Καλλιτεχνικά,Λογοτεχνία

Τρένα μάνγκα μου

Νομίζω ότι όλοι όσοι διαβάσανε την προηγούμενη ανάρτηση καταλάβαν όχι πλέον σπαταλάω πάρα πολύ χρόνο μέσα σε ένα τρένο. Για την ακρίβεια, περίπου ένα δύωρο.

Θα μου πείτε, και δεν θα έχετε τόσο άδικο, ότι και στην ελλάδα σπαταλούσες σχεδόν τόσο στα ΜΜΜ. Γεγονός, για 2 χρόνια τουλάχιστον. Αλλά δεν είναι το ίδιο, εδώ στα τρένα κάθεσε και έχει τραπεζάκι, δεν μυρίζεις την μασχάλη του διπλανού ενώ αναπτύσεις υπεράνθρωπες δυνάμεις για να μην πάθεις ασφυξία. Γιαυτό άλλωστε είχα καταντήσει να προτιμώ να κάνω 15 χιλιόμετρα με το ποδήλατο, ιδιαίτερα στην επιστροφή, από το να μπω στο τρένο.

Εδώ κάνω βέβαια 180 χιλιόμετρα την ημέρα. Σαν να μένω αθήνα και να δουλευώ χαλκίδα υποθέτω.

Οπότε το πρωί, συνήθως κοιμάμαι, τα βάσανα του να είσαι γονέας, …και στην επιστροφή διαβάζω. Στην αρχή διάβαζα βιβλία, αλλά σύντομα κουράστηκα …οπότε το ξαναγύρισα (δεν μετράει βέβαια σαν επιστροφή γιατί δεν είχα σταματήσει ποτέ) στα manga.

Διαβάζω κάτι του στυλ 20 διαφορετικά. Πολλά κλασικά, αλλά και αρκετά εντελώς καινούρια (ξεπέρασα και το σύνδρομο της νοσταλγίας, πάει διάβασα όσα βλέπαμε στην τηλεόραση μικροί). Μεταξύ τους θα ξεχωρίσω 3.

Fire Punch

Δεν βρίσκω λόγια καν να το περιγράψω αυτό, ίσως κάτι του στυλ …φοβερά εμετικό, και αριστούργημα ταυτόχρονα. Υπάρχουν τέυχη που θα ήθελα απλά να κλείσω τα μάτια και να περάσει …αλλά το βιβλίο, ακόμα και το εικονογραφημένο, δεν είναι ταινία.

Η ιστορία είναι αρκετά περίεργη. Ξαφνικά κάποιοι άνρθωποι έχουν αναπτύξει κάποιες δυνάμεις (τύπου xmen) και μια (δεν έχει εμφανιστεί ακόμα) έχει παγώσει όλο τον πλανήτη, έχουν περάσει πολλά χρόνια, δεν υπάρχουν πια αποθέματα φαγητού, ο ένας τρώει τον άλλον και γενικά έχει φτάσει η κοινωνία σε εντελώς διαστροφικό σημείο.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος με την δύναμη της αναγέννησης, του κόβεις χέρι και ξαναφυτρώνει, οπότε σε κάποια φάση τον χρησιμοποιούσαν για φαγητό κοβοντάς του συνεχώς μέλη, άλλοτε με το ζόρι και άλλοτε με την θεληση του.

Σε κάποια φάση, κάποιος που έχει την δύναμη να βάζει φωτιά σε κάτι, αλλά να μην σβήνει μέχρι το αντικείμενο να καεί εντελώς, προσπαθεί να τον σκοτώσει καιγοντάς τον.

Το αποτέλεσμα είναι Ο φλεγόμενος ανθρώπος.

Φοβερό!! για γερά στομάχια όμως.

 

One Punch Man

Ακόμα ένα manga (υπάρχει και σε anime) με υπερήρωες. Εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα όμως. Υποτίθεται ότι επιτίθονται στην γη κάτι τέρατα, ψιλοαδιάφορα ως τώρα για την ιστορία βέβαια, και ο ήρωας μας αποφασίζει να γίνει απίστευα δυνατός για να τα νικήσει. Μόνο που γίνεται τόσο δυνατός που πλέον τα νικάει όλα με μια μπουνιά, και γενικά βαριέται ελεινά.

Στόχος του….να βρει κάποιον ή κάτι, που να αντέξει παραπάνω από μία μπουνιά, μπας και ξεφύγει από τα δίχτυα της κατάθλιψης.

 

Toriko

Για χρόνια το απόφευγα, η υπόθεση μου φαίνοταν βαρετή (ακόμα μου φαίνεται όταν διαβάζω την υπόθεση). Θα μπορούσα να την περιορίσω σε μια γραμμή΄

‘φαγητό, μαγειρική, τέρατα’ κάτι τύποι κυνηγάνε τέρατα για να τα φάνε, γιατί όπως μας λενε είναι πολύ νόστιμα. Όσο πιο δύσκολο το τέρας…τόσο πιο δύσκολο να το μαγειρέψεις.

Γενικά ψιλομαλακία. Αλλά άκουγα καλά λόγια οπότε είπα να το διαβάσω. Και όντως μέχρι ένα σημείο είναι τρομερή μαλακία. Μέχρι που μάλλον (υποθέσεις κάνω) κάποιος του είπε του συγγραφέα να το κάνει λίγο πιο ενδιαφέρον (η σειρά ακυρώθηκε πολύ γρήγορα) και έβαλε στην ιστορία πολλά καταπληκτικά στοιχεία (ίσως το έκανε και επίτηδες) και ξαφνικά γίνεται φοβερή σειρά.

Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα manga είναι το σχέδιο. Ξεκίνησε κάπως περίεργο, θα έλεγα ότι οι χαρακτήρες ήταν μια ανάμιξη πολύ παλιάς τεχνοτροπίας με λίγο συγχρόνα στοιχεία και πολύ άσχημοι, μετά από ένα σημείο όμως το συγκεκριμένο manga έχει γίνει έργο τέχνης, νομίζω ότι πλέον η υπόθεση έχει μικρή σημασία (άσε που τους τελευταίους μήνες απλά προσπαθούν να σκοτώσουν όλοι ένα τέρας από μια άλλη διάσταση, και έχει μόνο ξύλο και καμία ιδιαίτερη υπόθεση). Το σχέδιο όμως είναι τόσο φοβερό που μου αρέσει πάρα πολύ απλά να χαζεύω τις σελίδες. (ίσως πρέπει να κάνω καμιά αφίσα)

 

Αυτά. Θα ήθελα γενικά να κάνω τακτικά reviews για manga αλλά δεν έχω χρόνο, σήμερα είναι παρασκευή, σε μια εβδομάδα πάω διακοπές… όλα πάνε καλά :)

Κλασσικό
Επικαιρότητα

βουτιά στα σκίτσα

IHCdiXs7_400x400

Όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση τον τελευταίο καιρό έχω πέσει με τα μούτρα να διαβάζω manga. Τα manga είναι ιαπωνικής προέλευσης και είναι αποτελούν ουσιαστικά ένα είδος κομικ. Η διαφορά τους με την εικόνα που φέρνει ο όρος κόμικ στους περισσότερους είναι η θεματολογία τους, η οποία ποικίλει πολύ, σε σημείο που πολλά δεν είναι καν κατάλληλα για ανηλίκους (κυρίως λόγο βίας, αλλά πολλές φορές και ερωτικού περιεχομένου).

Υπήρχε μια εποχή (προ δεκαετίας+) που έβλεπα anime με τους τόνους, σπαταλώντας άπειρες ώρες, ιδιαίτερη αδυναμία και εκεί τα scifi και ότι περιείχε robot και mecha (το google είναι φίλος μας όταν κάποιες ορολογίες φαίνονται λίγο αλαμπουρνέζικες). Παρόλα αυτά τα χέρια μου δεν ποτέ δεν γύρισαν να πιάσουν ένα βιβλίο manga από τις αντίστοιχες σειρές (τότε είχα πέσει επίσης με τα μούτρα στα βιβλία του Stephen Baxter).

Πριν από ένα χρόνο αποφάσισα να δω το one piece, μια σειρά που μου είχαν προτείνει να δω από το 2007 αλλά ποτέ δεν αξιώθηκα. Μου πήρε κάνα εξάμηνο αλλά κατάφερα και είδα όλα τα τότε 630 περίπου επεισόδια (που έχουν βγει την τελευταία 15ετία)(και όχι δεν είναι καν το μακροβιότερο anime, έτσι για την ιστορία υπάρχουν 18 μακροβιότερα από το one piece, 7 από αυτά τρέχουν ακόμα) και έτσι έφτασα στα τρέχοντα. Ομολογώ ότι η σειρά με ενθουσίασε τόσο πολύ που ήθελα πολύ να μάθω τι γίνεται παρακάτω. Αρχικά περίμενα στωικά για το νέο εθιστικό 20 λεπτό κάθε Κυριακή πρωί. Μετά διάβασα ότι το manga ήταν περίπου 20 επεισόδια μπροστά. Αρχικά σκέφτηκα να ρίξω μια γρήγορη ματιά να δω τι γίνεται από εκεί που είχα μείνει. Όμως το OCD μου με κέρδισε, έτσι ξεκίνησα να το διαβάζω από την αρχή με μανία, χωρίς να ρίξω, ούτε για μια στιγμή, μια ματιά στο τι θα γίνει παρακάτω. Έτσι ρούφηξα την μια σελίδα πίσω από την άλλη για αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα πρέπει να ομολογήσω ότι είχα κάπως βαρεθεί και ήθελα πολύ καιρό να κάνω ένα διάλειμμα από την κλασσική λογοτεχνία.

Με το που έφτασα στο τρέχον τεύχος, ένιωσα ένα κενό, ήθελα να διαβάσω και άλλα και άλλα και άλλα.

Έτσι ξεκίνησα και έφτασα επίσης στο τρέχον τεύχος το seven deadly sins και το fairy tail.
Διάβασα επίσης τα ολοκληρωμένα Getter Robo (για παιδικούς συναισθηματικούς λόγους) καθώς και το Rurouni Kenshin
το τελευταίο επίσης το ξεκίνησα για παιδικούς συναισθηματικούς λόγους αλλά τελικά ήταν πολύ πιο ωραίο από απλά ένα εφηβικό κομικ (όπως το Getter Robo) με ένα τόνο ιστορικές λεπτομέρειες περί της ιαπωνικής ιστορίας για την μετάβαση από την περίοδο edo, στην περίοδο meiji.

Έτσι πλέον περιμένω για την ώρα 3 τεύχη την εβδομάδα και παράλληλα έχω αρχίσει άλλες 2-3 σειρές για να καταλλήξω ότι αξίζουν.

Άντε καλό διάβασμα, γιατί σύντομα μου φαίνεται θα ακούμε μόνο κλάμματα <3

Κλασσικό