καλό. Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να καταλάβεις ότι όλη αυτή η ιστορία ήταν μια κακογυρισμένη πολυκαναλική διαφήμιση. Έτσι απλά.

———-

//εξέλιξη πειράματος.
Σήμερα είχαμε 10 του μήνα που σημαίνει ότι πάνε 10 μέρες από τότε που έκοψα τα ΜΜΜ. Για να είμαι ειλικρινής έβγαλα 10 εισιτήρια για καλό και για κακό, ξέρετε βροχές και καταιγίδες ή ανωτέρα βία (δες συμβάντα τύπου μέρκελ?).

Ως τώρα χρησιμοποίησα ένα για να πάω σε κάτι βαφτίσια, θα ήταν κάπως παράξενο να πήγαινα με το ποδήλατο.

Έτσι την πρώτη εβδομάδα έκανα 225.53 km σε 11:43:39 h:m:s σκέφτομαι να γράφω μια μικρή ανανέωση στο θέμα κάθε εβδομάδα.

———-

//σκέψεις

Πρέπει να ομολογήσω ότι όλη αυτή την πρωτοβουλία/κίνηση για την αποφυγή χρήσης ΜΜΜ πολλές φορές με προβληματίζει. Όχι ως αυτή καθαυτή ενέργεια αλλά σε μια επιφανειακή τοπική μιζέρια που κρύβεται από πίσω. Μπορεί να μου αρέσει πολύ να κάνω ποδήλατο και να το διασκεδάζω, αλλά υπάρχουν πρωινά (ιδιαίτερα τώρα που πάω στην δουλειά 6 το πρωί) που δεν έχεις κέφι να κάνει 15 ή 20 χιλιόμετρα.

Η μιζέρια είναι ότι σιγά σιγά αρχίζουμε και κόβουμε τα πάντα απλά για να μην θυσιάσουμε την παλιά μας ήδη φτωχική ζωή μας. Θέλω να ομολογήσω ότι στην άκρη του μυαλού μου, σκεφτόμουν ότι «ξέρεις κάτι, χρειάζομαι έναν φορητό υπολογιστή για κάποιες από τις λιγοστές δουλειές που μου έχουν απομείνει και τυχαίνει να κοστίζει όσο τα εισιτήρια που χτύπαγα στα ΜΜΜ για ένα χρόνο ολόκληρο, σύντομα δε μπορεί τα εισιτήρια να είναι ακόμα και πιο ακριβά από εκείνο το φορητό υπολογιστή [που πιθανότατα δεν θα πάρω ποτέ]»

Οι περισσότεροι έχουμε φτάσει δε σε ένα σημείο που απλά δεν υπάρχει τίποτα πλέον να περικόψουμε.

Κλασσικό
Σκέψεις

Μια ιστορία έρωτα και παπαγάλων

Σήμερα μισό χαζεύοντας από εδώ και από εκεί βρήκα ότι έχει μείνει στο blog ένα draft από τις 18/04/2010 το οποίο περιείχε τα εξής:

Ώρες ώρες είναι αρκετά δύσκολο να γράψω κάτι χωρίς να θίξω κανέναν. Σε γενικές γραμμές μπορεί αυτό το blog να είναι εν μέρη ανώνυμο αλλά ύστερα από κοντά 2+ χρόνια το ξέρουν πλέον όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου. Δεν γνωρίζω βέβαια σε όλες τις περιπτώσεις ποιοι μπαίνουν στον κόπο ή όχι να το διαβάσουν αλλά για όσου γνωρίζω μοιράζομαι τα πάντα και δεν έχω κανένα ενδοιασμό και μοιράζομαι τα πάντα μαζί τους.

Αν κανείς προσθέσει το ελάττωμα του ότι δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό δεν θα έπρεπε να νιώθω ότι μπορώ να θίξω κάποιους. Γιατί πολύ απλά έχω θίξει ήδη από μόνος μου το μισό σύμπαν. Με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. Άλλες φορές αφήνει πατημασιές γάτας και άλλες ελέφαντα.

Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα τότε και απλά επέλεξα να το ξεφορτωθώ. Το γεγονός του ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι πολύ κοντά στα γενέθλια μου υπαινίσσει πιθανή συναισθηματική φόρτιση. 4 χρόνια μετά, μπορεί μεν να μην νιώθω διαφορετικά αλλά το έχω συνηθίσει. Στις ανάλογες αναρτήσεις γράφω ποιο μυστικιστικά, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό μου εαυτό μέσα από προσεχτικά και προσωπικά κωδικοποιημένα τοποθετημένες λέξεις αναμένοντας κάποιον να τις αποκωδικοποιήσει.

Ήρθε η ώρα, καιρό τώρα, να σπάσει και αυτός ο κύκλος και οι λέξεις να πετάξουν σαν πεταλούδες.

το 2010 ερωτεύτηκα μια φορά, ένα κορίτσι που πλέον έχει πάρει το δικό του δρόμο.
το 2011 ερωτεύτηκα 2.01 φορές το 0.01 για 3 σκόρπιες μέρες του Δεκέμβρη.

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι θα γίνει από εδώ και πέρα… αλλά αν πιστέψω τα άστρα (φτου φτου φτου) μέχρι το Σεπτέμβρη θα πάνε όλα χάλια και μετά θα ερωτευτώ μια συνάδελφο και φίλη (φτου φτου φτου)

Σήμερα βασικά είχα όρεξη να γράψω πολλές προσωπικές μαλακίες οπότε θα σας πετάξω μια εξυπνάδα και μια φωτογραφία γάτας για θολώσω τα νερά. Η εξυπνάδα είναι ότι στους δύσκολους καιρούς που διασχίζουμε..

 

  • Ζωντανούς μας κρατάει ο έρωτας και η αγάπη.
  • Επαναστάτες μας κρατάει το πείσμα και η λογική.
  • Ανθρώπους μας κάνει η αλληλεγγύη και συμπόνοια.
Να και η γάτα…

 

γάτα έξω από φούρνο

γάτα έξω από φούρνο

Κάπου, κάποτε υπήρχε ένας παπαγάλος που μπορούσε να μιμηθεί τον ήχο που κάνει το καζανάκι.

Κλασσικό
Επικαιρότητα

πατατάκια

Τον τελευταίο μήνα, αν και δεν είμαι οικονομολόγος, παρακολούθησα ορισμένα συνέδρια (μέσω βίντεο, ή live streaming) και ατελείωτες συζητήσεις επάνω στο θέμα της ευρω ζώνης (όχι της Ελλάδας). Βέβαια, ως ένα βαθμό, η ενασχόληση με τα οικονομικά έχει μπει στην καθημερινότητα μας, κάποιοι όμως έχουν μια βαθύτερης ανάγκη κατανόησης του προβλήματος.

Φυσικά απέχω πολύ από την πλήρη κατανόηση και δεν πρόκειται να κάνω βαθυστόχαστες αναλύσεις. Δεν σπούδασα οικονομικά ούτως σι άλλος.

Το θέμα είναι ότι, αρχικά ένιωθα αρκετά άσχημα για αυτά που λέγανε και η μόνη σκέψη ήταν να σταματήσω να ακούω. Ήθελα απλά να βάλω τα δάχτυλα στα αυτιά μου και να αρχίσω να φωνάζω «λαλαλαλα» σαν μικρό παιδί.

Σύντομα κατάλαβα ότι ο λόγος αυτής της αντίδρασης δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η ψυχοσύνθεση μου, κάποιο παιδικό τραύμα ή κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία. Αντιθέτως είναι αρκετά συνυπεύθυνο ανάμεσα σε μια ατελείωτη λίστα φορέων το κράτος, τα ΜΜΕ ακόμα και η ελληνική νοοτροπία, σε ότι και αν μεταφράζεται αυτό.

Όσο περνούσαν όμως οι μέρες και έμπαινα στο ζουμί του πράγματος όλο ένιωθα και καλύτερα. Καλύτερα γιατί πλέον, γνωρίζω την κατάσταση, γνωρίσω πιθανές λύσεις και καταλαβαίνω και γιατί μπορεί η x ή y χώρα να μην θέλει να εφαρμοστούν αυτές οι λύσεις.

Γνωρίζοντας πλέον, δεν με φοβίζει τόσο η λεγόμενη καταστροφή. Ούτε όμως θα με ενοχλήσει μια σωστή διάσωση του ευρώ συνδυασμένη και με την κοινωνική διάσωση. Λύσεις που συνδυάζουν αυτά τα δύο υπάρχουν είτε είναι μέσω ενοποιήσεων και ευρωπαϊκοποιήσης του τραπεζικού τομέα είτε μέσω δημιουργία ευρώ-ομολόγων είτε μέσω άτοκων δανεισμών.

Δεν θα με ενοχλήσει όμως και μια παντελή διάλυση του παρόντος συστήματος. Διότι όπως έχει σχεδιαστεί, πέρα από μη βιώσιμο είναι και καταστροφικό.

Από πάντα ήμουν υπέρ μιας ενοποίησης και κατάργησης όλων των συνόρων υπό ίσων όρων για όλους. Όχι μόνο της Ευρώπης αλλά σε ένα παγκόσμιο επίπεδο.

Βέβαια πέρα από το ευρωπαϊκό πρόβλημα…και η δικιά μας βλακεία πάει σύννεφο. Πάρε ένα σακουλάκι πατατάκια, άραξε όσο μπορείς και δες την χώρα να καίγεται, ως άλλος Νέρωνας.

Κλασσικό