Επικαιρότητα,Ιστορίες ανθρώπων

συνέντευξη με έναν ιταλό φοιτητή

Το Σαββάτο γύριζα όλη μέρα με το ποδήλατο, εν το μεταξύ προέκυψε να πάω και μια βόλτα από το γραφείο γιατί είχαμε ξεχάσει κάτι πράγματα. Έτσι, για ένα κομμάτι του γυρισμού, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το τρένο, είχα να βγω και μια βόλτα το βράδυ και δεν ήθελα να είμαι ιδιαίτερα κουρασμένος.

Ενώ έβγαινα από τον σταθμό με πλησιάζει ένας τύπος, γύρο στα 23, ίσως και μικρότερος και με ρωτάει αν μιλάω αγγλικά. Η προφορά καθαρά ιταλική και τα αγγλικά …εε ιταλικά, λίγο σπασμένα και δυσνόητα.

Μου είπε ευγενικά ότι δεν θέλω να σου φάω το χρόνο αλλά κάνω μια ερευνά για την διπλωματική μου εργασία και θα ήθελα να μου απαντήσεις σε κάποιες «απλές» ερωτήσεις.

Πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν λίγο καχύποπτος αλλά οι δυνάμεις αγνόησης με είχαν εγκαταλείψει συν ότι με έτρωγε λίγο η περιέργεια. «shoot» του λέω…δεν το έπιασε και του είπα «go ahead ask».

Και εκεί πέφτει η πρώτη ερώτηση βόμβα «what is your purpose in life». Του ξεκαθάρισα ότι μόνο «απλή»  δεν την λες την ερώτηση. Δεν ξέρω τι φταίει αλλά ποτέ δεν είχα τέτοιες φιλοσοφικές ανησυχίες. Από την ζωή είμαι περαστικός, και αν υπάρχει ένα κρυμμένο purpose από πίσω…μάλλον θα είναι το να πολεμήσεις για μια ήρεμη μετάβαση μέχρι τον θάνατο. Αυτό μεταφράζεται αυτομάτως στο να παλεύεις για τα ιδανικά που πιστεύεις και για το δικαίωμα του καθένα να έχει αυτή την «ήρεμη» μετάβαση.

Ελπίζω να μην κατηγορηθώ ότι χρησιμοποιώ πολύ θρησκευτικούς όρους….δεν θα μου άρεσε.

Η επόμενη ερώτηση ήταν αν με ενοχλούν οι ανοιχτές σχέσεις σαν ιδέα και αν θα έκανα ποτέ μια. ‘Έχοντας ήδη το πρώτο μου hint από την πρώτη ερώτηση το πήρα μυρουδιά ότι πρόκειται για «θρησκευόμενο» άνθρωπο που πιθανότατα σπουδάζει σε κάποια αντίστοιχη θεολογική σχολή (έπεσα μέσα).

Η απάντηση μου αναμενόμενη …ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι επιλέξουν αρκεί να μην ενοχλούνται ή ενοχλούν τον σύντροφο τους. Έκλεισα λέγοντας ότι προσωπικά δεν θα το έκανα.  Αυτό για κάποιο λόγο του κίνησε την περιέργεια και με ρώτησε γιατί. Του είπα πως μια τέτοια κατάσταση την βρίσκω πολύ βαρετή και κουραστική. Εδώ δεν αντέχουμε καλά καλά έναν σύντροφο…που να πας να μπλέξεις με πολλούς.

Απάντησε λέγοντας «that’s a good one, which I’ve never heard before»

Από εκείνο το σημείο οι ερωτήσεις πάνω κάτω πήραν μορφή συζήτησης. Με ρώτησε αν πιστεύω ότι μέσω της κρίσης οι αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων έχει αυξηθεί και την γνώμη μου για το μεγάλο ποσοστό του «neo-nazi group» (έτσι το έθεσε).

Ε, η γνώμη μου για αυτά είναι πολύ ξεκάθαρη και βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι. Εν ολίγης οι άνθρωποι σε καιρούς δυσκολίας μοιράζονται προς και τις δύο κατευθύνσεις. Οι μεν μαθαίνουν να αλληλοβοηθιούνται και να επιβιώνουν και οι δε μαθαίνουν να μισούν.  Ελπίζω στην πρώτη κατηγορία να εμπίπτουν περισσότεροι.

Η τελευταία ερώτηση ήταν αν πιστεύω στον θεό. Νομίζω ότι ξαφνιάστηκε λίγο όταν του είπα ότι είμαι άθεος και ότι τα πράγματα «make more sense when there is no divine power». Ξαφνιάστηκε γιατί οι απαντήσεις μου, ψιλό ταίριαζαν με ένα «θρησκευτικό» προφίλ. Του είπα ότι το να είσαι σωστός, λογικός, να σέβεσαι τις ελευθερίες του άλλου και να μην παραβιάζεις τα δικαιώματα του δεν έχει τίποτα να κάνει με την θρησκεία…αντιθέτως είναι απλά κάτι που θα έπρεπε να είναι κοινή λογική.

 

Advertisements
Κλασσικό
Επικαιρότητα,Φωτογραφία

το δικό μου 2011 μέσα από εικόνες

Φέτος θα κάνω έναν μικρό απολογισμό μέσα από εικόνες και όχι επειδή βαριέμαι αλλά ήταν μια μοναδική χρονιά. Αγάπησα, ερωτεύτηκα έκανα μαλακίες, απογοητευτικά, εκνευρίστηκα, φώναξα, πάλεψα έκανα φίλους, έκανα παρέες, συμμετείχα σε κοινά, ούρλιαξα, τσακώθηκα

Βέβαια, δεν το συνηθίζω να θίγω πρόσωπα οπότε δεν υπάρχουν «καυτές» φωτογραφίες (χα!) αλλά υπάρχουν φωτογραφίες κλειδιά που οι παρόντες θα καταλάβουν και ελπίζω να χαμογελάσουν.

Οι φωτογραφίες είναι με χρονική σειρά

Κλασσικό
Επικαιρότητα

πατατάκια

Τον τελευταίο μήνα, αν και δεν είμαι οικονομολόγος, παρακολούθησα ορισμένα συνέδρια (μέσω βίντεο, ή live streaming) και ατελείωτες συζητήσεις επάνω στο θέμα της ευρω ζώνης (όχι της Ελλάδας). Βέβαια, ως ένα βαθμό, η ενασχόληση με τα οικονομικά έχει μπει στην καθημερινότητα μας, κάποιοι όμως έχουν μια βαθύτερης ανάγκη κατανόησης του προβλήματος.

Φυσικά απέχω πολύ από την πλήρη κατανόηση και δεν πρόκειται να κάνω βαθυστόχαστες αναλύσεις. Δεν σπούδασα οικονομικά ούτως σι άλλος.

Το θέμα είναι ότι, αρχικά ένιωθα αρκετά άσχημα για αυτά που λέγανε και η μόνη σκέψη ήταν να σταματήσω να ακούω. Ήθελα απλά να βάλω τα δάχτυλα στα αυτιά μου και να αρχίσω να φωνάζω «λαλαλαλα» σαν μικρό παιδί.

Σύντομα κατάλαβα ότι ο λόγος αυτής της αντίδρασης δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η ψυχοσύνθεση μου, κάποιο παιδικό τραύμα ή κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία. Αντιθέτως είναι αρκετά συνυπεύθυνο ανάμεσα σε μια ατελείωτη λίστα φορέων το κράτος, τα ΜΜΕ ακόμα και η ελληνική νοοτροπία, σε ότι και αν μεταφράζεται αυτό.

Όσο περνούσαν όμως οι μέρες και έμπαινα στο ζουμί του πράγματος όλο ένιωθα και καλύτερα. Καλύτερα γιατί πλέον, γνωρίζω την κατάσταση, γνωρίσω πιθανές λύσεις και καταλαβαίνω και γιατί μπορεί η x ή y χώρα να μην θέλει να εφαρμοστούν αυτές οι λύσεις.

Γνωρίζοντας πλέον, δεν με φοβίζει τόσο η λεγόμενη καταστροφή. Ούτε όμως θα με ενοχλήσει μια σωστή διάσωση του ευρώ συνδυασμένη και με την κοινωνική διάσωση. Λύσεις που συνδυάζουν αυτά τα δύο υπάρχουν είτε είναι μέσω ενοποιήσεων και ευρωπαϊκοποιήσης του τραπεζικού τομέα είτε μέσω δημιουργία ευρώ-ομολόγων είτε μέσω άτοκων δανεισμών.

Δεν θα με ενοχλήσει όμως και μια παντελή διάλυση του παρόντος συστήματος. Διότι όπως έχει σχεδιαστεί, πέρα από μη βιώσιμο είναι και καταστροφικό.

Από πάντα ήμουν υπέρ μιας ενοποίησης και κατάργησης όλων των συνόρων υπό ίσων όρων για όλους. Όχι μόνο της Ευρώπης αλλά σε ένα παγκόσμιο επίπεδο.

Βέβαια πέρα από το ευρωπαϊκό πρόβλημα…και η δικιά μας βλακεία πάει σύννεφο. Πάρε ένα σακουλάκι πατατάκια, άραξε όσο μπορείς και δες την χώρα να καίγεται, ως άλλος Νέρωνας.

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική,Σκέψεις

όχι, όχι και πάλι όχι

Το ξέρω ότι θα στεναχωρήσω κάποιους. Αλλά όσο χάρηκα με το πανό που σήκωσαν, και τα συνθήματα που φώναξαν οι οπαδοί του παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ, του Πανιωνίου και του Περιστερίου.  Τόσο μπούρδα μου φάνηκε να κρεμάσουμε όλοι στα μπαλκόνια μας μια σημαία που να λέει ΟΧΙ αυτή την εβδομάδα (και υποθέτω ιδιαίτερα όπως πλησιάζει η παρασκευή), για να δείξουμε ότι διαφωνούμε σε αυτή την κατάσταση.

Το μόνο θετικό είναι ότι ίσως περιοριστούν οι ελληνικές σημαίες που οι περισσότεροι μέχρι πρότινος σκίζαν τα ιμάτια τους για την τιμή της. Μια σημαία που ήρθε και έγινε επίσημα η ελληνική μετά την μεταπολίτευση το 1978 η οποία τα έκανε πλέον σκατά.

Ως το 1978 για όσους δεν θυμούνται/ξέρουν η σημαία ήταν το απλό γαλάζιο πανί με τον λευκό σταυρό και στο κέντρο. Και ανάλογα με την μαλακία της εποχής ή τον λόγο χρήσης την διακοσμούσαν κορώνες, άγιοι και εμβλήματα.

Και τώρα εν όψη της εθνικής επετείου της γιορτής του ΟΧΙ, ένα ΟΧΙ ειπωμένο από έναν δικτάτορα που θα μπορούσε να (ίσως, ίσως και όχι) και να αποφευχθεί εαν δεν έπειθε τον Βασιλιά να συμμετάσχει η Ελλάδα στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο δημιουργώντας ουσιαστικά τον Εθνικό Διχασμό και την ταλαιπωρία της Ελλάδας.

Οι Έλληνες δεν πολέμησαν για το ΟΧΙ του Μεταξά αλλά για δικούς τους λόγους, την διατήρηση της ελευθερία τους.

Κάποιοι ιστορικοί φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι το ΟΧΙ το είπε ύστερα από πίεση εξωτερικών δυνάμεων (πιο πριν υπερίσχυε η γνώμη ότι το είπε ύστερα από πίεση της κοινής γνώμης).

Οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή, ή κάποιο άλλο σύνθημα δεν θα με έβρισκε αντίθετο. Οτιδήποτε όμως γέρνει και στηρίζεται σε σαθρά εθνικά σύμβολα με βρίσκει αντίθετο. Όπως είπα (πάρα πολύ έμμεσα) στην προηγούμενη μου ανάρτηση, ότι ήρθε η ώρα να ξεφορτωθούμε τα βάρη του παρελθόντος και να χαράξουμε μια νέα ενωμένη πορεία, με κοινούς δημοκρατικούς στόχους.

Βέβαια δεν θα κακολογήσω κανέναν αν το αναρτήσει. Θα το υπερασπιστώ. Δεν θα δεχτώ όμως κάποιος να με πείσει να το εφαρμόσω και εγώ, ειδικά δίχως αξιόλογα επιχειρήματα.

 

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Σκέψεις

Η επιστροφή

Το τελευταίο καιρό είχα απογοητευτεί. Απορούσα πόσο καιρό θα πάρει ακόμα στους εξαθλιωμένους να εξεγερθούν. Η τουλάχιστον να δηλώσουν το παρόν. Δεν μπορείς να περιμένεις στο κάτω κάτω κάτι περισσότερο από αλληλεγγύη από αυτούς που για πρώτη φορά περνάνε το σκαλοπάτι της εξαθλίωσης. Δεν ξέρουν τι είναι η πυγμή. Μια λέξη άγνωστη, μια έννοια δυσνόητη. Κατ έβαινα σε πορείες και συγκεντρώσεις σαν το φάντασμα όμως σήμερα το ηθικό μου αναπτερώθηκε.

Αυτά ήθελα να γράψω το βράδυ της τετάρτης 19/10/2011 έχοντας περάσει όλη την ημέρα στο κέντρο. Ήρθε όμως η 20/10/2011, δεν μπορούσα να είμαι εκεί από νωρίς. Για την ακρίβεια κατέβηκα μόνο για μια ωρίτσα μεταξύ 6-7. Δεν κατάφερα να δω την κρατική μηχανή να ξεφτιλίζει κάθε έννοια αλληλεγγύης, να πετάει το κόκκαλο και κάποια βρομόσκυλα να πηδάνε στον αέρα για να το βουτήξουν. Σιγά μην αναλογιστούν της συνέπειες.

Είδα όμως τον κόσμο να παίρνει πλευρές. Γίναμε πλέον αυτοί και εμείς. Οι άλλοι, οι πραγματικοί φταίχτες χαϊδεύουν την κοιλάρα τους και γελάνε. Δεν θα ξαφνιαστώ ακόμα και αν δω τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να ανέβουν ύστερα από αυτό.

Η απογοήτευση επέστρεψε και ένας άνθρωπος έφυγε από την ζωή.

 

Κλασσικό
Επικαιρότητα,Πολιτική

σοσιαλισμός ε;

Την Κυριακή στην ΔΕΘ και ενώ ο Υπουργός οικονομίας ανακοίνωνε το νέο μέτρο για το τέλος ακίνητης περιουσίας, για όλους μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.  Θυμήθηκα αυτό το βίντεο όπου ο Jon Steward αναλύει την άποψη του τηλεοπτικού καναλιού FOX επάνω στις δηλώσεις του Warren Buffet, που αρχικά το είχα δει σε αυτό το post από τον techie chan.

Ο Warren Buffet, δισεκατομμυριούχος, είχε πει ότι δεν είναι δυνατόν να φορολογείται χαμηλότερα από ότι φορολογείται η γυναίκα που του καθαρίζει το σπίτι. Στην συνεχεια το FOX αποκαλεί το Buffet σοσιαλιστή και ότι δεν φταίει για την κρίση το ότι δεν πληρώνουν οι πλούσιοι αλλά το ότι δεν πληρώνει το 50% των Αμερικανών πολιτών που είτε είναι κάτω από το αφορολόγητο (22.000 δολάρια ανά οικογένεια) ή που δεν έχουν δουλειά.

Επιπλέον οι σημερινοί φτωχοί δεν είναι φτωχοί αφού ζουν μέσα στις χλιδές. Έχουν ψυγείο, κουζίνα, κινητό τηλέφωνο και καφετιέρα. Άρα έχουν και ένα κάτι της να δώσουν.

Έτσι και ο Πρωθυπουργός Μπένυ μαζί με το παρεάκι του κομπάρσο ΓΑΠ πέταξε στα σκουπίδια τον σοσιαλισμό και εφάρμοσε κάτι σαν αυτό που προτείνει το FOX. Ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα όπου όλοι θα πληρώνουν τα ίδια έχουν δεν έχουν.

Σου άφησαν οι γονείς σου ένα σπίτι 70 τετραγωνικά στην Κηφισιά και έκανες το σκατό σου παξιμάδι και δανείστηκες για να πληρώσεις τον φόρο κληρονομιάς. Πλήρωσε τώρα 700 ευρώ επειδή τόλμησες να μένεις εκεί και δεν το έχεις πουλήσει να πας να μείνεις στην Καστέλα.

Έχεις μια αποθήκη στη Ελευσίνα 5000 τετραγωνικά που σου αποφέρει 3χιλιάρικα το μήνα που και αυτά τον τελευταίο καιρό έχουν αρχίσει να πέφτουν αλλά εσύ πάντα πλήρωνες τους φόρους; Πλήρωσε 2 ολόκληρα μηνιάτικα 5000 ευρώ.

Και για να είμαστε και ρεαλιστές από την στιγμή που το τέλος θα έρθει στο όνομα οποιουδήποτε έχει λογαριασμό μην σας φανεί περίεργο αν κάποιοι ιδιοκτήτες αρνηθούν να το πληρώσουν και το πετάξουν στα μούτρα των ενοικιαστών.

Ένα έκτακτο τέλος που θα εφαρμοστεί 2 φορές μια το 2011 και μια το 2012. Έτσι στο τέλος το 2011 θα κληθούμε να πληρώσουμε αυτό το χαράτσι και θα κάνω την κακή πρόβλεψη ότι το τέλος του 2012 θα το πληρώσουμε στις αρχές.

Με αυτό τον τρόπο βέβαια η κυβέρνηση καθώς και η ΝΔ που συμφώνησε σε αυτό το μέτρο υπογράφουν και οι δύο την θανατική τους καταδίκη. Ίσως να αργήσει 3-4 χρόνια να έρθει γιατί αν δεν φτάσουμε να φορολογήσουμε το πόσο δυνατά κάνει μπεεε ο καθένας δεν θα ανοίξουμε ποτέ τα μάτια μας….και αντιθέτως θα συνεχίσουμε να αλληλομαχαιρονόμαστε για μια φανέλα.

* Όσοι δεν έχουν δει το video στο link αξίζει να το δείτε.

Κλασσικό
ότι νάναι,Επικαιρότητα,Σκέψεις

fixed gear #2 μικρή βόλτα στην πλατεία

Πάνε κοντά στους 6 μήνες από τότε που αγόρασα το fuji feather fixed gear ποδήλατο. Το έχω αγαπήσει πολύ και μου αρέσει πολύ να το φτιάχνω να το αλλάζω και να το βελτιώνω.

Τον τελευταίο μήνα που πέσαν κάτι λεφτά στα χέρια μου (και επειδή δεν βλέπω να μου περισσεύουν ξανά ποτέ έτσι εύκολα από εδώ και πέρα) άλλαξα δίσκο, και την πέμπτη που μας πέρασε την πίσω ρόδα (καινούριο κέντρο και ζάντα) και την σέλα.

Βελτιώνω όμως και εγώ το πως χειρίζομαι αυτό το ποδήλατο έτσι μια από τις σημαντικές αλλαγές που γίνανε ήταν ότι αφαίρεσα εντελώς το πίσω φρένο. Δεν νομίζω να βγάλω ποτέ το μπροστά, δεν έχω την υπομονή να αναπτύξω τις απαραίτητες τεχνικές για κάτι τέτοιο. Στην τελική δεν χρειάζεται.

Επίσης επειδή πριν ένα δίμηνο είχα πέσει άλλαξα την ταινία στο τιμόνι από μαύρη σε κόκκινη καθώς έβαλα και κόκκινη αλυσίδα για καλύτερο οπτικό αποτέλεσμα.

Έτσι από την πέμπτη μέχρι εχτές είχα κάνει ελάχιστα χιλιόμετρα (πάνω κάτω 8 ) οπότε δεν είχα δοκιμάσει πλήρως. Εχτές όμως είχα αυτή την ευκαιρία να λιώσω όσο δεν γινόταν.

Έτσι πήγα νωρίς σύνταγμα (στις 5.30 με 6) χάζεψα λίγο της ετοιμασίες καθώς και την προσέλευση του κόσμου αλλά δύστυχος δεν μπορούσα να μείνω έπρεπε να ανέβω στο Χαλάνδρι για να αφήσω κάτι πράγματα και να δω μια φίλη μου πριν φύγει για Ταϊβάν.

Έτσι ανέβηκα στο ποδήλατο πήγα Χαλάνδρι ήπιαμε ένα καφέ και αργότερα μια μπύρα και στην συνέχεια στον γυρισμό αποφάσισα αν και όχι ο δρόμος μου να περάσω από σύνταγμα να δω αν έχει μείνει καθόλου κόσμος.

Θα έφτανα στις 12.30 περίπου οπότε θεωρούσα λογικό να μην έχει μείνει κόσμος. Δεν είχα ακούσει μέχρι τις 22.00-23.00 για φασαρίες οπότε θεώρησα ότι όλα εξελίχθηκαν ήρεμα και φυσιολογικά ως όφειλαν.

Κατεβαίνοντας όμως την Βασιλής Σοφίας είδα πολλές κλούβες και δύο άντρες των ματ να έχουν πιάσει μια κοπέλα από δεξιά και αριστερά και να την οδηγούν σε μια κλούβα στο πίσω μέρος της βουλής.

Δεν το θεώρησα καλό οιωνό. Τελικά από ότι ανακάλυψα και διάβασα και σήμερα γίνανε περίπου 10-15 συλλήψεις και μια σχετικά μικρή φασαρία. Έκατσα μισή ώρα για να δω την κατάσταση αλλά αφού ο κόσμος ξανα μαζεύτηκε στην πλατεία μετά διαλύθηκε και πήγε ήρεμα σπίτια τους.

Δυστυχώς δεν γινόταν να μείνω όλο το απόγευμα στην πλατεία γιατί το συγκεκριμένο πρόσωπο τα τελευταία 6 χρόνια το βλέπω μια μέρα το χρόνο.

Κλασσικό